Witam serdecznie, jestem mężczyzną, normalna budowa ciała, mam 41 lat. Chciałbym w kilku słowach opi

Witam serdecznie, jestem mężczyzną, normalna budowa ciała, mam 41 lat. Chciałbym w kilku słowach opisać swoje objawy i liczyłbym na Państwa interpretację. Otóż około 15 lat temu dentysta zdiagnozował u mnie bruksizm. Od około 7-8 lat walczę z IBS choć dopiero stosunkowo niedawno zdałem sobie sprawę że te wzdęcia, które męczą mnie od wielu lat to efekt IBS (przeszedłem na dietę lowFODMAP i problemy ustąpiły). W okresie studenckim spotkałem się kilkukrotnie z czymś takim jak paraliż senny (byłem przytomny po wybudzeniu choć nie potrafiłem od razu otworzyć oczu). W moim domu okres dzieciństwa to, w dużym skrócie, niestety weekend w weekend alkohol i pijackie awantury, które urządzała mama. Na codzień normalna (choć trochę nerwowa) osoba ale po alkoholu traciła rozum. Dziś już jako osoba przed 70-tką nie pije ale mam wrażenie że stała się dużo bardziej nerwowa i bardzo łatwo wyprowadzić ją z równowagi. Ojciec jest totalnie normalną osobą, bezkonfliktową jak ja. Ja jestem 5 lat po rozwodzie, żona miała romans i od niej odszedłem choć było to bardzo trudne bo mamy wspólne dziecko. Trochę więc w swoim życiu przeszedłem. Dzisiaj jestem przeszczęśliwy - mam wspaniałego 10-letniego syna z poprzedniego małżeństwa (który jest pod moją opieką połowę miesiąca), cudowną narzeczoną z którą rok temu wybudowaliśmy dom. Mam wymarzoną pracę - jestem architektem i prowadzę własne biuro. Na codzień pogodny, optymista, bezkonfliktowy, uśmiechnięty z dużym poczuciem humoru. Ale tez osoba, która ze swoimi problemami się nie uzewnętrznia, nie obciąża nimi innych. Gdy cos mi się nie podoba to tłamszę to w sobie zamiast wyrzucić to z siebie. Samo jednak życie wydaje się idealne i tu właśnie pojawiają się problemy. Około 4 miesiące temu miałem badanie histopatologiczne gdzie na wynik musiałem czekać ponad 5 tygodni. Sam wynik na szczęście okazał się być prawidłowy natomiast ten okres oczekiwania zapoczątkował u mnie nerwicę lękową, tak myślę. A może właśnie żyłem z ukrytą nerwicą od wielu lat tylko teraz dała ona o sobie mocno znać? W okresie tych 5 tygodni oczekiwania miałem myśli katastroficzne, zacząłem doszukiwać się w sobie chorób, skoki cieśnienia, suchość w ustach, czasem wrażenie ucisku w klatce piersiowej. Jednak te wszystkie objawy dziś minęły. Normalny nastrój wrócił, żartuję sobie i śmieję się jak zawsze. Dziś męczy mnie tylko coś takiego jak nadwrażliwość na bodźce, głównie wzrokowe ale też i słuchowe. I męczy mnie to od początku czyli od momentu badania. Lodowisko czy hala sportowa to miejsca gdzie czuje pewnego rodzaju dyskomfort a moja głowa jakby nie nadążała za tym co się w koło mnie dzieje. Podobnie dziwnie się czuje w supermarketach ale tu raczej przeszkadza mi mnogość kolorów wokół mnie. Do tego ostatnio mam wrażenie że pojawiły się szumy uszne ale słyszę je tylko wtedy kiedy jest cicho czy gdy kładę się spać. A może tylko mi się wydaje? Pracuję pod komputerem 8/10 godzin dziennie. Aktywność fizyczna raczej znikoma. Najlepiej się czuje wieczorem pod telewizorem przy zgaszonym świetle. Wtulony w moją kobietę. Najlepszy moment dnia. Trzy miesiące temu robiłem badania i wyszedł mi niedobór witaminy D3 (na poziomie 20) oraz B12 (na poziomie 220). Aktualnie obie te witaminy suplementuję. Jestem po wizycie u psychiatry który przepisał sertralinę (dawka 25mg od 10 dni a teraz przechodzę na 50mg). U psychologa byłem na dwóch wizytach ale chyba nie trafiłem na tego właściwego. Zamiast rozmawiać o tym co tu i teraz to zmierzaliśmy raczej do tego co było. A ja jestem raczej konkretny, chce wiedzieć co mi dolega i jak sobie z tym radzić tu i teraz. Wiem że to pewnie nerwica ale zastanawiam się czy to możliwe że żyłem z nią tak wiele lat nie mając o tym pojęcia? Nigdy wcześniej nie miałem objawów lękowych. Nigdy wcześniej nie męczyły mnie tak wprost żadne objawy na tle nerwowym. A może to tężyczka ukryta? Bo i z taką diagnozą się spotkałem. Sam już nie wiem z czym się mierzę. Z góry dziękuję z pomoc.

