Strach w ciazy

Witam. Myślę, że powinna Pani udać się na konsultację do psychiatry. Obawy miewa każdy zdrowy człowiek. Zazwyczaj stosujemy różnego rodzaju mechanizmy obronne, aby dana obawa nie stała się chorobowa tzn. przesadna, absorbująca, powodująca kłopoty ze snem, czy obniżony nastrój. Mechanizmy te ( wypieranie, racjonalizacja itp.) zazwyczaj prawidłowo działają w optymalnych warunkach natężenia stresu. W przypadku, gdy tego stresu jest zbyt dużo np. zmiana pracy, ciąża, śmierć kogoś bliskiego itp. mechanizmy te okazują się niewystarczające. Proszę udać się do dobrego psychiatry. Prawdopodobnie zaleci kontakt z psychologiem.

Opisywane objawy należą do grupy zaburzeń lękowych. Z uwagi na ciążę, która w każdej chwili może ulec rozwiązaniu zalecałbym wizytę u psychoterapeuty. Stosowanie leków na tym etapie ciąży jest ograniczone z uwagi na fakt, iż odstawia się je na 2 tygodnie przed porodem, a początek ich działania jest po minimum 4 tygodniach regularnego zażywania. Opisywane objawy nie są ponadto na tyle ciężkie, aby stosować psychofarmakoterapię. Jeśli dolegliwości nie ustąpią po porodzie zaleciłbym wizytę u psychiatry.
Życzę szczęśliwego rozwiązania.

Dzień dobry.
Czy rozmawiała Pani o tym ze swoim ginekologiem?
Przyczyną tego mogą być zmiany hormonalne, jakie zachodzą w tym burzliwym dla organizmu okresie.
Jeśli chce Pani zmienić ten stan rzeczy, warto udać się na wizytę do profesjonalisty - psychoterapeuta lub psychiatra będą w stanie ocenić, czy i jakiej pomocy Pani potrzebuje. Z racji ciąży, stosowanie leków będzie ostatecznością - dlatego najpierw pomyślałbym o psychoterapeucie. Do prywatnej wizyty nie potrzebuje Pani skierowania od lekarza, na NFZ będzie potrzebne. Powodzenia!

Witam,
Skoro wszelkie przesłanki medyczne wskazują na to, że ciąża przebiega prawidłowo, to faktycznie z logicznego punktu widzenia martwienie się na zapas nie ma żadnego uzasadnienia. Rozumiem, że emocje podpowiadają pani co innego. To by wskazywało na psychologiczne podłoże problemów. Sugerowałabym jak najszybsze odbycie konsultacji z psychiatrą, najlepiej takim, który jest jednocześnie psychoterapeutą.

U kobiet w ciąży dość często występują zaburzenia nastroju, w tym jego obniżenie. Dzieje się tak z różnych powodów, najczęściej nieświadomych. Dlatego samej chyba nie jest Pani w stanie dotrzeć do przyczyn. A natrętne przeżywanie obaw i niepokojów pogarsza jedynie sytuację.
W ciąży niechętnie stosujemy leki.
Ale pomóc Pan i pomoże psychoterapia!
W Warszawie jest wielu psychoterapeutów, rozmaitych szkół. Proszę ich odszukać.
Ja nie mogę sugerować jakiegokolwiek - byłoby to nieetyczne.
Proszę popytać wśród znajomych, zapytać lekarz rodzinnego może pielęgniarkę środowiskową?
Ważnym jest osobisty kontakt z terapeutą i intuicyjne wyczucie czy jest to człowiek, z którym może Pani pracować. Nie u każdego terapeuty możemy uzyskać pomoc ani też
każdy terapeuta nie jest w stanie pomóc każdemu. I nie najważniejsza jest tu teoretyczna podstawa z cechy osobowości terapeuty.
Namawiałbym do jak najszybszego rozpoczęcia psychoterapii.
Powodzenia.
Pozdrawiam.

Witam, lęk w ciąży nawet rozwijającej się prawidłowo jest czymś normalnym, warto jednak udac sie do psychologa, aby porozmawiać o swoich obawach. Pozdrawiam

Szanowna Pani, ciąża to wyjątkowy czas , okres wzmożonej wrażliwości na czynniki zewnętrzne, może to sprzyjać pojawianiu się różnych dolegliwości lękowych. W czasie całej ciąży powstała silna więź pomiędzy Panią i dzieckiem. Oczekiwanie na poród jest źródłem wielu skrajnych emocji, nic w tym dziwnego w końcu to długo planowane pierwsze spotkanie. Matka czuje się odpowiedzialna za zdrowie swoje i dziecka, w przypadku jakichkolwiek wątpliwości upatruje ich źródła w swoim postępowaniu, niezależnie od rzeczywistych czynników.
Ponieważ opisywane przez Panią dolegliwości mają znaczne nasilenie, zachęcam do rozmowy z doświadczonym lekarzem psychiatrą lub psychologiem. Moim zdaniem ważne jest wyeliminowanie obecnego w Pani życiu stresu który przekłada się na komfort życia Pani i dziecka.

Witam, to zrozumiałe, że w ciąży trudno czasem poradzić sobie z emocjami, pewna labilność afektywna jest przypisana do tego okresu życia. Ale- co udowodniono po wielokroć- siła pozytywnego myślenia, czy też autosugestii jest ogromna. Myśląc pozytywnie "programujemy" niejako wiele procesów w organizmie, powszechnie znane są przypadki wpływania przez autosugestię na ból, krwawienie, gojenie się ran, ect. A zatem proszę postarać się i spróbować wyobrazić sobie córeczkę jako zdrowego, ślicznego, głośnego noworodka którego wydaje Pani na świat łatwo i bez problemów, wyobrazić sobie całą rodzinę- starszego synka, niemowlę i wszystkich pozostałych- szczęśliwych i zadowolonych. Tymi pozytywnymi wizualizacjami proszę próbować zastąpić złe myśli, zawsze jak się pojawią, świadomie "dobrym scenariuszem" zastąpić pojawiający się automatycznie "zły scenariusz". Po kilku dniach ćwiczeń będzie to coraz prostsze. Życzę szczęśliwego rozwiązania, pozdrawiam.