Piszę bo od jakiegoś czasu mam problem z narzeczonym.Kocham go bardzo ale już nie mam siły.Nie wyobr

Uważam, że warto spotkać się z terapeutą. Opisane przez Panią zachowania partnera są niepokojące i mogą (ale nie muszą) wskazywać na rozwijającą się chorobę alkoholową. Jeśli ta teza by się potwierdziła to od terapeuty uzyska Pani szereg informacji i wskazówek do dalszego postępowania. Tak by zadbać o siebie i utrzymać związek.
Wizyta u terapeuty to dla Pani także okazja do przyjżenia się temu, na czym buduje Pani i opiera relacje z najbliższymi.
Zachęcam do wizyty i spotkania z terapeutą. Pozdrawiam.
Izabela Kuminiak

Dzień dobry,
Czytałam Pani historię z wielką empatią. Pisze Pani o ogromnej stracie półtora roku temu oraz o obecnych napięciach w pracy. Wszystko to nie jest łatwe. Jednak podstawowe pytanie dotyczy relacji z narzeczonym. Jeśli Pani pozwoli chwilowo pominę samą dynamikę relacji, miłość, płacz, obietnice, pragnienie posiadania dziecka. Gorąco pragnę namówić Panią do odłożenia tych aspektów na chwilę i w pierwszej kolejności zadanie sobie pytania:
- Czy narzeczony jest na drodze do uzależnienia i jeśli tak, jaki to ma wpływ na moje życie w przyszłości?
Z Pani opisu nie wynika jasno, czy narzeczony jest alkoholikiem. Jednak choroba alkoholowa ma wiele stadiów, jest postępująca oraz dewastująca. Czyli na ogół pogarsza się z roku na rok, a osoba chora tłumaczy sobie, że inni piją więcej więc nic złego się nie dzieje. Nie trzeba pić codziennie żeby wpaść w chorobę alkoholową. Niestety osobom chorym alkohol przesłania świat, z czasem bliscy liczą się coraz mniej, a picie staje się coraz ważniejsze. Z upływem miesięcy i lat zanikają inne zainteresowania, przyjemności, zostaje tylko alkohol i pijący znajomi; partnerzy życiowi mogą wpaść w tzw. współuzależnienie (to sytuacja, gdzie świat żony też się kręci wokół picia męża).

Dlatego polecam Pani działanie dwutorowe: diagnozę oraz edukację:

1. Zaproponowanie narzeczonemu diagnozy w ośrodku leczenia uzależnień. Diagnoza „na nie” będzie dla Was ubezpieczeniem na przyszłość. Jeśli nie jest uzależniony to porozmawiacie Państwo z terapeutą na temat granic bezpiecznego picia. Będziecie znali te granice i spokojnie popracujecie nad relacją. Diagnoza „na tak” pozwoli wcześnie podjąć terapię uzależnień i może Panią uchronić od losu żony alkoholika. Niestety młode kobiety często nie potrafią ocenić ryzyka kiedy ukochany jest we wczesnym stadium choroby.

2. Edukacja. O ile pójście na diagnozę może być trudne, o tyle już w tej chwili może Pani dowiedzieć się więcej na temat alkoholu. Polecam np. stronę Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (tzw. PARPA) szczególnie zakładkę „szkody zdrowotne i uzależnienie” - parpa pl
Znajdzie tu Pani test AUDIT pomagający w warunkach domowych ocenić skalę problemu związanego z piciem oraz sygnały ostrzegawcze – po czym poznać, że alkohol staje się problemem zanim będzie zbyt późno.
Wiedza na temat alkoholizmu pozwoli Pani trafniej ocenić, czy Wasze problemy są jeszcze problemami w związku, czy już alkohol wychodzi na pierwszy plan i zaczyna rzucać cień na Waszą relację.

Po przeczytaniu Pani pytania wyobrażam sobie, że cała ta kumulacja problemów może być przytłaczająca i dusząca. Polecam Pani również udanie się do psychologa - nie na terapię, ale po wsparcie. Czasem psycholog tylko (i aż!) pomaga uporządkować myśli i ustalić plan działania, udziela wsparcia w trudnej chwili.
Jeśli jest Pani z Warszawy lub okolic, zapraszam na konsultacje.

Rozumiem ze jest to trudny czas dla Pani porusza Pani trudne tematy trzeba zrozumiec czym jest choroba alkoholowa jak ma Pani rozmawiac z partnerem kolejny temat to proces żaloby a poczucie wartosci sa to tematy ktore samemu ciezko przepracowa stad zapraszam na spotkanie Jadwiga

Witam serdecznie, pisze Pani bardzo wielowątkowo , obawiam się , że szybka odpowiedź on-line nic nie da. Sugeruje wizytę u psychologa/terapeuty osobiście, warto popracować nad tym by budziła się Pani uśmiechnięta, z chęcią do życia, by każdy nowy dzień był dla Pani nowym pozytywnym wyzwaniem, by chciało się żyć. Każdy zasługuje na to by być szczęśliwym. Pozdrawiam i życzę miłego dnia . mgr Adam Konrad Lewanowicz