Witam. Piszę nie w swojej sprawie, ale w sprawie kogoś innego i proszę o radę. Moja mama (42 l.) jes

Witam temat jest złożony i dotyczy bezpośrednio osób Pani bliskich które nie proszą o pomoc czyli uważają aktualny stan za normę. Dobrze ze Pani patrzy obiektywnie i rozumiem Pani obawy. Więcej można było by zaproponową rozwiàzań w kontakcie osobistym.na chwile obecna mogę zachęcić Pani mamę do napisania do mnie może też to zrobić ojczym no i zapraszam Panią na wizytę jeżeli chciała by Pani jeszcze na ten temat porozmawiać.Wiecej informacji daje szansę na znalezienie rozwiązania pozdrawiam Alicja Serocka

Witam,
Rozumiem, że martwi się Pani nie tylko o mamę, ale i o rodzeństwo, jednak w tej sytuacji, sprawę rozwiązać między sobą mogą tylko Pani mama i jej partner. Oczywiście, ze swojej strony może Pani ich motywować mamę do podjęcia wsparcia psychologicznego, lub samą mamę, aby dała sobie szansę na wypracowanie skutecznych metod radzenia sobie w tej sytuacji. Aby zaszła zmiana w związku Pani mamy, nie jest konieczna terapia wspólna, na którą być może trudniej będzie namówić mamę i ojczyma. Często wystarczą zmiany wprowadzane przez jedną ze stron, które wpływają na cały związek. Tak jak Pani napisała - na siłę ich Pani nie zaciągnie. To, co może Pani robić, to podsuwać wizytę u psychologa, terapeuty jako szansę na rozwiązanie i być cierpliwym - dla wielu osób pierwsza wizyta u psychologa; terapeuty jest trudną decyzją.

Pozdrawiam,
Małgorzata Mazurek

Dzień dobry,
sytuacja, w której dostrzegamy, że nasi bliscy cierpią może być dla nas samych bardzo trudna. Uważam, że Pani postawa jest godna pochwały - zauważa Pani problem, poszukuje pomocy dla osoby bliskiej. Wydaje mi się kluczowe podsunięcie pomysłu konsultacji mamie. Ważne, by w tym kryzysie zadbała Pani również o siebie, swój dobrostan psychiczny. Nawet jedna konsultacja psychologiczna może być dla Pani wsparciem w tych trudnych chwilach.
Pozdrawiam

Dzień dobry
Szczerze współczuję sytuacji, w której się Pani znalazła. Ostatnie co bym polecał robić to rozwiązywać problemy własnego rodzica. Co za tym idzie, radzę ograniczyć się jedynie do szczerej rozmowy z mamą na temat Pani obaw. Bez oceniania, bez mówienia co ma robić.
Jeśli to nie wystarczy, wtedy warto skonsultować się z psychologiem/psychoterapeutą i zaopiekować się sobą w tej sytuacji.
Powodzenia!

Dzień dobry,
opisuje Pani bardzo trudną sytuację rodzinną, w której wiele ciężaru bierze Pani na siebie. To naturalne, że martwi się Pani o mamę, jej zdrowie i całą rodzinę. Z tego, co Pani pisze, widać, że mama i jej partner mają wiele nierozwiązanych problemów (np. różnice charakterów, codzienne konflikty, trudności finansowe, itp.).
Dla dziecka, a mam tu na myśli rodzeństwo, taka atmosfera jest szczególnie trudna, bo ono nie rozumie jeszcze w pełni sytuacji dorosłych, a jednak chłonie emocje i napięcie w domu. Dzieci w rodzinach, gdzie jest dużo kłótni i stresu, często czują się zagubione, winne lub niespokojne. Nawet jeśli nie można zmienić od razu relacji mamy i jej partnera, warto pamiętać, że można dawać dziecku namiastkę bezpieczeństwa poprzez spokojne rozmowy, okazywanie czułości i zapewnianie, że nie ponosi winy za to, co się dzieje między dorosłymi.
Ma Pani rację, że nie da się nikogo zmusić do pójścia do psychologa, jeśli sami tego nie chcą. To, co może Pani zrobić, to przede wszystkim zadbać o siebie i swoje granice. Ważne jest, aby nie brała Pani całej odpowiedzialności za relację mamy i jej partnera – to są decyzje dorosłych ludzi. Może Pani jednak wspierać mamę w małych krokach: rozmawiać z nią spokojnie, podkreślać, że widzi Pani, jak bardzo się męczy i że nie jest w tym sama. Czasem takie rozmowy zasiewają ziarenko refleksji, nawet jeśli początkowo spotykają się z oporem. Można też podsuwać jej informacje o pomocy psychologicznej czy grupach wsparcia dla rodziców i osób w kryzysie – tak, aby wiedziała, że taka droga istnieje, gdyby była gotowa. Warto też, żeby Pani miała dla siebie wsparcie w rozmowach z zaufanym dorosłym, przyjaciółmi albo nawet sama u psychologa, aby mieć przestrzeń na przepracowanie własnych emocji i nie czuć się w tym wszystkim samotnie. Dzięki temu będzie Pani mogła również dawać swojemu rodzeństwu poczucie stabilności, choćby w małych rzeczach.
Proszę pamiętać, że mama jako osoba dorosła podejmuje własne wybory, nawet jeśli nie są dla niej korzystne. Pani nie jest w stanie uratować jej związku ani przejąć odpowiedzialności za ich decyzje. Może Pani jednak być dla niej wsparciem i jednocześnie zadbać o siebie, aby nie zatracić własnych sił.
Życzę Pani dużo spokoju i siły. To, że Pani się martwi i szuka rady, pokazuje, że ma Pani ogromne serce i wrażliwość. Proszę jednak pamiętać, że nie wszystko zależy od Pani.
Edyta Nowak, psycholog