Witam, byłam w związku z ukochanym przez prawie 6 lat, oszukałam go finansowo Zakończył on związek,

Dzień dobry. W Pani przypadku proces żałoby po utracie partnera może być utrudniony ponieważ kontakt z byłym partnerem cały czas trwa- zwłaszcza ten fizyczny i emocjonalny. Może to powodować, że część Pani nie pozwala sobie przeżyć tej straty do końca. Może to prowadzić do nasilonej ambiwalencji- z jednej strony uczucia tęsknoty, nadziei a z drugiej gniewu, rozczarowania i lęku. W takim rozdwojeniu trudno ruszyć dalej. Silne poczucie winy często nie dotyczy tylko tego co się wydarzyło ale jest sposobem w jaki psychika radzi sobie z bardzo trudnymi uczuciami tj. złość, rozczarowanie, czy poczucie straty. Kiedy ta złość nie została wyrażona na zewnątrz np. na ex partnera lub sytuację - została skierowana do wewnątrz, na siebie. Z Pani wypowiedzi wybrzmiewa to poprzez picie alkoholu, samooskarżenia czy myśli samobójcze. To forma autoagresji, jakby kara za coś, czego nie można sobie wybaczyć. Pomocą dla Pani będzie rozpoczęcie procesu terapeutycznego, który pomoże zrozumieć co się pod tym poczuciem winy i bólem kryje i jak zacząć wychodzić z tego stanu bez karania siebie. Pozdrawiam.

To, co Pani opisuje, brzmi bardzo poważnie: poczucie winy, uzależniające picie alkoholu, kryzys w relacji i myśli samobójcze. To naprawdę wiele, jak na jedną osobę. Jeśli w tej chwili czuje Pani, że może sobie coś zrobić, proszę zadzwonić od razu na numer alarmowy 112 albo udać się na najbliższy oddział ratunkowy. Najważniejsze jest aby nie zostawała Pani sama z tymi myślami. To naprawdę ważne, żeby teraz była Pani w kontakcie z kimś, kto może Pani pomóc tu i teraz. To, że Pani pije, wynikać może z tego, że próbuje Pani zagłuszyć ogromny ból i poczucie winy. To naturalne, że w takim stanie człowiek szuka ulgi ale proszę pamiętać, że alkohol pogłębia rozpacz i osłabia Pani siłę do radzenia sobie. Ponieważ życie i zdrowie są najważniejsze, trzeba teraz zadbać o to, żeby stanęła Pani na nogi. To, że czuje Pani, że „nie mogłaby się zabić”, to dobry znak, oznaczający, że nadal jest w Pani taka część, która chce żyć. Trzeba ją teraz wzmocnić i dać jej realne wsparcie. Dlatego zalecałabym sięgnięcie po pomoc specjalisty, psychiatry bądź psychoterapeuty. Również porozmawianie z kimś bliskim o swoim stanie może być dużym wsparciem dla Pani, nawet jeśli aktualnie boi się Pani oceny. Małym krokiem w dobrą stronę będzie to, że już dziś spróbuje Pani odstawić alkohol i zrobić coś, co ukoi Pani ciało, np. ciepła kąpiel, spacer, sen, to nie rozwiąże problemu, ale przyniesie ulgę. Gdyby Pani myśli samobójcze znów stały się silne warto mieć plan bezpieczeństwa, który sprowadza się do kilku punktów: 1. Rozpoznanie sygnałów ostrzegawczych nasilone poczucie winy, myśli w stylu „nie dam już rady”, chęć sięgnięcia po większą ilość alkoholu, wyobrażenia o tym, jak mogłoby być „po wszystkim”. 2. Natychmiastowe kroki, które mogę zrobić sama głęboko oddychać (licząc np. 5 sekund wdech, 5 sekund wydech), wypić wodę, umyć twarz zimną wodą, wyjść na krótki spacer, by odciąć „spiralę myśli”, zapisać na kartce, dlaczego jeszcze chcę żyć (np. osoby, które kocham, rzeczy, które mnie cieszą). 3. Osoby, z którymi mogę się skontaktować bliski przyjaciel, ktoś z rodziny (imię i numer telefonu), psycholog, psychoterapeuta, telefon zaufania: 116 123 (całodobowo), 112 jeśli zagrożenie jest bezpośrednie. 4. Miejsca, gdzie mogę się udać najbliższy szpital. izba przyjęć, poradnia zdrowia psychicznego. 5. Czego unikać w kryzysie alkoholu i środków odurzających (one nasilają myśli i bezradność), zostawania zupełnie samej na dłużej, izolowania się z telefonem i „nakręcania się” w poczuciu winy. Ten plan warto zapisać na kartce i mieć przy sobie (w torebce, na lodówce, w telefonie jako notatkę). Życzę Pani powodzenia i trzymam za Panią kciuki. Małgorzata Widomska Psycholog, Psychoterapeuta

