Zaburzenia odżywiania

Witam.
Od prawie 10 lat zmagam się z zaburzeniami odżywiania: napadowe objadanie się, "anoreksja", zdiagnozowana 3 lata temu bulimia + podobno jakieś zaburzenia osobowości związane chyba głównie z autoagresją. Problemy z jedzeniem zdominowały moje życie. Byłam pod kontrolą psychiatry, przyjmowałam fluoksetynę, obecnie chodzę na terapię. W ostatnim roku schudłam co pozytywnie na mnie wpłynęło, jednak od kilku miesięcy sukcesywnie przybieram na wadze. Samo wyobrażenie bycia znów grubą rozbija mnie na kawałki. Żeby zagłuszyć "głód", nadużywam alkoholu i przyjmuję substancję hamującą apetyt - wszystko to z ciągłym zamiarem odstawienia. Studiuję (póki co), pracuję, objadam się i rzygam. Tak wygląda moja codzienność, z którą po prostu sobie nie radzę. Chcę żyć i to stanowi problem, bo w przeciwnym razie sytuacja byłaby dużo prostsza. Mam dobre wyniki badań krwi, nie podjęłam nigdy próby samobójczej - to wszystko sprawia wrażenie, jakbym nie miała dostatecznego powodu by prosić o pomoc. I tak właśnie się czuję - jakbym nie była wystarczająco chora by w ogóle próbować to naprawić. Temu wszystkiemu towarzyszy zmienność nastrojów (nie wiem już czy spowodowana przyzwyczajeniem, używkami czy czymkolwiek jeszcze), a w efekcie zaniedbywanie obowiązków i chyba wszystkiego co nie jest destrukcyjne. Mam wrażenie, że zdołałam już wystarczająco poprosić o pomoc, ale nic się nie zmienia. Od ponad 6 lat nie widać efektów. Jakie jeszcze wyjścia istnieją? Co mogę zrobić, by nie musieć się narkotyzować czy związywać liną we własnym domu by NIE JEŚĆ? Co mogłoby w końcu pomóc..? ..zahamować coraz bardziej natarczywe myśli o zakończeniu tej farsy (?).
Kobieta, 24 lata