Witam. 6 lat temu doszło do wydarzenia seksualnego, którego skutki odczuwam po dzień dzisiejszy z ró

Emocje istnieją po to aby nam pomagać, prowadzą nas i wskazują te obszary życia, które wymagają naszej uwagi. Powinniśmy reagować na emocje w sposób zgodny z ich przeznaczeniem, inaczej mówiąc emocje oczekują zaspokojenia, ponieważ emocje nie zaspokojone nigdy nie odchodzą, a wręcz przeciwnie, stają się coraz silniejsze. Wiele naszych problemów jest skutkiem wypierania (bolesnych) emocji lub odwracania od nich naszej uwagi podejmując działania zastępcze, które są zwykle, przynajmniej na jakiś czas, przyjemne ale posiadają negatywne skutki uboczne. Na drodze do sukcesu stoi jakaś nieuświadomiona blokada. Ta nieświadoma blokada jest w dużej części blokadą emocjonalną. ​​​​Każdy człowiek jest z natury wyposażony we wszystko co jest niezbędne do osiągnięcia życiowej satysfakcji. Nie ma ludzi z natury lepszych lub gorszych, każdy człowiek jest wystarczająco dobry, mądry i atrakcyjny aby móc doświadczać radości życia i osiągnąć życiowe spełnienie. Mimo tego, że na racjonalnym poziomie wielu ludzi się z tym zgadza i mają pełną świadomość, że nie są od innych "gorsi", nie potrafią jednak tego odczuć. Jest to zrozumiałe, ponieważ uczucia nie są racjonalne. Być może w przeszłości, ktoś w ich życiu ważny - wczesny autorytet, czasami opiekunowie, jedno z rodziców, starsze rodzeństwo lub pani przedszkolanka, przekazali sugestię, ta sugestia osiadła w podświadomości w postaci (fałszywego) przekonania na własny temat i tkwi tam do dnia dzisiejszego jak cierń, generując negatywne, bolesne uczucia w wielu codziennych sytuacjach zarówno w życiu zawodowym, towarzyskim czy rodzinnym, co z kolei skłania do unikania wielu życiowych aktywności. Hipnoza jest skutecznym narzędziem aby takie przekonania zmieniać.

W pytaniu, jest mowa, wg wstępnej oceny, o zaburzeniach stresowych pourazowych. Terapia wymaga zaufania pacjenta do terapeuty, który jest związany tajemnicą zawodową i poza gabinet tematy poruszane na terapii nie wyjdą. Psychoterapeuta psycholog nie przepisuje psychoaktywnych środków, jeżeli psychoterapeuta był psychiatrą to mógł zastosować farmakoterapię, jest to nawet zalecane wg standardów NICE jako terapia drugiego rzutu w przypadku zaburzeń pourazowych. Namawiam do skorzystania z usług terapeuty poznawczo-behawioralnego-jest tam kilka protokółów do zaburzeń pourazowych oprócz najbardziej znanego Edny Foa.

To, co Pani przeszła, jest niewyobrażalnym cierpieniem i może po latach powracać w różnej postaci, m.in. jako flashbacki, objawy psychosomatyczne, trudności w funkcjonowaniu, czyli dokładnie to, o czym Pani wspomina. Proszę się nie poddawać, bo trauma wypierana to trudny i uparty przeciwnik, ale Pani nie musi cierpieć i ma Pani w sobie siłę i determinację, by zabliźnić rany. Może odnaleźć Pani znów spokój i ukojenie. Warto poszukać psychologa, psychotraumatologa lub psychoterapeuty, który specjalizuje się w pracy z traumą, i skorzystać z jego pomocy, by mogła Pani powrócić do równowagi. Wierzę, że jest Pani w stanie tego dokonać! Moc serdeczności ślę!

Dzień dobry, Po Pani wypowiedzi, można zauważyć że mierzy się Pani z ogromnym napięciem emocjonalnym, które przeszkadza w zaspokojeniu codziennych potrzeb i wykonywaniu zadań. W zaburzeniach powstałych po traumie, zdarzenie traumatycznie nie zostaje zapomniane, jak inne wydarzenia z naszego życia. Trauma powoduje, że ponownie przeżywanym zagrażające zdarzenie, a nasze ciało i umysł reaguje tak jakby nadal trwało. Bardzo ważne jest zaopiekowanie się sobą, poprzez wizytę u sprawdzonego specjalisty - psychologa, psychotraumatologa lub certyfikowani terapeuci EMDR lub psychoterapeuty. Podczas terapii nauczy się Pani nowych umiejętności radzenia sobie ze swoimi emocjami (naturalnymi po zdarzeniu traumatycznym) oraz myślami, co może spowodować, że opanuje Pani bardziej skuteczne sposoby myślenia o traumie, jej skutkach oraz zauważy Pani zmianę w swoich stanach emocjonalnych. Serdecznie pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego!