6 odpowiedzi


Dość dokładnie opisuje Pan swoją historię, wiele rzeczy, o których Pan wspomina jest możliwych. Świetnie, że poszukuje Pan wsparcia na wielu płaszczyznach natomiast farmakoterapie najlepiej działają z procesami terapeutycznymi w gabinetach psychologicznych. Najistotniejszą rzeczą podczas wchodzenia w relacje z psychologiem jest to, aby ta osoba była wybrana przez Pana. To Pan ma czuć pewność siebie w gabinecie, a zarazem wiedzieć, że osoba siedząca na przeciwko Pana jest właściwa. Kryteria wyboru psychologa są różne w zależności od pacjenta/klienta, dla jednych jedną z ważniejszych cech będą te fizyczne - dostępne na pierwszy rzut oka (np. płeć, wiek czy nawet kolor włosów). Dla drugich będą to konkretne certyfikacje oraz osiągnięcia naukowe. Bardzo ważne, aby poświęcił Pan trochę czasu na dobór właściwego specjalisty dla samego siebie. Podczas przyjmowania farmakoterapii proszę obserwować reakcje organizmu i własne samopoczucie, są to też ważne czynniki, o które na pewno będzie pytać lekarz czy psycholog. Za postawienie diagnozy nozologicznej (zaburzenia lękowe) odpowiedzialny jest lekarz w tym wypadku psychiatra, natomiast każda zgodna z prawdą diagnoza wiąże się z dokładnymi obserwacjami - a co za tym idzie czasem. Warto w tym czasie być pod opieką psychologa, który Panu odpowiada - to bardzo ważny czynnik. Wypowiedzenie na głos treści problematycznych w towarzystwie osoby empatycznej, aktywnie słuchającej, w tym wykazującej zrozumienie często przynosi natychmiastową ulgę. Warto też wspomnieć czego Pan oczekuje od swojego rozmówcy tj. większe skupienie się na teraźniejszości i tym, aby obecne negatywy zostały zaopiekowane, gdyż są dla Pana dużym stresorem na co dzień (czasem bez wspólnej podróży w przeszłość, nie jesteśmy w stanie pokonać pewnych przeszkód). Może dzięki tym rzeczom odczuje Pan ulgę już po pierwszym spotkaniu a z czasem wspólnie z psychologiem odnajdzie Pan przyczynę rzeczy, które wpływają na obniżenie Pańskiej jakości życia. Będąc w procesie terapeutycznym dużo łatwiej jest też wysnuwać wnioski - można zadawać pytania i aktywnie się komunikować, na forum nie mamy takiej możliwości.

mgr Piotr Pystkowski

mgr Piotr Pystkowski

psycholog

Grodzisk Mazowiecki

Umów wizytę

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry Panu. Objawy które Pan odpisał wskazują na wysoki poziom napięcia wewnętrznego. Bruksizm, głęboki lęk, agorafobia, lekkie ataki paniki w czasie oczekiwania na wyniki badan. Moim zdaniem terapia jest tutaj niezbędna. Zdecydowanie lepiej pracować nad tym co się dzieje tu i teraz, co jest bliższe teraźniejszym doświadczeniom i emocją. Nie da się jednak uniknąć przyjrzenia się przeszłość. Silne doświadczenia emocjonalne w teraźniejszość, najczęściej mają swoją przyczynę w emocjach z przeszłości. W emocjach które były trudne i niekoniecznie wyrażone. Dzisiaj różne sytuacje mogą być trigerm wywołującym, mimo woli silne reakcje organizmu i nieświadomy powrót do przeszłości. Tak, mógł Pan żyć przez wiele lat bez je świadomości. Organizm był silny, Pan mógł sobie pewne rzeczy racjonalizować. Jednak wraz z wiekiem i trudnymi doświadczeniami,stare mechanizmy przestały działać. Zachęcam do znalezienia kogoś, przy kim będzie się Pan czuł bezpiecznie i komfortowo. Wtedy też, być może łatwiej będzie Panu wracać do trudnych i bolesnych doświadczeń z dzieciństwa Życzę powodzenia i walki o siebie. Pozdrawiam.


