Witam serdecznie, w lipcu 2020 roku wyprowadzilam się z domu rodzinnego oddalonego o 100 km by zamie

Szanowna Pani,

z Pani wiadomości może wynikać, że od jakiegoś (dłuższego) czasu traci Pani satysfakcję z własnego życia. Ważną jego częścią jest związek, który tworzy Pani razem ze swoim chłopakiem, i dla którego wiele Pani zostawiła/poświęciła: rodzinę, znajomych, przyjaciółki, pracę.
Brzmi to tak, jakby temu związkowi, tej relacji w dużej mierze podporządkowała Pani swoje potrzeby, uczucia, rezygnując z dotychczasowego życia, celów. Kiedy więc nie układa się w takim związku, naturalnie pojawia się pustka i poczucie zagubienia.
Pragnienie odwiedzania bliskich, kontaktu z ludźmi (przyjaciółkami), pobycia samej z sobą - na zakupach, spacerze, w pokoju, czy gdziekolwiek indziej, to naturalne potrzeby człowieka. Nic dziwnego, że źle się Pani czuje, kiedy spotyka się to z niezrozumieniem ze strony Partnera.
Zachęcałabym do szczerej rozmowy z chłopakiem na temat swoich uczuć, potrzeb, pragnień. Bez oskarżania, obwiniania, atakowania.
To, że dochodzi między Państwem do częstych kłótni, nie musi wskazywać na to, że związek musi skończyć się rozpadem. Można nad nim pracować. Można go naprawiać, a może raczej poprawiać. Nowe sytuacje zwykle stanowią duże wyzwanie dla związku - mogą go nadwyrężyć, zburzyć, ale mogą go też umocnić. Zależy to od podejścia i obopólnych starań.
Jeśli jednak ma Pani poczucie, że pogubiła się Pani w tym wszystkim - we własnych uczuciach, pragnieniach, potrzebach włącznie, jeżeli nie ma Pani pomysłu, siły i chęci, by ratować związek, a może jest wiele wątpliwości, czy w ogóle warto go ratować i brak Pani pomysłu, co dalej - to może warto skonsultować się z psychologiem?
W razie chęci współpracy, zapraszam na konsultację.
Życzę powodzenia i pozdrawiam
Daria Stokłosa

Dzień Dobry, zachęcam do kontaktu ze specjalistą, aby szerzej omówić ten temat podczas wizyty. Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkiego dobrego!

Dzień dobry,
Z tego co piszesz, to rozumiem, że odczuwasz potrzebę niezależności w związku i chciałabyś spotykać się z bliskimi. To naturalne, ale też bardzo zdrowe dla relacji. Każdy z partnerów powinien mieć czas dla siebie na rozwijanie swoich pasji oraz kontaktów z bliskimi - rodziną, przyjaciółmi. Rozumiem, że twój partner nie ma takich potrzeb, a ponadto próbuje ograniczać twoją potrzebę, przez co czujesz się osamotniona. Pamiętaj jednak, że w dobrym i zdrowym związku nie ma miejsca na takie zachowanie. Nikt, a tym bardziej partner nie powinien kontrolować i ograniczać twoich kontaktów z innymi ludźmi. Porozmawiaj z nim o tym, czego ty potrzebujesz, aby mógł zrozumieć co jest dla ciebie ważne i dlaczego jest to dla ciebie ważne. Podkreśl, że spotkania z bliskimi nie oznaczają, że mniej ci zależy na partnerze, tylko są elementem twojego balansu. Jeśli taka rozmowa nie przyniesie rezultatu, to warto, abyście udali się na spotkanie do terapeuty, który pomoże wam znaleźć rozwiązanie. Pamiętaj, że masz prawo dbać o swoje potrzeby i samopoczucie. Nie powinnaś rezygnować z kontaktu z rodziną i przyjaciółmi, ponieważ te relacje są często kluczowe dla równowagi psychicznej.
Trzymam kciuki i życzę powodzenia!
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Szlasa-Więczaszek