Przeżyte doświadczenie oraz skutki, których Pani doświadcza, mogą wskazywać na objawy związane z PTSD (zespołem stresu pourazowego) lub reakcjami posttraumatycznymi. Flashbacki, uporczywe myśli i reakcje fizjologiczne, jak mdłości, to sygnały, że organizm i umysł nie zdołały przetworzyć tego doświadczenia w bezpieczny sposób. Trudności w radzeniu sobie przez wyparcie są zrozumiałą reakcją obronną, ale mogą prowadzić do dalszych problemów z codziennym funkcjonowaniem. Pomocna może być psychoterapia ukierunkowana na pracę z traumą, Somatic Experiencing czy terapia ISTDP (intensywna krótkoterminowa psychoterapia dynamiczna), która zajmuje się zarówno emocjami, jak i fizjologicznymi reakcjami ciała. Terapia skoncentrowana na traumie wspiera integrację trudnych doświadczeń i przynosi ulgę w codziennym funkcjonowaniu. Jeśli z różnych powodów nie chce Pani podejmować oficjalnej terapii, możliwe jest korzystanie z sesji online, co może pomóc w poczuciu bezpieczeństwa. Ważne jest, aby problemem mogła zająć się osoba mająca doświadczenie w pracy z traumą. Po czasie jaki minął jak najbardziej można podjąć terapię. Trauma i jej skutki mogą manifestować się przez wiele lat, a odpowiednia praca terapeutyczna jest w stanie złagodzić objawy i przywrócić poczucie kontroli nad własnym życiem. Jeśli chciałaby Pani porozmawiać na ten temat bardziej szczegółowo i rozważyć odpowiednie formy wsparcia, zapraszam do kontaktu.

Dzień dobry, z pewnością pomoc ze strony psychologa jest Pani potrzebna. Specjalista powinien przepracować z Panią to co się wydarzyło i pomóc "uporządkować" sprawy, które "spędzają Pani sen z powiek". Na terapię nigdy nie jest za późno, brak terapii będzie skutkował tym, że mimo upływu lat problem nie zniknie. Najlepiej udać się do psychotraumatologa, który z Panią przepracuje trudności. Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkiego dobrego.

Dzień dobry To, co Pani opisuje, czyli nawracające wspomnienia, flashbacki, uporczywe myśli, silne reakcje fizjologiczne (np. mdłości, trudność w koncentracji) czy interpretowanie sytuacji, które przypominają wcześniejsze doświadczenie są dobrze opisanym w psychologii zestawem reakcji po doświadczeniu traumatycznym. Objawy mogą nasilić się po latach pod wpływem pozornie "niewielkiego" bodźca. Sześć lat od wydarzenia absolutnie nie wyklucza skutecznej terapii. Wiele osób rozpoczyna pracę terapeutyczną znacznie później i nadal uzyskuje wyraźną poprawę. Współczesna psychoterapia dysponuje metodami o potwierdzonej skuteczności w pracy z traumą, takimi jak terapia poznawczo-behawioralna skoncentrowana na traumie (TF-CBT) czy EMDR, prowadzonymi przez psychoterapeutów z dodatkowymi szkoleniami w tym obszarze. Jeśli ważna jest dla Pani anonimowość, część gabinetów prywatnych oferuje konsultacje bez skierowania, a zasady poufności w psychoterapii są bardzo restrykcyjne – warto również zapytać o nie bezpośrednio podczas pierwszego kontaktu.

Dzień dobry, opisane przez Panią trudności mogą wskazywać na utrzymujące się następstwa doświadczenia traumatycznego. Jednym z zaburzeń, które mogą rozwijać się po traumie, jest zespół stresu pourazowego (PTSD). Do jego objawów należą m.in. nawracające, niechciane wspomnienia wydarzenia (flashbacki), natrętne myśli, silne reakcje emocjonalne i fizjologiczne na bodźce kojarzące się z traumą, trudności z koncentracją czy tendencja do unikania sytuacji przypominających o trudnym doświadczeniu. W opisanej sytuacji warto rozważyć konsultację u psychotraumatologa. Po dokładnym zapoznaniu się z historią oraz aktualnymi objawami specjalista będzie mógł ocenić ich charakter i zaproponować najbardziej odpowiednią formę dalszego postępowania terapeutycznego (Rekomendowanymi metodami do pracy z traumą mogą tu być EMDR, przetwarzanie poznawcze) Warto podkreślić, że w przypadku traumy sam upływ czasu nie prowadzi do zagojenia psychicznych ran. Zdarza się, że nawet po wielu latach pozornie nieznaczna sytuacja uruchamia dawny mechanizm i powoduje objawy. Dobra wiadomość jest taka, że również po 6 latach od wydarzenia istnieją skuteczne możliwości terapii i pracy nad zmniejszeniem jego wpływu na codzienne funkcjonowanie. Jeżeli obawia się Pani ujawnienia swojej historii, warto wiedzieć, że psychologów oraz psychotraumatologów obowiązuje tajemnica zawodowa. Oznacza to, że informacje uzyskane podczas spotkań nie mogą być przekazywane osobom trzecim. Wyjątki dotyczą przede wszystkim sytuacji, w których istnieje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia pacjenta albo innych osób. W pozostałych przypadkach rozmowa pozostaje poufna. Z uwagi na nasilenie objawów i ich wpływ na codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć konsultację ze specjalistą zajmującym się traumą. Nawet jeśli minęło wiele lat od wydarzenia, pomoc nadal może przynieść znaczącą poprawę jakości życia. Pozdrawiam serdecznie