Witam, mam 28 lat z partnerem jestem od 10 lat mamy razem dziecko 5 latka. Często się kłóciliśmy głó

Kryzys w związku, choć bardzo bolesny, nie musi oznaczać jego końca. Czasami to sygnał, że coś ważnego wymaga zmiany — nie tylko w relacji, ale także w Pani samej.

To, że tak bardzo Pani walczy o tę relację, może wynikać z głębokiej potrzeby bliskości, lęku przed stratą i silnego przywiązania — to bardzo ludzkie i zrozumiałe. Warto jednak również zadać sobie pytanie: co mogę teraz zrobić dla siebie? Jak mogę wzmocnić swoją samoocenę, poczucie własnej wartości i niezależność?

Zdarza się, że dopiero wtedy, gdy przestajemy całkowicie uzależniać swoje poczucie bezpieczeństwa i szczęścia od drugiej osoby, pojawia się przestrzeń na coś nowego — na odbudowę związku na innych zasadach albo na pójście dalej z większą siłą i spokojem.

Warto teraz szczególnie zadbać o siebie — emocjonalnie i psychicznie. Skorzystać z rozmów, wsparcia psychoterapeuty, zadbać o odpoczynek i wewnętrzną równowagę. To trudny moment, ale może stać się początkiem ważnej zmiany dla Pani.

Dzień dobry, wiele poświęciła Pani dla dobra rodziny i relacji z partnerem - troska, praca w domu, która jest przecież tak samo istotna jak praca zawodowa. Rozczarowanie, ból i lęk są w pełni zrozumiałe i zasługują na uznanie i opiekę. Znalazła się Pani obecnie w sytuacji kryzysowej co wymaga szczególnej delikatności i zaopiekowania się sobą. Choć może mieć Pani uczucie, że wszystko się teraz wali i może pojawiać się chęć utrzymania "za wszelką cenę" dotychczasowego porządku, ten kryzys może finalnie okazać się doświadczeniem, z którego wyjdzie Pani jako osoba będąca znacznie bliżej swoich potrzeb i siebie samej. Przez długi czas niosła Pani bardzo wiele na swoich barkach. Czuję, że obecna sytuacja to okazja, aby w końcu zaopiekować się sobą tak jak Pani tego potrzebuje. Nie musi to oznaczać robienia wielkich kroków, podejmowania nowych wyzwań, czy próby ułożenia wszystkiego od razu. Wręcz przeciwnie - na tym etapie może Pani potrzebować zwolnienia, odpuszczenia, przyjrzenia się sobie, dobrych, drobnych gestów względem siebie. A jeśli ma Pani taką możliwość warto skorzystać z profesjonalnej pomocy. Pozdrawiam serdecznie! :)

Opisana sytuacja byłaby wskazaniem do terapii dla par — pod warunkiem, że obie strony są gotowe podjąć próbę, zaangażować się i szczerze pracować nad relacją (w kierunku jej utrzymania lub rozstania się w porozumieniu, zależnie od Państwa celów). Jeśli widzi Pani taką możliwość, warto porozmawiać z partnerem o wspólnym skorzystaniu z takiej formy pomocy. W przypadku, gdyby nie wyraził zgody, warto rozważyć wsparcie indywidualne — kontakt z psychologiem lub psychoterapeutą. Szczególnie jeśli równolegle leczy się Pani psychiatrycznie, psychoterapia może pomóc nie tylko w przejściu przez ten kryzys, ale i we wzmocnieniu Pani wewnętrznych możliwości radzenia sobie. Równolegle warto obserwować, jak na napiętą sytuację w domu reaguje dziecko — jeśli pojawiają się u niego trudności emocjonalne, również ono może skorzystać ze wsparcia psychologa dziecięcego.
Pozdrawiam

Dzień dobry,
przede wszystkim chcę powiedzieć, że bardzo Pani współczuję. To bardzo ciężka sytuacja, gdy kocha Pani partnera, oddała mu wiele lat życia, wspólnie budowaliście dom, macie wspólną córkę, a teraz musi się Pani mierzyć z tak dużą niepewnością i lękiem o przyszłość relacji. Wyobrażam sobie, że musi to być bardzo trudno.

Widzę też z tego, co Pani pisze, że między Państwem od dłuższego czasu jest sporo napięcia i trudnych emocji wokół pracy, pieniędzy i wzajemnego niezrozumienia. Długotrwały brak pracy bardzo często wpływa na zaniżenie poczucia własnej wartości. Dodatkowo widzę, że stara się Pani o znalezienie pracy od kilku miesięcy, ale bezskutecznie. To też może bardzo frustrować, zwłaszcza, jeśli partner ponagla.

Z tego co Pani pisze, słyszę też, że bardzo starała się Pani być wspierającą partnerką, dbać o dom, ogród i wychowanie córki. To też bardzo duży wkład w życie rodzinne, który na pewno kosztował Panią wiele wyrzeczeń.

Jeśli chodzi o seratoninę - leki mogą wpływać na samopoczucie czy emocjonalność, ale nie traktowałbym ich jako głównego źródła kryzysu. Z tego, co Pani pisze, napięcie między Państwem zbierało się już od dłuższego czasu. Może mieć wpływ, ale nie musi.

Niestety nie da się nikogo zmusić do terapii ani do walki o relację. Może Pani zaproponować terapię dla par, ale obie osoby muszą chcieć próbować przezwyciężać problemy i szukać porozumienia.

Jestem jakoś mocno przy Pani, kiedy czytam tę wiadomość. Wyobrażam sobie, że to naprawdę bardzo obciążające z wielu stron obecnie. Dlatego bardzo ważne jest też teraz znalezienie wsparcia dla samej siebie, żeby mieć gdzie odreagowywać emocje i odzyskiwać trochę stabilności, niezależnie od tego, jak dalej rozwinie się relacja z partnerem. Myślę, że terapia indywidualna mogłaby być dla Pani bardzo pomocna. Są też dostępne darmowe formy wsparcia psychologicznego - warto poszukać ich w swoim mieście.

Przesyłam Pani szczere pozdrowienia i dużo siły,
Paweł Avery Kossakowski