Rozstaliamy się z mężem 8 miesięcy temu. Biorę na siebie połowę winy, nie obwinialam go tylko starał

Rozstaliamy się z mężem 8 miesięcy temu. Biorę na siebie połowę winy, nie obwinialam go tylko starałam się zrozumieć siebie i co z swojej strony zle robiłam. Rozstaliśmy się bo nie dogadywali się. Po rozstaniu utrzymywaliamy cały czas kontakt na messengerze, ale z jego strony to były tylko żale. Po 2 tygodniach spotkaliśmy się na seks, . Pomimo miłych chwil cały czas wbijał we mnie szpilki. Po miesiącu od rozstania pojechałam do niego bo tak tęskniłam i doszło do zbliżenia, ale kolejnego dnia znowu był dystans z jego strony i żale. Przez kolejne 3 miesiące tylko jad z jego strony. Jak pisałam mu ze mam ju dosyc albo w prawo albo w lewo to wtedy wodził mnie za nos. Spotykał się 1-2 ,razy w miesiacu i to wyglądało już tak "to co mi powiesz" mówiłam mu o swoich przemyśleniach. A z jego strony nigdy nie padło że on coś źle zrobil. Miałam już serdecznie dosyc. W 98 % to ja sie piwrwsza do niego odxywalam się. Brałam tabletki uspokajające. Jak juz poeiedzialam sobie wystarczy i nie odzywałam się kilks dni to dostawałam wiadomość " widzę że pogodziłaś się z nsszyn rozstaniem", "mam nadzieję że jesteś szczesliwa" jak piaalam ze nie to pisal ze bede szczesliwa jak kolezanki po rozwodzie. Pzed Wielkanocą wysłał mi swoje zdjęcie a na wielkanoc wysłał tik toka z filmikiem że go zniszczyłam. Powiedziałam dosyc. Nie odzywałam się przez tydzień a później chcialam zabrać od niego mój rower i zaczęło się. Wspólnie spędzony czas, obiad, spacery, tulenie i nawet wyjechaliśmy razem na 3 dni. Mówił że kocha mnie. To trwało miesiąc. Nic złego nie wydarzyło się przez miesiąc. Zaniepokoiło mnie że na tym wyjeździe mówił sam do siebie pod nosem. 3 dni po wyjeździe napisał że mnie nie nawidzi. Pojechałam wtedy do niego a on był w takiej złości. Miał oczy takie oblakane, mówił takie przykre rzeczy. Pierwszy raz widziałam go w takim stanie. Był umówiony z znajomymi to musielismy skończyliśmy spotkanie. Następnego dnia zadzwoniłam zapytałam się czy uspokoił się i czy sie potkamy. Przyszedł na spotkanie ale nawet nie przywitał się, 2 godziny rozmowy o niczym, nic sensownego nie był mi wstanie powiedzieć. Pożegnał się jak z kumplem, a za chwilę pyta się na messengerze co porabiam. Chciałam zabrać ostatnie rzeczy od niego. Umówiliśmy się I pojechałam do niego. Powiedziałam że ja tak dluxej nie mogę to trwa pol roku, że albo razem albo niech każdy idzie w swoją stronę. Płakał on i ja. Wieczorem pisał i dzwonił że on nie radzi sobie i żebym dala mu namiary na psychologa. Ulżyło mi jak ze coś z tym zrobi bo jego żale, gniew, msciowosc jest nie na miejscu. Po kilku dniach zapytałam się czy udało mu się umówić to napisał znowu żale z jego strony skoro chcialam urwać kontakt to nie powinno mnie to interesować. Pisałam że martwię się bo widziałam w jakim jest stanie. Cały czss podkreśl że.mam męża na papierze i pisał o rozwodzie. Tak dobiłam.aie psychicznie że przez 3 tygodnie spóźnił mi się okres. Jak zapytałam się czy zlozyl pozew to napisał że tak I jego argument ",,bo nie odzywałaś się do.mne przez 2 miesiące jak wyprowadziład się " Jak dla mie to absurd nawet jak wysyłałam.do niego zrzuty naszych rozmow że umawialiśmy się, dzwoniłam to do niego nie docierało. Jak dla mnie on ma jakąś paranoje, albo urojenia. Nie godzę się z tym i tak tęsknię za nim. Wysłałam mu wiadomość na rocznice ślubu to tylko przeczytałam że on nie chce tego malzenstwa. Walczyłam przez tyle miesięcy tak jak chciał i nie wierzę że za chwilę dostanę pozew o roxwod. Czy jest sens żeby cokolwiek jeszcze robić. Przeczytałam wiele książek o rozstaniu, podcastów. Niby rozumiem a jednak nie godze się z tym.