Dzień dobry, dziękuję za tak szczegółowy i szczery opis. Już sam sposób, w jaki Pan to napisał, pokazuje dużą uważność na siebie i potrzebę zrozumienia tego, co się z Panem dzieje. A to bardzo ważny pierwszy krok. Chcę powiedzieć, że to, co Pan opisuje, jest spójne, ma sens i może nie świadczyć o „poważnej chorobie”, ani o tym, że coś jest z Panem nie tak. Z opisu widać, że przez wiele lat funkcjonował Pan w trybie dużej odpowiedzialności, samokontroli i „radzenia sobie”. Bruksizm, IBS, epizody paraliżu sennego, tłumienie emocji, dzieciństwo w atmosferze napięcia i alkoholu, to wszystko są sygnały, że układ nerwowy od dawna pracował w trybie podwyższonej czujności, nawet jeśli na co dzień był Pan pogodny, funkcjonalny i skuteczny. Organizm pamięta więcej niż nam się wydaje. Warto wiedzieć, że zaburzenia lękowe bardzo często nie pojawiają się w czasie największego chaosu, ale… właśnie wtedy, gdy życie się uspokaja. To jest znany paradoks. Kiedy przez lata trzeba „trzymać się w ryzach”, być silnym, nie obciążać innych i nie pokazywać trudnych emocji, organizm działa jak na podwyższonych obrotach. Gdy wreszcie pojawia się względne bezpieczeństwo, stabilizacja i przestrzeń to układ nerwowy zaczyna o sobie dawać znać. „Puszcza hamulec” i wtedy mogą ujawnić się objawy lękowe lub psychosomatyczne. Nie dlatego, że jest gorzej, ale dlatego, że ciało wreszcie ma warunki, by pokazać nagromadzone napięcie. Okres oczekiwania na wynik histopatologii był bardzo silnym stresorem, realnym, egzystencjalnym. Myśli katastroficzne, objawy z ciała, skoki ciśnienia, suchość w ustach czy ucisk w klatce piersiowej są w takim momencie typową reakcją lękową, a fakt, że większość z nich ustąpiła po otrzymaniu prawidłowego wyniku, dodatkowo to potwierdza. To, co zostało teraz, czyli: nadwrażliwość na bodźce (światło, dźwięk, ruch), dyskomfort w supermarketach, halach, na lodowisku, subiektywne szumy uszne słyszalne głównie w ciszy, poczucie, że „głowa nie nadąża” bardzo często jest objawem przeciążonego i nadreaktywnego układu nerwowego, a nie oznaką choroby neurologicznej czy „uszkodzenia”. Układ nerwowy po silnym stresie potrzebuje czasu, by wrócić do równowagi. To, że najlepiej czuje się Pan wieczorem, w spokoju, przy zgaszonym świetle, w bliskości jest bardzo charakterystyczne dla takiego stanu. Czy możliwe jest, że „nerwica była wcześniej, tylko się nie ujawniała”? Tak – jak najbardziej i dzięki temu, że był Pan w trybie adaptacyjnym, który przez lata działał dawał Pan radę, a teraz niestety przestał wystarczać. Objawy nie muszą być lękowe „wprost”. Mogą mieć postać napięć, dolegliwości jelitowych, bruksizmu czy zmęczenia. Leczenie sertraliną jest w tej sytuacji częstym i uzasadnionym wyborem, szczególnie że jest Pan na początku terapii i lek dopiero zaczyna działać. Warto dać mu czas. Jeśli chodzi o psychoterapię, ma Pan pełne prawo szukać specjalisty, z którym będzie Pan pracował bardziej „tu i teraz”, w sposób konkretny i zrozumiały dla Pana. Warto wiedzieć, że to nie jest kwestia „złego podejścia”, tylko dopasowania. Na koniec bardzo ważna rzecz: to, że Pan funkcjonuje, pracuje, żartuje, ma dobrą relację i potrafi opisać swoje objawy, jest dobrym prognostykiem. Układ nerwowy da się regulować, uspokajać i uczyć na nowo poczucia bezpieczeństwa. To proces, a nie jednorazowe „naprawienie”. Życzę powodzenia, pozdrawiam serdecznie.


