Dzień dobry, Piszę do Państwa z nietypowym i bardzo uciążliwym problemem. Zaznaczę od razu, że dotą

Dzień dobry - Wydaje się, że bardzo dużo uwagi poświęca Pani na samoobserwację, obsewowanie swoich myśli, reakcji. Zuważyła też Pani, że zapominanie, o którym Pani pisze jest tak na skraju świadomości - jak Pani zapomni zapominać, to się to wtedy nie dzieje. Mówi Pani też o trudnych, nieprzyjemnych uczuciach: panice, takim lęku, że ktoś Panią naprwadę usłyszy, zauważy, że Pani zapomina. Warto by się pewnie zastanowić (jeśli jest pani w terapii, to też z terapeutą/ką), czy takie silne skupianie uwagi na myślach nie ma jakiegoś celu. Może jest to taka "zapora", żeby nie pojawiło się coś gorszego? Może czuje się Pani "dziurawa" jak Pani pamięć?
W kwestii objawów somatycznych: na pewno warto się najpierw przebadać u lekarza, jeśli jakiś objaw się pojawia, trzeba pamiętać, że czasem przyczyna leży po stronie organizmu. Czasem jednak zdarza się, że różne problemy psychiczne pokazują się w ciele. To coś, czemu warto przyglądać się na terapii.
Pozdrawiam,
Michał Knapiński

Dzień dobry, jeżeli jekaś terapia nie skutkuje to znaczy że zostałe źle dobrana pod kątem psychiki pacjenta i pod kątem jego zaburzeń. Ten właściwy dobór to sztuka.Niestety często nagina się problemy pacjenta do terapii...
Zachęcałbym do zasięgnięcia konsultacji u innego/innej terapeutki.
Na przykład online bo nie wygląda to na zaburzenie gdzie konieczna byłaby wizyta osobista. Pozdrawiam Krzysztof Dudziński

Dzień dobry,
to, co Pani opisuje, może być związane z mechanizmem nadmiernej uwagi i lęku przed oceną. Zjawisko, w którym zapomina się o tym, co chciało się powiedzieć w momencie, gdy ktoś nas uważnie słucha, często jest powiązane z lękiem społecznym lub sytuacyjnym stresem poznawczym. Podobnie jak w przypadku innych fobii, mechanizm ten działa trochę jak „zakazany obraz różowego słonia” – im bardziej próbujemy kontrolować lub blokować nasze zachowanie, tym bardziej nasz umysł reaguje odwrotnie.
Nie jest to typowe dla nerwicy histerycznej – chociaż w niej rzeczywiście mogą pojawiać się nietypowe objawy somatyczne, to w Pani przypadku wydaje się, że kluczową rolę odgrywa lęk przed sytuacją i nadmierna samokontrola.
Warto też wspomnieć, że zapominanie w trakcie mówienia może być powiązane z ADHD (zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi). Osoby z ADHD często mają trudności z koncentracją i organizacją myśli, a stres lub presja społeczna dodatkowo pogarszają pamięć roboczą, co może objawiać się „zapominaniem w trakcie mówienia” lub przerywaniem wypowiedzi. Choć ADHD nie musi być przyczyną Pani problemu, warto wziąć pod uwagę tę możliwość i porozmawiać o tym z psychologiem lub psychiatrą, zwłaszcza jeśli obserwuje Pani u siebie również trudności z koncentracją, rozpraszaniem się czy impulsywnością.
Praktyczne strategie, które mogą pomóc, to m.in.:
Stopniowa ekspozycja – ćwiczenie mówienia w sytuacjach społecznych przy minimalnym poczuciu presji, zaczynając od krótszych wypowiedzi w bezpiecznym otoczeniu.
Przekierowanie uwagi – skupienie się nie na „zapominaniu”, ale na treści, którą chce Pani przekazać, lub na oddechu w trakcie mówienia lub spowolnienie tempa mowy - kontrola tempa może pomóc odwrócić uwagę od myśli o zapomninaniu,
Ćwiczenia uważności (mindfulness) – nauka obserwowania myśli i napięcia bez oceniania ich jako „złe” lub „niepoprawne”.
Praca z terapeutą poznawczo-behawioralnym (CBT) – szczególnie przy technikach radzenia sobie z lękiem społecznym i perfekcjonizmem, które mogą wzmacniać mechanizm zapominania.
Często sama świadomość mechanizmu i praca nad zmniejszaniem presji, jaką Pani sobie narzuca w takich sytuacjach, przynosi znaczną poprawę.
Z pozdrowieniami i życzeniami wszystkiego dobrego,
OBiałek