W tym roku straciłam partnera z którym byłam od wielu lat, i byłam bardzo szczęśliwa. Ciężko mi o ty

Szanowna Pani, najważniejsze jest by przejść proces żałoby. Wcześniej wspomniany jest tutaj rozumiany jako nie tylko ten krótki okres po stracie bliskiej osoby, a czas mniej więcej roku. Wsparcie bliskich jest w takich sytuacjach nieocenioną pomocą. Będą pojawiały się różne stany emocjonalne, co jest naturalne i wpisane w tenże. Niemniej gdyby pojawiały się stany, których nie może Pani "unieść" zalecałbym wizytę u specjalisty, by pomóc sobie w ich zrozumieniu i przepracowaniu.

Pozdrawiam, Bartosz Łopatka.

To o czym Pani pisze nosi znamiona traumy przez duże T. Wyobrażam sobie, że znalezienie partnera w takiej sytuacji było dla Pani niewyobrażalnym szokiem. Jeśli nie obserwuje Pani poprawy i czuje się Pani w dalszym ciągu przytłoczona tym, co Panią spotkało to warto rozważyć konsultację u psychotraumatologa lub terapeuty EMDR. To rodzaj terapii, której celem jest pomoc osobie, która w skutek przeżycia, trudnych, traumatycznych wydarzeń, z jakiegoś powodu przekraczających jej aktualne zasoby nie może zostawić za sobą przeszłości. Zadaniem terapii EMDR jest przepracowanie wspomnień tak, aby spojrzeć na traumę jako na odległe doświadczenie, które nie wpływa na codzienne funkcjonowanie. Ta metoda może również spowodować redukcję bólu i cierpienia przedłużającej się żałoby.

Pozdrawiam,
psycholog Anna Białecka

Bardzo wspolczuje, To straszne przezyła Pani horror. Radze Pani porządnie przeżyć i przepracować żałobę a to oznacza przyjrzenie sie i przepuszczenie przez Siebie bolesnych emocji i zaakceptowanie ich a także pobycia w nich po mimo bólu trzeba to wytrzymac i pozniej uwolnienić z ciała. Prosze o kontakt to wytłumaczę jak to zrobić skutecznie na dwa sposoby. Dobra metoda pracy ze stratą jest integracja wspomnień, prosze wypisac te dobre a takze te zle i zastanowić się, które z nich jakoś szczególnie na Panią wpłynęły lub maja wpływ., które z nich weźmie sobie Pani ze Sobą na zawsze jako zasob, taki prezent i symbol szczescia. Na terapii z pacjentami w zalobie pracuje z pustym krzeslem. Pacjentka wyobraża sobie utraconą osobe siedzacą na tym krześle ktore stoi przed nią i wyraza wszystko to co nie nie zostalo wypowiedziane do tej pory a nastepnie uwalnienia emocjie towarzyszace tym słowom. W kolejnym kroku wstaje i przesiada sie na krześlo tej osoby, przyjmuje jej perspektywę i stara sie odpowiedzieć w jej imieniu, Następuje znow zmiana, wraca na swoje miejsce by na to zareagowac. Taki dialog trwa do momentu az wszystko zostanie wypowiedziane i uwolnia sie emocje. z biegiem uczucie braku pozostanie, ale lat to juz nie bedzie bolec. Bedzie Pani w stanie przypominac sobie miłe chwile zusmiechem na twarzy bo to stanie sie przyjemne.