Nie da się postawić diagnozy tylko na podstawie opisu, ale obecny, cały czas utrzymujący się sposób funkcjonowania, (nadmierne skupienie na rekcjach własnego ciała i bodźcach, aktywne poszukiwanie chorób lub niedoboró), wskazuje na reakcje lękową. Biorąc pod uwagę Pana doświadczenia życiowe w tym niechęć do dzielenia się trudnymi emocjami, i problemami, prawdopodobni, obecne objawy są powiązane z wcześniejszym, obciążeniem stresem, występującym razem z ograniczonymi mechanizmami regulacji stresu i emocji. Jeśli lekarz wykluczył inne przyczyny somatyczne, odpowiednim krokiem jest skorzystanie z pomocy psychologa lub psychoterapeuty, i wybór takiego, którego styl pracy odpowiada oczekiwaniom. Nurt poznawczo-behawiorlany, skupia się na "tu i teraz", i często wykorzystuje obecne problemy, do zrozumienia ogólnego sposobu funkcjonowania, również wraca do przeszłości, ale głównie jako formy zrozumienia, podłoża trudności.


Dzień dobry. Opisuje Pan kilka różnych obszarów, które mogą się ze sobą łączyć, ale nie powinny być automatycznie wrzucane do jednego worka pod hasłem „nerwica”. Są tu objawy napięcia i lęku, historia przewlekłego obciążenia z dzieciństwa, bruksizm, dolegliwości jelitowe, nadwrażliwość na bodźce, szumy uszne, niedobory witamin oraz aktualnie rozpoczęte leczenie psychiatryczne. Na podstawie samego opisu nikt odpowiedzialny nie powinien jednoznacznie rozstrzygać, czy jest to zaburzenie lękowe, reakcja układu nerwowego po silnym stresie, element przeciążenia, problem somatyczny, tężyczka ukryta czy kombinacja kilku czynników. To, że przez wiele lat funkcjonował Pan dobrze, nie wyklucza podłoża lękowego. U wielu osób napięcie przez długi czas nie wygląda jak klasyczny lęk. Może przejawiać się zaciskaniem szczęk, problemami z jelitami, kontrolowaniem emocji, tłumieniem złości, wysoką samodzielnością, unikaniem obciążania innych i funkcjonowaniem „normalnie” na zewnątrz. Dopiero silny stresor — na przykład wielotygodniowe czekanie na wynik badania — może sprawić, że układ nerwowy przestaje sobie radzić dotychczasowym sposobem. To nie znaczy, że „całe życie miał Pan nerwicę i o tym nie wiedział”. Bardziej ostrożnie powiedziałabym: możliwe, że organizm przez lata miał tendencję do gromadzenia napięcia, a ostatnia sytuacja medyczna uruchomiła silniejszy alarm. Bardzo ważne jest też to, co Pan pisze o dzieciństwie. Dorastanie w domu, w którym regularnie pojawiały się alkohol, awantury i nieprzewidywalność, może uczyć układ nerwowy stałej czujności. Człowiek później może być pogodny, sprawczy, rodzinny, zawodowo spełniony i jednocześnie mieć ciało, które szybko wchodzi w tryb alarmu. Te dwie rzeczy się nie wykluczają. Jednocześnie warto równolegle domknąć wątki medyczne. Przy nowych szumach usznych, nadwrażliwości na bodźce, zawrotach, uczuciu przeciążenia wzrokowego czy podejrzeniu tężyczki dobrze byłoby omówić to z lekarzem rodzinnym/internistą, ewentualnie laryngologiem lub neurologiem — zależnie od badania i decyzji lekarza. Warto też skontrolować niedobory, które Pan suplementuje, i nie zakładać z góry, że wszystko jest wyłącznie psychiczne. Jeśli chodzi o sertralinę, jest Pan dopiero na początku leczenia. Wiele leków z tej grupy potrzebuje czasu, a pierwsze tygodnie bywają okresem adaptacji organizmu. Wszelkie działania niepożądane, pogorszenie samopoczucia albo wątpliwości dotyczące dawki najlepiej omawiać bezpośrednio z psychiatrą. Nie warto samodzielnie odstawiać ani zmieniać dawkowania. Rozumiem też Pana potrzebę konkretu. Nie każda terapia musi polegać