Witam, prosze nie robic scen , zostawic siebie w spokoju i rzucic wszystko dla niego, dla milosci swojego zycia i iddac mu cala siebie i wszystko co Pani posiada.Wyjsc za niego i spedzic z nim reszte zycia.Zycze przestania obwiniania sie i wziecia odpowiedzialnosci za swoje zycie uczuciowe.Dac szanse sobie i jemu.Powodzenia zyczymy w rodzinie i przyjaciol. Pozdrawiamy. Zyczymy szczescia i spelnienia marzen Tamara Bogdanowicz, psycholog Krakow.

Dzień dobry :) Zapraszam Panią na bezpłatną konsultację do gabinetu on line lub stacjonarnie w celu omówienia tego problemu. Zapraszam Robert Turek Psycholog Gdańsk

Dzień dobry. Z Pani słów wynika, że przeżywa Pani ogromne poczucie winy, stratę bliskiej relacji i lęk o zdrowie. Szczególnie niepokoją mnie jednak myśli samobójcze oraz niemal codzienne spożywanie alkoholu od pięciu miesięcy. Nawet jeśli obecnie uważa Pani, że nie byłaby w stanie odebrać sobie życia, alkohol może nasilać rozpacz i osłabiać kontrolę nad impulsami. Dlatego proszę potraktować tę sytuację jako wymagającą pilnej pomocy. Najlepiej jeszcze dziś skontaktować się z psychiatrą lub zgłosić do centrum zdrowia psychicznego i otwarcie powiedzieć o myślach samobójczych oraz piciu. Jeśli poczuje Pani, że może zrobić sobie krzywdę, proszę zadzwonić pod 112 lub udać się na SOR. Warto również poprosić zaufaną osobę, aby teraz Pani towarzyszyła. Przy codziennym piciu nie należy nagle odstawiać alkoholu bez konsultacji medycznej, ponieważ mogą wystąpić niebezpieczne objawy odstawienne. Rozumiem, że bardzo chciałaby Pani odzyskać partnera, jednak odbudowanie jego zaufania wymaga czasu i konkretnych zmian, a nie karania siebie cierpieniem. Można wziąć odpowiedzialność za wyrządzoną krzywdę, próbować ją naprawić i jednocześnie zasługiwać na pomoc. Ze względu na rozpoznane TIA konieczne jest również pozostawanie pod opieką lekarza. Teraz najważniejsze jest Pani zdrowie i bezpieczeństwo, niezależnie od tego, jak potoczy się relacja.

