Piszę do Państwa, ponieważ obawiam się, że mam depresję. Pierwsze objawy miałam około 10 lat temu, n

Piszę do Państwa, ponieważ obawiam się, że mam depresję.
Pierwsze objawy miałam około 10 lat temu, nie akceptowałam siebie, nie mogłam sobie poradzić z rzeczywistością, mimo, że byłam prymuską, która zawsze musiała robić wszystko najlepiej (i chyba tak zostało..)
Okaleczałam się w tamtym czasie, myślałam o samobójstwie, czułam, że chcę umrzeć.
Później był okres "spokojny", samobójcze myśli ustąpiły, pozytywne myślenie wróciło.
Po ok 2 latach depresyjne samopoczucie i myśli samobójcze wróciły.
I tak w kółko. Przez dziesięć lat, co dwa lata..
Na co dzień jestem osobą pogodną, mam bardzo dobry kontakt z ludźmi, pracuję na wysokim stanowisku. Spełniłam marzenie, kupiłam dom na wsi. Mam zwierzęta, które kocham całym sercem i narzeczonego, z którym jestem od 5 lat.
Mam stresującą pracę, często jestem zmęczona po całym dniu, co tłumaczę zaharowywaniem się jak wół.
Ale w ostatnich tygodniach coraz częściej myślę o zmarłych bliskich i przyjaźniach, które utraciłam. Za dnia jestem pogodna, a wieczorem upiornie dołująca. Wszystkie bliskie mi osoby mnie irytują, nie mogę ich słuchać.
Staram się o nich dbać, oddałabym ostatnią szklankę wody, a nie czuję, że ktokolwiek zrobiłby coś takiego dla mnie.
Czuję nawrót depresyjnego nastroju i obawiam się go, bo wiem, że wpływa destrukcyjnie na mnie i moją psychikę.
Czy mogę to traktować jako przemęczenie (pracuję prawie 24h/7 - administracja 12 osiedli mieszkaniowych) i po prostu muszę się porządnie wyspać czy jednak czas na wizytę u specjalisty?