na długim „grzebaniu w przeszłości”. Można szukać psychologa lub psychoterapeuty, który pracuje bardziej w podejściu poznawczo-behawioralnym, ACT, terapii skoncentrowanej na rozwiązaniach albo z elementami regulacji układu nerwowego. Taki specjalista może pomóc Panu rozpoznać, co uruchamia objawy teraz, jak przerywać spirale katastroficznych myśli, jak regulować napięcie w ciele, jak stopniowo wracać do aktywności i jak nie nakręcać lęku samą obserwacją objawów. Jednocześnie przeszłość nie musi być tematem głównym, ale może być ważnym kontekstem. Dobry terapeuta powinien umieć wyjaśnić, po co do niej wraca i jak to się łączy z obecnymi objawami. Jeśli czuje Pan, że rozmowa idzie w stronę, która Panu nie pomaga, warto powiedzieć to wprost albo poszukać osoby pracującej bardziej konkretnie i zadaniowo. Na dziś najrozsądniejsza ścieżka wyglądałaby tak: kontynuować kontakt z psychiatrą, skonsultować niepokojące objawy somatyczne z lekarzem, a równolegle znaleźć psychologa lub psychoterapeutę, z którym ustali Pan jasny cel pracy: zmniejszenie lęku, nadwrażliwości na bodźce, napięcia w ciele i odzyskanie poczucia wpływu. To, że ma Pan dobre życie, kochającą relację i satysfakcjonującą pracę, nie unieważnia objawów. Ciało może wołać o uwagę także wtedy, gdy „obiektywnie wszystko jest dobrze”. Warto tego nie ignorować, ale też nie wpadać w kolejne katastroficzne interpretacje. Serdecznie pozdrawiam.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że Pana opis jest spójny z obrazem silnego przeciążenia układu nerwowego po okresie intensywnego lęku o zdrowie, ale nie sprowadzałabym wszystkiego automatycznie do „nerwicy”. Warto równolegle uporządkować kilka możliwych elementów: lęk zdrowotny, przewlekłe napięcie, nadwrażliwość na bodźce, kwestie laryngologiczne/wzrokowe oraz niedobory i inne przyczyny somatyczne. To, co wydarzyło się podczas pięciu tygodni oczekiwania na histopatologię, mogło być bardzo silnym wyzwalaczem. Pojawiły się myśli katastroficzne, skanowanie organizmu, sprawdzanie objawów, napięcie, skoki ciśnienia, suchość w ustach i ucisk w klatce piersiowej. Kiedy wynik okazał się prawidłowy, główna fala lęku opadła, ale układ nerwowy nie zawsze wraca do równowagi z dnia na dzień. Może przez pewien czas pozostać nadmiernie czujny na bodźce i sygnały z ciała. I właśnie tak częściowo można rozumieć to, co opisuje Pan obecnie. Czy można przez wiele lat „mieć nerwicę” i o tym nie wiedzieć? Nie używałabym określenia „ukryta nerwica” jako diagnozy. Możliwe jest natomiast, że od wielu lat miał Pan pewien styl radzenia sobie polegający na tłumieniu napięcia, dużej samokontroli i niewyrażaniu trudnych emocji, a organizm reagował bardziej poprzez ciało niż poprzez świadomie odczuwany lęk. Bruksizm i IBS mogą nasilać się pod wpływem stresu, choć oczywiście nie są dowodem, że od 15 lat chorował Pan na zaburzenie lękowe. To samo dotyczy dzieciństwa. Dorastanie w domu, w którym regularnie pojawiały się alkohol i awantury, może nauczyć układ nerwowy bardzo uważnego obserwowania otoczenia: czy jest spokojnie, czy coś zaraz się wydarzy, jaki ktoś ma ton głosu, czy sytuacja jest bezpieczna. U niektórych osób później przybiera to formę zwiększonej czujności. Ale nie oznacza to automatycznie: „wszystko przez dzieciństwo”. Rozumiem też, dlaczego poprzednia terapia Panu nie odpowiadała. Można pracować nad teraźniejszym mechanizmem bardzo konkretnie, a do przeszłości wracać tylko wtedy, kiedy rzeczywiście pomaga zrozumieć reakcje występujące dzisiaj. Szczególnie interesujący jest