Pani doktor nie mogę spać po nocach płaczę...Jestem 16 lat po ślubie i strasznie kocham swoją żonę i

Drogi Panie,
ucieczka - tym bardziej, jeśli kocha Pan żonę i dzieci - najprawdopodobniej nie jest rozwiązaniem, którego Pan potrzebuje. Zalecam konsultację psychologiczną i - jeśli razem ze specjalistą dojdzie Pan do takiego wzniosku - rozpoczęcie terapii (indywidualnej lub partnerskiej).
Pozdrawiam, Radosław Krąpiec, psycholog

Dzień dobry. Szuka Pan rozwiązań i odpowiedzi. A to ważny krok do zmiany. Doceniam fakt, ze nie tkwi Pan w miejscu, tylko poszukuje wyjścia. Myśli Pan o wyjeździe i mam wrażenie, ze jest to wyraz Pana niezgody na zaistniała sytuację. Pytanie, czy czuje Pan, ze to rozwiąże Pana problem ? Warto to z pewnością omówić i poszukać różnych rozwiązań. Pomocne może okazać się spotkanie z psychologiem. Powodów może być bardzo wiele dlaczego żona zachowuje się w taki sposób. Warto z pewnością poznać także jej punkt widzenia. Może w taki sposób próbuje coś powiedzieć, pokazać? Czy były takie momenty kiedy mogliście ze sobą otwarcie porozmawiać ? Jeśli na ten moment trudno znaleźć Państwu taka przestrzen, a oboje będziecie mieli na to zgodę, być może pomocna okaże się terapia dla par. Życzę wszystkiego dobrego i pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry. Nie jest łatwo udzielić jednoznacznej odpowiedzi bez znajomości całej sytuacji. Mogę jednak zachęcić do zastanowienia się nad swoim celem - czy jest nim chęć wprowadzenia zmiany w Państwa relacji, czy też odejście (oczywiście, nie musi Pan tego wiedzieć od razu). Zależnie od tego można podjąć różne kroki. Jeśli żona wyraża wolę pracy nad związkiem, warto rozważyć terapię par - wówczas uczestniczą w niej Państwo oboje, a "pacjentem" jest Państwa relacja. Może Pan także skorzystać z terapii indywidualnej, podczas której będzie przestrzeń na zajęcie się własnymi emocjami i problemami (w związku, ale nie tylko). Taka terapia stworzy też możliwość przyjrzenia się sobie w tej trudnej dla Pana relacji z żoną i wypracowania takich zachowań, dzięki którym łatwiej będzie Panu zadbać o siebie, stawiać granice czy skutecznie się komunikować. Życzę wszystkiego dobrego i trzymam kciuki. Pozdrawiam.

Przykro mi, że doświadczasz trudnej sytuacji. Twoje uczucia są ważne i zasługują na szacunek, wsparcie i zrozumienie. Masz rację, związki polegają na codziennym wyrażaniu czułości, szacunku i bliskości. To, co opisujesz, czyli poczucie bycia poniżanym, wyśmiewanym, czy ignorowanym, to coś, czego nikt nie powinien doświadczać w relacji, niezależnie od sytuacji. Spróbuj porozmawiać z żoną o tym, co czujesz, ale jeśli to nie zadziała, rozważ inne rozwiązanie.

Oto kilka sugestii, które mogą Ci pomóc:

1. Terapia małżeńska: Czasami problem tkwi w tym, że obie strony nie potrafią ze sobą rozmawiać lub nie widzą, jak głęboko ranią się nawzajem.

2. Określenie granic: Żadne zachowanie, które Cię poniża i sprawia, że czujesz się bezwartościowy, nie jest akceptowalne. Może to wymagać od Ciebie silnej postawy, aby w jasny sposób powiedzieć swojej żonie, co czujesz i jakie granice są dla Ciebie nieprzekraczalne.

3. Wsparcie zewnętrzne: zrozumiałem, że czujesz się bardzo samotny, ale nie musisz zmagać się z tym sam. Nawet jeśli nie masz nikogo poza rodziną, warto poszukać wsparcia u przyjaciół, rodziny lub terapeuty.

4. Otwarta rozmowa o oczekiwaniach: czasami w związku każde z partnerów ma inne oczekiwania, które mogą nie zostać wyrażone lub zrozumiane. Może Twoja żona nie zdaje sobie sprawy z tego, jak bardzo Ci brakuje prostych, codziennych gestów miłości i czułości.

Pamiętaj, że zasługujesz na szacunek, miłość i wsparcie. Zrozum, że nie ma nic złego w tym, żeby ich szukać , nawet jeśli oznacza to podjęcie trudnych kroków.