Witam Jestem z partnerem prawie pięć lat razem. Ogólnie wszystko dobrze się układa. Mamy zarys wspó

Witam Jestem z partnerem prawie pięć lat razem. Ogólnie wszystko dobrze się układa. Mamy zarys wspólnej przyszłości. Nie mieszkamy jeszcze razem. Jedyne co jest problemem to kłótnie i sprzeczki. Było ich już trochę i zawsze to ja nie potrafiłam sobie z tym poradzić, za dużo emocji nie wiedziałam co robić i to On ratował to podając mi rozwiązanie i było dobrze. I to jest problem, że nawet przy drobnej sprzeczce nie jestem w stanie tego jakoś normalnie załatwić i rozwiązać tylko plącze się dookoła, wypytuje czym go denerwuje jeszcze bardziej. Bo widzę że coś się dzieje i chce to załatwić tu i teraz, narastają we mnie emocje i nie wiem co robić. Chciałabym żeby to wyglądało normalnie. Sprzeczamy się ale jest to zdrowe i znajdujemy rozwiązanie razem. Mam wrażenie że mam problem z emocjami. Boje się że po każdej takiej kłótni mnie w końcu zostawi bo ile to można, a naprawdę zależy mi na tym związku. Wiem że mnie kocha, ale ostatnio przy sprzeczce powiedział że zaczyna mieć tego dość bo nie jestem wsparciem tylko ciężarem w takich sytuacjach i zamiast spokoju ma jeszcze więcej złości. Co jest ze mną nie tak, czy to oznacza że nie pasujemy do siebie ? Naprawdę mi zależy i wiem że jemu też choć nie ma na to czasami siły a mamy już po 25 lat

7 odpowiedzi


Dzień dobry. To, co Pani opisuje, wygląda na silne napięcie w kłótni i lęk przed utratą, który popycha do natychmiastowego wyjaśniania każdego drobnego tematu, a to zwykle tylko podnosi temperaturę rozmowy. Warto ustalić z partnerem proste zasady sporu: krótka przerwa gdy rośnie złość, wracanie do tematu po 20–30 minutach, jedna sprawa naraz, mówienie o swoich uczuciach bez interpretowania. Warto też zastanowić sę, co Panią najbardziej uruchamia? Jaki komunikat chciałaby Pani usłyszeć? W chwili napięcia można powiedzieć wprost „Potrzebuję chwili, wrócę do tego wieczorem”. Dobrze rozważyć własną konsultację z psychoterapeutą, żeby nprzyglądnąć się własnym emocjom i poeksplorować tolerację na chwilową niepewność. Pomysłem mogłaby być również wsólna terapia dla par - to nie musi oznaczać, że do siebie nie pasujecie, tylko że relacji potrzeba lepszych narzędzi i spokojniejszego rytmu naprawy. Widzę w tym Pani zaangażowanie i gotowość do zmiany, to wspaniały punkt wyjścia. Pozdrawiam serdecznie, Monika Bała

mgr Monika Bała

mgr Monika Bała

psychoterapeuta

Kraków

Umów wizytę

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, W sytuacji, którą Pani opisuje może być bardzo wiele podłoży trudności, od nadmiernych emocji, poprzez wzajemne niezrozumienie potrzeb, aż po nieadekwatny lęk przed odrzuceniem i opuszczeniem. Myślę, że warto kilkukrotnie spotkać się z psychologiem, aby dotrzeć do sedna problemów i ustalić nad czym właściwie warto pracować. Pozdrawiam