Pana opis hali, lodowiska i supermarketu „Głowa nie nadąża za tym, co się wokół dzieje”, przeszkadza mnogość kolorów, ruchu, światła i bodźców. Takie doświadczenie może występować przy nasilonym lęku i przeciążeniu sensorycznym. Kiedy układ nerwowy jest w stanie nadmiernej czujności, zamiast automatycznie filtrować większość bodźców, zaczyna rejestrować ich zbyt wiele naraz. Ale są też inne możliwe wyjaśnienia. Podobne objawy mogą występować przy przemęczeniu wzroku, zaburzeniach przedsionkowych, migrenie, niektórych problemach okulistycznych, a także w zjawisku określanym jako nadmierna zależność wzrokowa czy uporczywe posturalno-percepcyjne zawroty głowy. Nie twierdzę, że coś takiego Pan ma — chodzi o to, żeby nie zakładać bez diagnostyki, że każdy nietypowy objaw jest psychiczny. Jeżeli występują również zawroty głowy, uczucie kołysania, niestabilność podczas chodzenia, pogorszenie przy ruchu tłumu albo przesuwających się półkach sklepowych, powiedziałabym o tym lekarzowi. Przy 8–10 godzinach dziennie przed komputerem warto również skontrolować wzrok i zadbać o przerwy od ekranu. Szumy uszne Delikatny szum słyszany przede wszystkim wieczorem, w ciszy, jest dość częstym zjawiskiem. Kiedy człowiek jest bardzo skoncentrowany na własnym organizmie, zaczyna też dostrzegać sygnały, których wcześniej mózg po prostu nie eksponował. Ale jeżeli szum jest nowy i utrzymuje się, warto wykonać konsultację laryngologiczną i badanie słuchu. Szczególnie nie odkładałabym diagnostyki, gdyby szum: był wyłącznie jednostronny, pulsował zgodnie z tętnem, towarzyszył mu nagły ubytek słuchu, silne zawroty głowy, objawy neurologiczne. A tężyczka utajona? Nie próbowałabym teraz samodzielnie wybierać pomiędzy: „nerwica” a „tężyczka”. Objawy określane jako tężyczkowe mogą obejmować m.in. mrowienia, drętwienia, skurcze mięśni, drżenia, uczucie zaciskania dłoni czy ust, a ich występowanie może mieć związek z gospodarką wapniowo-magnezową i hiperwentylacją. Problem polega na tym, że wiele tych objawów pokrywa się również z zaburzeniami lękowymi. Jeżeli istnieje takie podejrzenie, nie diagnozowałabym go na podstawie internetu. Lekarz może zdecydować o oznaczeniu m.in. elektrolitów, wapnia, magnezu i innych parametrów oraz ewentualnie o dalszej diagnostyce. Niedobory B12 i witaminy D również warto doprowadzić do kontroli Wartości, które Pan podaje, powinny być interpretowane w odniesieniu do jednostek i zakresów konkretnego laboratorium. Niedobór witaminy B12 może powodować objawy neurologiczne i zmęczenie, dlatego po okresie suplementacji dobrze skontrolować wynik oraz ustalić z lekarzem, czy należy sprawdzić również przyczynę niedoboru. Podobnie z witaminą D. Nie tłumaczyłabym jednak całego obrazu tylko tymi dwiema wartościami. Sertralina — 10 dni to bardzo wcześnie Po dziesięciu dniach na 25 mg i dopiero przechodzeniu na 50 mg jest zdecydowanie za wcześnie, żeby oceniać skuteczność leczenia. Leki z tej grupy potrzebują zwykle kilku tygodni, a początek leczenia może być paradoksalnie okresem, w którym przez krótki czas człowiek odczuwa większe napięcie, niepokój, zmianę snu czy większą świadomość doznań fizycznych. Dlatego ocenę działania pozostawiłabym psychiatrze po odpowiednim okresie stosowania dawki terapeutycznej. Nie zmieniałabym ani nie odstawiała leku samodzielnie. Jeżeli natomiast po zwiększeniu dawki pojawi się wyraźne pogorszenie, bardzo silne pobudzenie, bezsenność, nietypowe zachowanie czy myśli samobójcze, trzeba skontaktować się z lekarzem wcześniej. Myślę, że dobrze Pan