Jestem dorosłym dzieckiem alkoholika. Wyszłam za mąż za mężczyznę, który również nadużywał alkoholu.

Tak… I choć to jest w sumie odpowiedz na Pani pytanie to ją rozwinę :) Gniew i złość są częstym przedmiotem terapii. Dobrze przeprowadzona terapia umożliwia opanowanie wybuchów złości dzięki zwiększeniu zrozumienia całego procesu i nauczenia odpowiednich narzędzi aby rozładowywać złość zanim wybuch jest nieunikniony. W wielu przypadkach pozwala też lepiej zrozumieć siebie oraz przyczyny swoich zachowań co pomaga przy wyrzutach sumienia i nadmiernej samokrytyce w momencie kiedy takie sytuacje mają miejsce.

Zachęcam do kontaktu z psychoterapeutą, by przyjrzeć się swojej złości. Być może pod złością kryją się inne emocje? Terapia może dać zrozumienie, większą świadomość siebie , by lepiej sobie radzić z trudnościami związanymi z wychowaniem dziecka.

Terapia stwarza szansę na uporanie się ze swoimi problemami i warto z niej skorzystać. Oczywiście zachęcam do udziału w niej. W Pani zapytaniu zwracają moją uwagę dwa sformułowania.Zachęcam do zastanowienia się(z terapeutą) nad rozumieniem słowa "posprzątałam". Czy oznacza ono uporządkowanie i oczyszczenie przeszłości, czy może pozamiatanie trudnych spraw pod dywan.Dorastanie w rodzinie z problemem alkoholowym wiąże się z wieloma aspektami: to czasem traumatyczne wspomnienia, przekonania rzutujące na obecne decyzje, nieadekwatne do realiów schematy działania, przyjmowanie niechcianych ról, sprzeczne wartości itp. Wymagają one ponownego przeanalizowania i ustosunkowania się, wyrobienia nowych nawyków. Całość służy temu by przestać uważać się za dorosłe dziecko alkoholika, a stać się Osobą Dorosłą będącą dzieckiem alkoholika. Rafał Dobolewski

Tak, terapia zdecydowanie może Pani pomóc – zarówno w radzeniu sobie ze złością, jak i w głębszym zrozumieniu, skąd te reakcje się biorą i jak je zmieniać. Sama świadomość problemu i chęć szukania pomocy to bardzo ważny i odważny krok.

Z opisu wynika, że Pani reakcje emocjonalne – wybuchy złości wobec dziecka – mogą mieć związek z głęboko zakorzenionymi wzorcami z przeszłości. W takich przypadkach bardzo często pojawiają się tzw. emocjonalne flashbacki – intensywne reakcje, które choć wydają się wynikać z bieżącej sytuacji, w rzeczywistości są echem dawnych, bolesnych doświadczeń (np. poczucia bezsilności, odrzucenia, braku kontroli). Dziecko swoim zachowaniem może – nieświadomie – uruchamiać te emocje.

Terapia traumy, szczególnie EMDR, może pomóc w dotarciu do źródeł tych reakcji i ich rozładowaniu. Dzięki niej możliwe jest przetworzenie trudnych wspomnień i zmniejszenie ich wpływu na codzienne funkcjonowanie. W efekcie Pani reakcje na prowokacyjne czy trudne zachowania dziecka mogą stać się bardziej świadome i spokojne.

Warto również rozważyć terapię schematów, terapię poznawczo-behawioralną (CBT) lub terapię DBT – wszystkie te podejścia oferują konkretne narzędzia do pracy z emocjami, uczą rozpoznawania sygnałów nadchodzącego wybuchu złości i reagowania w sposób bardziej adekwatny i bezpieczny – zarówno dla Pani, jak i dla dziecka.