Witam serdecznie Chciałabym prosić o pomoc gdyż nie do końca rozumiem co mi jest. Mam 12 lat i prze

Najprawdopodobniej może być to kwestia obniżonego nastroju lub depresji . Widać że jest duża potrzeba uczuć , uwagi . Często jest to trudne ale warto pomimo to rozmawiać .

Ciesze sie, ze zaproponowala Pani mamie, ze potrzebuje wsparcia, byc moze psychologa. To z czym ma Pani trudnosc to relacje z rowiesnikami i Pani UNIKAJACY sposob funkcjonowania w takich relacjach. Warto by sie temu przyjrzec, bo, najprawdopodobniej, jak Pani napisala, w domu jest zbyt malo uwagi poswiecanej Pani potrzebom na tle np. mlodszej siostry. Moze to oznaczac, ze jesli (nieswiadomie) ma Pani zabiegac o kontakt, ktory czesto nie dochodzi do skutku lub jest nie w takiej jakosci jakby Pani tego potrzebowala, to woli Pani na takim etapie sie wycofywac, aby nie przeszkadzac. Niestety na dluzsza mete tlumienie takich potrzeb, uczuc i przezyc, ktore sie z nimi wiaza, moze byc trudne do zniesienia. Pojawic sie moga stany obnizonego nastroju, ktore np. objawiac sie beda w placzliwosci. Ale najpierw, prosze wykorzystac to, ze, jak Pani napisala, Pani mama stara sie Pania zrozumiec i prosze podzielic sie z nia tym, ze przezywa ja Pani jako osobe, ktora nie potraktuje jej trudnosci z powaga, nie zareaguje wiec z taka uwaznoscia na Pania, o jaka Pani sie od niej domaga. To moze byc ten kierunek. Powodzenia !!!

Cześć,

Dziękuję za zaufanie i podzielenie się swoimi trudnościami. To, co opisujesz, brzmi jak poważne cierpienie emocjonalne, które wpływa na Twoje codzienne funkcjonowanie, i bardzo dobrze, że szukasz pomocy.

To, co przeżywasz - ciągły płacz, unikanie szkoły, trudności w koncentracji - może wskazywać na obniżony nastrój lub stany lękowe. W Twoim wieku (okres dojrzewania) organizm przechodzi wiele zmian hormonalnych, które mogą intensyfikować emocje, ale Twoje doświadczenia wykraczają poza typowe wahania nastroju.

Bardzo dojrzałe z Twojej strony, że sama zaproponowałaś wizytę u psychologa. To naprawdę dobry pomysł! Psycholog może pomóc Ci zrozumieć, co się dzieje i znaleźć sposoby radzenia sobie z trudnymi emocjami.

Kilka sugestii, które mogą Ci pomóc:

1. **Ponowna rozmowa z mamą** - Spróbuj jeszcze raz porozmawiać z mamą, podkreślając, jak bardzo cierpisz. Możesz powiedzieć: "Mamo, wiem że może tego nie widać, ale naprawdę czuję się bardzo źle i potrzebuję pomocy. To dla mnie ważne."

2. **Wsparcie w szkole** - Pomyśl o rozmowie z pedagogiem lub psychologiem szkolnym. To specjaliści, którzy są tam właśnie po to, by pomóc uczniom w trudnych sytuacjach.

3. **Dziennik emocji** - Spróbuj zapisywać, co czujesz i w jakich sytuacjach. Może pomóc Ci to zauważyć wzorce i lepiej zrozumieć swoje emocje.

4. **Drobne przyjemności** - Staraj się znaleźć codziennie chwilę na rzeczy, które lubisz i które sprawiają Ci radość, nawet jeśli teraz trudno Ci się nimi cieszyć.

Jeśli chodzi o relacje z przyjaciółkami - wiele osób w Twoim wieku ma podobne myśli o "wyciszaniu się" w grupie. To często wynika z niepewności, a nie z rzeczywistego odrzucenia. Twoje przyjaciółki prawdopodobnie cenią Twoją obecność bardziej, niż myślisz.

Odnośnie relacji rodzinnych - warto spróbować szczerze porozmawiać z rodzicami o tym, że potrzebujesz więcej uwagi i wsparcia. Czasami rodzice nie zdają sobie sprawy, jak ważne są te potrzeby.

Pamiętaj, że to, co przeżywasz, nie jest Twoją winą ani słabością. Smutek i lęk to emocje, które sygnalizują, że coś wymaga uwagi i troski. Zasługujesz na wsparcie i pomoc w radzeniu sobie z nimi.

Trzymam za Ciebie kciuki i mam nadzieję, że otrzymasz potrzebne wsparcie. Jesteś odważna, że szukasz pomocy!​​​​​​​​​​​​​​​​