wyczuł, jakiej psychoterapii potrzebuje Z opisu wynika, że prawdopodobnie odpowiadałaby Panu bardziej ustrukturyzowana terapia poznawczo-behawioralna. Pierwszy etap mógłby dotyczyć bardzo konkretnie: - mechanizmu lęku zdrowotnego; - skanowania organizmu i katastroficznego interpretowania objawów; - nadmiernego skupienia uwagi na bodźcach; - napięcia mięśniowego i bruksizmu; - regulacji pobudzenia; - ograniczenia sprawdzania własnego ciała; - stopniowego oswajania supermarketów, hal i innych miejsc, jeśli zacząłby Pan ich unikać; - poprawy snu, aktywności i regeneracji. Dopiero później można zastanowić się, czy sposób przeżywania konfliktów, tłumienie własnych potrzeb i dzieciństwo mają znaczenie dla utrzymywania obecnego napięcia. Terapia nie musi polegać na tym, że przez pół roku mówi Pan wyłącznie o mamie i dzieciństwie. Jedna rzecz szczególnie rzuca mi się w oczy Pisze Pan: „jestem bezkonfliktowy” oraz „jak coś mi się nie podoba, tłamszę to w sobie”. Te dwa zdania niekoniecznie oznaczają dokładnie to samo. Czasami człowiek uważa się za wyjątkowo spokojnego, ponieważ praktycznie nigdy nie wyraża złości, sprzeciwu, frustracji czy własnych potrzeb. Wtedy emocje nie znikają — tylko nie są wyrażane interpersonalnie. Nie twierdzę, że właśnie to powoduje Pana objawy. Ale zdecydowanie zbadałabym ten obszar. Zdrowa regulacja emocjonalna nie oznacza: „nie obciążam nikogo i wszystko radzę sobie sam”. Oznacza również możliwość powiedzenia: „to mi nie odpowiada” „jestem wściekły” „boję się” „potrzebuję pomocy”. Aktywność fizyczna może być teraz bardzo ważnym elementem leczenia Przy 8–10 godzinach siedzenia i praktycznie zerowej aktywności wprowadziłabym regularny ruch, oczywiście dostosowany do zdrowia. Nie jako „leczenie wszystkiego”, ale jako jedno z narzędzi regulowania układu nerwowego. Na początek nawet: codzienny energiczny spacer, regularne przerwy od monitora, rozciąganie karku i obręczy barkowej, stopniowe zwiększanie aktywności. To może pomóc zarówno w napięciu, śnie, jak i bruksizmie. Co więc najbardziej prawdopodobnie się dzieje? Na podstawie samej wiadomości postawiłabym hipotezę roboczą, nie diagnozę: miał Pan przez lata prawdopodobnie dużą zdolność funkcjonowania mimo napięcia i skłonność do internalizowania problemów. Oczekiwanie na wynik histopatologii stworzyło bardzo silny, konkretny lęk o życie i zdrowie. Układ nerwowy wszedł w tryb alarmowy, a po uzyskaniu dobrego wyniku nie wyłączył go natychmiast. Teraz najbardziej widoczna jest zwiększona czujność sensoryczna i koncentracja na sygnałach ciała. To jest obraz, z którym można bardzo konkretnie pracować. Jednocześnie wykluczyłabym równolegle kilka prostych przyczyn somatycznych zamiast przypisywać wszystko psychice. W ZESPOLE EMITBERG zaproponowałybyśmy właśnie taki sposób postępowania: najpierw uporządkowanie objawów i diagnostyki różnicowej, a później konkretna terapia ukierunkowana na teraźniejszy mechanizm lęku i nadmiernego pobudzenia, bez niepotrzebnego „grzebania w przeszłości” dla samego grzebania. Przeszłość analizowałabym tylko tam, gdzie realnie pomaga zrozumieć dzisiejsze reakcje. I jedna rzecz na koniec: fakt, że najlepiej czuje się Pan wieczorem, w spokojnym, bezpiecznym otoczeniu, przy przygaszonym świetle i blisko narzeczonej, również pasuje do obrazu układu nerwowego, który potrafi się wyciszyć, gdy liczba bodźców i poczucie zagrożenia spadają. To jest raczej dobry prognostycznie sygnał niż dowód, że dzieje się z Panem coś nieodwracalnego.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.