Dzień dobry, opisuje Pani trudność, która często pojawia się w relacjach. To, że ma Pani świadomość swoich emocji i chce nad nimi pracować, to bardzo dobry punkt wyjścia. :) Z tego, co Pani opisuje, może chodzić o trudność w regulowaniu emocji i potrzebę szybkiego rozwiązania konfliktu, która, paradoksalnie, może go nasilać. W terapii można nauczyć się, jak radzić sobie z napięciem w takich sytuacjach, jak rozpoznawać swoje emocje wcześniej i jak spokojniej komunikować swoje potrzeby partnerowi. To nie oznacza, że „coś jest z Panią nie tak” a raczej, że pewne wzorce reagowania wymagają zrozumienia i zmiany. Praca nad tym jest możliwa podczas psychoterapii poznawczo-behawioralnej i często przynosi dużą poprawę w jakości relacji. Pozdrawiam serdecznie


Brzmi jak reakcja nie na kłótnię tylko na lęk przed utratą bliskości. Gdy tylko pojawia się napięcie twoje emocje od razu podpowiadają że relacja jest zagrożona i musisz natychmiast wszystko wyjaśnić. To nie jest o nim ani o waszej zgodności tylko o twoim systemie nerwowym który w konflikcie działa jak alarm pożarowy. Dlatego naciskasz i szukasz odpowiedzi od razu a on czuje się przytłoczony. To można zmienić. Wystarczy nauczyć się robić krótką pauzę zanim wejdziesz w rozmowę i dać sobie chwilę na uspokojenie zanim zaczniesz szukać rozwiązania. Jeśli chcesz żeby wasze sprzeczki były zdrowsze potrzebujesz pracy nad regulacją emocji a nie nad samą relacją. To są rzeczy które naprawdę da się wypracować i jeśli chcesz mogę cię pokierować dalej.


Dzień dobry Pani. Podzielam Pani spostrzeżenie dotyczące regulacji emocji i trudności z radzeniem sobie z nimi. Pocieszające jest to, że ma Pani wgląd w siebie i jest skłonna do refleksji. Jest to dobry punkt wyjścia do podjęcia pracy nad sobą. Zachęcam do kontaktu z psychologiem i skonsultowania swoich spostrzeżeń, a w dalszej perspektywie, być może terapii. Warto było by się przyjzec tym emocją, nazwać je, sprawdzić w jakich sytuacjach się pojawiają, czy może przypominają jakieś minione sytuacje. Można postawić ostrożną hipotezę, że obecne sutaucje przypominają Pani przeszłość i „odpalaja” stare emocje które dotyczą przeszłości. To jest dość powszechny mechanizm, który wymaga ponownego przejrzenia się starym emocją i ich przepracowaniu. Można to naprawić o tylko od Pani decyzji zależy jak Pani to załatwi. Życzę powodzenia.


Dzień dobry. Z Pani opisu wynika, że największą trudnością nie są same sprzeczki, ale emocje, które pojawiają się w ich trakcie. Kiedy wyczuwa Pani napięcie między sobą a partnerem, prawdopodobnie uruchamia się lęk przed utratą relacji. Wtedy pojawia się potrzeba natychmiastowego wyjaśnienia sytuacji, zadawania kolejnych pytań i upewniania się, że wszystko będzie dobrze. Taki mechanizm może prowadzić do błędnego koła. Im bardziej Pani próbuje rozwiązać konflikt, tym bardziej partner może potrzebować przestrzeni, a jego wycofanie dodatkowo nasila Pani niepokój. Nie oznacza to, że coś jest z Panią nie tak ani że do siebie nie pasujecie. Może natomiast wskazywać na trudności z regulacją emocji i tolerowaniem niepewności w bliskiej relacji. Pomocne może być ustalenie z partnerem, że kiedy emocje stają się zbyt silne, robicie przerwę i wracacie do rozmowy o określonej porze. Warto również ćwiczyć rozpoznawanie własnych uczuć i potrzeb, zanim pojawi się impuls do natychmiastowego wyjaśniania wszystkiego. Zachęcałabym Panią do rozważenia psychoterapii indywidualnej, podczas której można popracować nad lękiem przed odrzuceniem, regulacją emocji i komunikacją. Ważne jest też, aby odpowiedzialność za rozwiązywanie konfliktów nie spoczywała wyłącznie na Pani. Słowa partnera o byciu ciężarem mogły być dla Pani bolesne i również zasługują na spokojne omówienie. Zdrowy związek nie polega na braku kłótni, lecz na umiejętności przechodzenia przez nie z wzajemnym szacunkiem. Tego można się nauczyć, a dostrzeganie własnych trudności jest dobrym początkiem zmiany.