Dzień dobry. Jako psycholożka potraktowałabym to, co Pani napisała, bardzo poważnie, przede wszystkim dlatego, że pojawiają się jednocześnie myśli samobójcze, niemal codzienne picie alkoholu, ogromne poczucie winy i informacja o TIA. Nawet jeśli dziś czuje Pani, że „nie mogłaby tego zrobić”, sama Pani trafnie zauważa, że silniejszy wstrząs mógłby zmienić sytuację. Alkohol dodatkowo obniża kontrolę impulsów i może sprawić, że decyzja podjęta w kilka minut stanie się znacznie bardziej niebezpieczna. Najważniejszym celem na teraz nie jest naprawienie związku ani uzyskanie przebaczenia od jego rodziny. Najpierw trzeba zabezpieczyć Panią. Proszę dzisiaj nie zostawać sama. Proszę powiedzieć jednej konkretnej, zaufanej osobie wprost: „Mam myśli samobójcze i boję się, że mogę nie wytrzymać kolejnego kryzysu. Potrzebuję, żebyś teraz ze mną został/a i pomógł/pomogła mi uzyskać pomoc”. Jeżeli myśli się nasilą, pojawi się plan, przygotowywanie sposobu, poczucie „zaraz coś zrobię” albo będzie Pani mocno pod wpływem alkoholu i zacznie się bać własnego zachowania, proszę natychmiast pojechać z kimś na SOR lub do całodobowej pomocy psychiatrycznej albo wezwać służby ratunkowe. Na najbliższe godziny proszę potraktować to bardzo praktycznie: - nie zostawać samej i nie zamykać się z tym w domu; - odsunąć od siebie rzeczy, którymi można zrobić sobie krzywdę, oraz większe ilości leków i alkoholu, najlepiej przekazując je zaufanej osobie; - nie prowadzić samochodu po alkoholu; - nie podejmować dzisiaj rozmów z byłym partnerem o ostatecznym powrocie, rozstaniu, winie czy przyszłości związku; - skontaktować się pilnie z psychiatrą lub lekarzem, informując wprost o myślach samobójczych i codziennym alkoholu; - ze względu na TIA pozostawać również pod opieką lekarską; jeśli pojawi się nagle osłabienie lub drętwienie jednej strony ciała, opadanie kącika ust, zaburzenia mowy, widzenia, równowagi albo bardzo nietypowy nagły ból głowy, wymaga to natychmiastowej pomocy medycznej. Bardzo ważna jest też kwestia alkoholu. Pani nie pije dlatego, że „lubi się napić”, tylko opisuje alkohol jako sposób na wyłączenie bólu i poczucia winy. To oznacza, że alkohol stał się regulatorem emocji. Problem polega na tym, że pomaga na krótko, a następnie zwykle nasila depresyjność, lęk, bezsenność, wstyd i impulsywność. Powstaje błędne koło: poczucie winy → alkohol → chwilowa ulga → jeszcze większy wstyd i chaos → kolejny alkohol. Jeżeli pije Pani duże ilości codziennie, nie zalecałabym samodzielnego gwałtownego odstawienia bez oceny lekarskiej, ponieważ przy rozwiniętej zależności objawy odstawienne mogą być niebezpieczne. Chciałabym też powiedzieć coś ważnego o Pani winie. Tak, oszukanie partnera finansowo było zachowaniem, które mogło głęboko naruszyć jego zaufanie. Nie ma sensu tego wybielać. Ale odpowiedzialność nie polega na niszczeniu siebie. Odpowiedzialność wygląda inaczej: uznanie krzywdy, naprawienie tego, co da się naprawić, zrozumienie, dlaczego Pani to zrobiła, podjęcie leczenia, odzyskanie stabilności i zbudowanie takich mechanizmów, żeby sytuacja się nie powtórzyła. To właśnie może być dla niego w przyszłości bardziej wiarygodne niż wielokrotne zapewnianie: „nigdy więcej”. Jeżeli on boi się powrotu, jego lęk jest zrozumiały. Zaufanie odbudowuje się nie jednym przeproszeniem, tylko miesiącami przewidywalnych zachowań. Nie ma Pani również kontroli nad jego rodziną. Może Pani przeprosić, zmieniać swoje zachowanie i brać odpowiedzialność, ale nie może Pani zmusić innych ludzi do ponownego zaakceptowania Pani. Dodatkowo te spotkania erotyczne mogą obecnie komplikować proces. Dają chwilowe poczucie bliskości i nadzieję, a później mogą pozostawiać Panią w jeszcze większej niepewności: „czy wracamy?”, „czy on mnie kocha?”, „czy to tylko seks?”, „czy mam jeszcze szansę?”. Przy Pani obecnym stanie emocjonalnym warto te granice uporządkować dopiero wtedy, kiedy będzie Pani bardziej stabilna i trzeźwa. Teraz każda rozmowa dotycząca relacji może działać jak ogromny wzmacniacz emocji. Po zabezpieczeniu kryzysu potrzebowałaby Pani moim zdaniem równoległej pomocy psychiatrycznej i psychoterapeutycznej oraz oceny problemu alkoholowego. W terapii należałoby pracować nie tylko nad rozstaniem, ale również nad mechanizmem oszustwa finansowego, poczuciem winy, regulowaniem emocji bez alkoholu, lękiem przed opuszczeniem, granicami w relacji i odbudową poczucia własnej wartości. Dopiero wtedy będzie można spokojnie zastanawiać się, czy relację da się odbudować i na jakich warunkach. W ZESPOLE EMITBERG takie sytuacje traktujemy interdyscyplinarnie, bo tutaj rzeczywiście nie chodzi wyłącznie o „problem miłosny”. Nakładają się kryzys emocjonalny, używanie alkoholu, myśli samobójcze, kwestie relacyjne i stan zdrowia wymagający kontroli lekarskiej. Prowadzone są konsultacje stacjonarne i online, natomiast przy obecności myśli samobójczych pierwszym krokiem powinna być pilna ocena bezpieczeństwa, a nie oczekiwanie na zwykły termin psychoterapii. Najważniejsze na dzisiaj: proszę nie przechodzić przez tę noc lub najbliższe godziny samotnie i nie próbować zagłuszać tego większą ilością alkoholu. Proszę powiedzieć komuś bliskiemu dokładnie, że ma Pani myśli samobójcze, i zorganizować pilną konsultację lekarską. Związek można próbować naprawiać później. Teraz najpierw trzeba zadbać o to, żeby Pani była bezpieczna i odzyskała zdolność do myślenia o swojej przyszłości inaczej niż przez pryzmat winy.