Proszę o pomoc bo nie wiem od czego i kogo mam zacząć. Jestem babcią 17-letniej wnuczki. Zauważam u

Ponieważ wnuczka jest niepełnoletnia dobrze byłoby porozmawiać poważnie z jej rodzicami i wspólnie z nimi oraz z nią podjąć decyzję o konsultacji psychologicznej. Wnuczce dobrze byłoby powiedzieć, że martwicie się o nią i zrobicie wszystko, co jest konieczne żeby jej pomóc. Niestety mogą mieć Państwo rację, co do objawów depresji, a ponieważ osoby nią dotknięte mają „wykrzywiony” obraz rzeczywistości, wnuczka nie będzie wiedziała, co jest dla niej w tej chwili najlepsze. To dorośli mają to wiedzieć, czyli Państwo. Jeśli to konieczne sami możecie poporosić o konsultację psychiatrę i dowiedzieć się, co dokładnie możecie zrobić. Pozdrawiam

Dzień dobry, w przypadku osoby niepełnoletniej potrzeba jest zgoda rodziców lub prawnych opiekunów, więc warto by było spróbować ich jakoś przekonać do udania się z córką do lekarza psychiatry. Jeśli jednak jest to niemożliwe możecie Państwo spróbować ponownie porozmawiać z wnuczką i zachęcić ją do spotkania z psychologiem/pedagogiem, który zapewne i tak wezwie rodziców. Jest jeszcze możliwość porozmawiania z psychologiem/pedagogiem szkolnym i wychowawcą wnuczki, którzy z ramienia szkoły mogą podjąć jakieś działania. Pozdrawiam Agnieszka Bąk

Szanowna Pani, wnuczka jest niepełnoletnia, w dodatku Jej obecny stan psychiczny utrudnia podejmowanie racjonalnych decyzji. Objawy, o których Pani pisze są bardzo niepokojące. Depresja jest poważną chorobą, która może nawet zagrażać życiu. Dlatego nie odwlekałabym konsultacji z lekarzem psychiatrą lub psychologiem. Jeśli wnuczka nie chce iść na wizytę można poszukać specjalisty, który zgodzi się przyjechać na wizytę domową. Pozdrawiam, Ewa Czardybon

Dzień dobry! Dobrze, że wnuczka może liczyć na Pani oraz męża wsparcie, tyle troski ze strony dziadków już daje podstawę do walki o siebie. Wnuczka jest niepełnoletnia, więc nadal decyzję o wizycie u specjalisty podejmują rodzice, jednak ona sama również powinna wyrazić zgodę. To co Pani opisuje wskazuje na bardzo trudną sytuację jaka musiała się wydarzyć w życiu wnuczki. Nie należy się poddawać co do interwencji rodziców, ale można spróbować współpracować ze szkołą, w której naukę przerwała wnuczka. Z uwagi na obowiązek edukacyjny do 18 roku życia, szkoła też powinna interweniować. Mam nadzieję, że z Państwa zaangażowaniem i determinacją uda się pomóc wnuczce.

Po pierwsze Pani jako babcia nie może zapisać wnuczke do specjalisty, może to zrobić pełnoprawny opiekun, czyli mama lub tata bądź osoba do tego uprawniona. Może Pani porozmawiać z rodzicami o swoich obawach, które Pani zaobserwowała u wnuczki i zasygnalizować wizytę u specjalisty. Pozdrawiam Piotr Włodarczyk

Dzień dobry, rozumiem, że niepokoi się Pani o swoją wnuczkę, która zamknęła się w sobie i wycofała z dotychczasowych aktywności. W takiej sytuacji najważniejsze jest subtelne, ale konsekwentne okazanie troski i wsparcia. Ponieważ wnuczka ma 17 lat, za jej opiekę formalnie odpowiadają rodzice, jednak Pani i dziadek możecie nadal podjąć pewne kroki. Rozmowa z lekarzem czy psychologiem jest wskazana, nawet jeśli wnuczka nie chce wziąć w niej udziału. Warto skontaktować się z poradnią zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży w swojej okolicy, by przedstawić sytuację i dowiedzieć się, jakie istnieją możliwości pomocy – na przykład konsultacja z psychiatrą lub z psychologiem. W przypadku nasilenia objawów depresyjnych (zamykanie się w pokoju, brak kontaktu, niechęć do jakichkolwiek aktywności) potrzebna może być bardziej intensywna pomoc. Choć trudno jest „zmusić” nastolatkę do wizyty, często pomocne może być wspólne, spokojne omówienie obaw z osobą, z którą wnuczka ma najlepszy kontakt. Bywa, że młoda osoba w kryzysie zgodzi się na rozmowę z psychologiem w ramach tzw. „pierwszej wizyty informacyjnej” – czasem wystarczy, aby ktoś cierpliwie i z empatią wytłumaczył, jak wygląda wsparcie specjalistyczne, dzięki czemu maleje opór i lęk przed pomocą. Jeśli rodzice nie będą w stanie skutecznie wesprzeć wnuczki, Pani jako babcia może zaproponować wspólną wizytę lub (w ostateczności) nawet sama skonsultować się z psychologiem, by dowiedzieć się, jak rozmawiać z dzieckiem i stworzyć najbardziej przyjazne warunki do tego, by nabrało zaufania i zechciało skorzystać z pomocy. Pozdrawiam serdecznie, Psycholog Aleksandra Michalik – FundamentSpokoju.pl