Dzień dobry. Jako psycholożka nie widzę w tym opisie podstaw, żeby uznać, że „nie pasujecie do siebie”. Bardziej wygląda to na powtarzający się schemat reagowania na konflikt, który można zmienić. U Pani prawdopodobnie uruchamia się coś w rodzaju: widzę, że partner jest zdenerwowany → boję się, że coś jest nie tak między nami → chcę natychmiast wyjaśnić sytuację → zaczynam pytać, analizować i szukać rozwiązania → partner potrzebuje spokoju i czuje coraz większą presję → denerwuje się jeszcze bardziej → Pani widzi jego większą złość i jeszcze bardziej się boi → jeszcze intensywniej próbuje naprawić sytuację. I w efekcie oboje robicie coś, co ma sens z Waszej perspektywy, ale razem tworzy bardzo trudne koło. Najważniejszą umiejętnością dla Pani może być tolerowanie tego, że konflikt nie musi zostać rozwiązany natychmiast To często jest najtrudniejsze. Kiedy człowiek bardzo boi się utraty relacji, każda zmiana tonu głosu partnera, milczenie albo złość mogą zostać odebrane przez układ nerwowy jak sygnał: „Coś się dzieje. Muszę to natychmiast naprawić, bo inaczej mnie zostawi.” Wtedy trudno spokojnie myśleć. Nie chodzi już tylko o temat sprzeczki, ale o bezpieczeństwo całego związku. Dlatego im bardziej partner się wycofuje albo denerwuje, tym bardziej Pani próbuje rozmawiać. I właśnie to może go dodatkowo przeciążać. Zdrowa kłótnia nie polega na tym, że nigdy nie ma silnych emocji Zdrowy konflikt polega raczej na tym, że umiemy zatrzymać eskalację, a potem wrócić do tematu. Może Pani nauczyć się zdania: „Widzę, że oboje jesteśmy zdenerwowani. Zależy mi na rozwiązaniu tego, ale teraz tylko się nakręcam. Potrzebuję chwili i wrócę do rozmowy później.” Bardzo ważna jest druga część: „wrócę do rozmowy”. Bo przerwa nie powinna oznaczać karania ciszą ani uciekania od problemu. Ma być chwilowym wyjściem z wysokiego napięcia. Możecie nawet ustalić wcześniej zasadę: „Jeśli któreś z nas jest za bardzo zdenerwowane, robimy przerwę i ustalamy konkretnie, kiedy wracamy do rozmowy.” To daje Pani poczucie: „rozmowa się nie skończyła, związek też się nie kończy — po prostu nie rozwiązujemy tego teraz”. Pani nie musi ciągle sprawdzać, czy on nadal jest z Panią Jeżeli po każdej sprzeczce pojawia się myśl: „Czy on mnie zostawi?” „Czy nadal mnie kocha?” „Czy już ma mnie dość?” „Czy wszystko między nami jest dobrze?” to może być właśnie obszar do pracy. Takie pytania chwilowo uspokajają, jeśli partner odpowie: „nie zostawię Cię”. Ale później przy kolejnej kłótni lęk wraca. Dlatego celem nie jest uzyskiwanie coraz większej liczby zapewnień, tylko stopniowe nauczenie siebie: „Możemy się pokłócić i nadal być razem.” To bardzo ważna różnica. Niech partner nie będzie jedyną osobą, która „ratuje” konflikt Pisze Pani, że dotychczas to on zwykle znajdował rozwiązanie i wtedy robiło się dobrze. Problem polega na tym, że z czasem może się w nim pojawić poczucie: „Muszę opanować swoje emocje, jej emocje i jeszcze rozwiązać problem.” I prawdopodobnie właśnie coś podobnego miał na myśli, kiedy powiedział, że w konflikcie czuje dodatkowy ciężar. To mogło Panią zaboleć, ale warto potraktować to jako ważną informację: potrzebuje Pani własnych narzędzi do regulowania emocji, żeby nie cała odpowiedzialność za uspokojenie sytuacji spadała na niego. Co konkretnie robić podczas następnej sprzeczki? Proponowałabym taki schemat: - zauważyć pierwsze sygnały: szybsze bicie serca, napięcie, przymus pytania „co się dzieje?”; - nie próbować od razu uzyskać rozwiązania; - powiedzieć jedno zdanie o swoim stanie zamiast zadawać serię pytań; - zrobić przerwę; - uspokoić ciało: spacer, prysznic, spokojny oddech, zapisanie myśli; - dopiero potem zapytać siebie: „co właściwie było problemem?”; - wrócić do rozmowy o jednym konkretnym temacie, bez analizowania całej relacji. Na przykład zamiast: „Dlaczego jesteś taki? Co się dzieje? Jesteś na mnie zły? Już mnie nie kochasz? Czy coś zrobiłam? Powiedz mi.” lepiej: „Widzę, że się zdenerwowaliśmy. Ja też jestem teraz bardzo pobudzona. Chcę wrócić do tego spokojnie, bo zależy mi na rozwiązaniu.” To zupełnie zmienia dynamikę. Czy może chodzić o lęk przed odrzuceniem? Tak, to jedna z możliwych hipotez. Czasami podobnie reagują osoby z lękowym stylem przywiązania, dużą wrażliwością na odrzucenie albo doświadczeniem relacji, w których konflikt rzeczywiście oznaczał zagrożenie utratą więzi. Ale nie przyklejałabym Pani żadnej etykiety na podstawie jednej wiadomości. Warto raczej przyjrzeć się: jak reagowano na konflikty w Pani domu rodzinnym, czy ktoś obrażał się i znikał, czy musiała Pani szybko łagodzić napięcia, czy wcześniej zdarzały się nagłe rozstania, czy często ma Pani poczucie, że musi „zasłużyć”, żeby ktoś został. To może wiele wyjaśnić. Psychoterapia mogłaby tu bardzo pomóc Zwłaszcza że Pani sama dostrzega problem i nie chce go przerzucać na partnera. Dobrze sprawdziłaby się terapia skoncentrowana na regulacji emocji, lęku przed odrzuceniem, schematach relacyjnych i tolerowaniu napięcia. Pomocne mogą być CBT, terapia schematów, podejście integratywne lub elementy DBT. Możecie też rozważyć kilka konsultacji pary — nie dlatego, że związek „jest zły”, ale po to, żeby nauczyć się wspólnego protokołu kłótni: kiedy robimy przerwę, jak sygnalizujemy emocje, jak wracamy do rozmowy i jak przepraszamy lub naprawiamy sytuację. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z lękiem przed odrzuceniem, silnymi emocjami w związku, problemami z komunikacją oraz parami, które bardzo się kochają, ale podczas konfliktu wpadają w destrukcyjny schemat. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pani przypadku jako psycholożka pracowałabym szczególnie nad tym, żeby konflikt przestał automatycznie oznaczać dla Pani zagrożenie rozpadem związku. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące lękowego przywiązania, eskalacji kłótni, przerw w konflikcie, potrzeby ciągłego wyjaśniania oraz sposobów odbudowywania bliskości po sprzeczce. Najważniejsze: nie musicie przestać się kłócić, żeby mieć dobry związek. Potrzebujecie nauczyć się kłócić w taki sposób, żeby konflikt nie stawał się dla Pani walką o przetrwanie relacji, a dla niego koniecznością ratowania całej sytuacji.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.