Od kilkunastu lat zmagam się z poczuciem pustki, a przede wszystkim braku radości i sensu życia. Ten

Przykro słyszeć, że ten stan jest tak długotrwały. Jednocześnie myślę, że to godne docenienia jak wytrwale szuka Pan dla siebie wsparcia. Natomiast z nurtami w psychoterapii to chyba trochę jak z prądami w sztuce. Jest spora szansa, że każdy może znaleźć taki, który do niego trafia/przemawia. I o to w gruncie rzeczy chodzi. Powodzenia, pozdrawiam.

Poruszyło mnie Twoje pytanie, zdecydowałem się odnieść do niego i podzielić swoim doświadczeniem. Różne badania pokazują, że ogólna skuteczność większości nurtów psychoterapii jest podobna, ale przy określonych trudnościach niektóre podejścia mają większe potwierdzenie – np. CBT w pracy z lękiem, DBT przy zaburzeniach osobowości czy terapie egzystencjalne przy poczuciu pustki i kryzysie sensu. W tym sensie nurt rzeczywiście ma znaczenie, bo daje konkretne narzędzia i perspektywę. Z mojego doświadczenia jednak największe znaczenie ma nie sam „szyld” podejścia, ale kontakt z terapeutą. To, w jaki sposób on pracuje, jak jest obecny i jak odpowiada na pacjenta w relacji, często okazuje się decydujące. W duchu Gestalt, który staje mi się coraz bliższy, w którym ja pracuję, mówi się, że to właśnie autentyczne spotkanie leczy – możliwość bycia ze sobą nawzajem w prawdzie i w kontakcie tu-i-teraz. Nurt tworzy ramę, ale to żywa relacja nadaje terapii sens i moc zmiany.

Dziękuję za podzielenie się tym doświadczeniem. To, co opisujesz – długotrwałe poczucie pustki, braku radości i sensu mimo podejmowanych działań i leczenia – może być bardzo obciążające. Wiele osób, które nie odczuwają silnej depresji w klasycznym sensie, doświadcza podobnego stanu przewlekłej apatii, obojętności, trudności z odczuwaniem satysfakcji i zaangażowania w życie. To ważne, że szukasz pomocy i zadajesz pytania o sens terapii oraz wybór nurtu. Nurt psychoterapii może mieć znaczenie – niektóre podejścia, takie jak egzystencjalne ( w tym logoterapia), kładą większy nacisk na pracę wokół poczucia sensu, wartości i kierunku w życiu. Jednak równie ważne jest, by znaleźć terapeutę, z którym poczujesz się bezpiecznie i który będzie gotów towarzyszyć Ci w tym doświadczeniu – niezależnie od metody. To, że nie odczuwasz radości, nie znaczy, że coś z Tobą „nie tak”. Być może to sygnał, że potrzebujesz głębszego spotkania ze sobą i że ważne pytania, które się w Tobie pojawiają, zasługują na wspólne przeżycie i zrozumienie – w relacji terapeutycznej, a nie w samotności. Zachęcam Cię, byś nie rezygnował z dalszego szukania wsparcia – masz prawo do tego, by życie było bardziej niż tylko „znośne”.

Dzień dobry. Z listu wynika, że jest Pan świadomym człowiekiem, który pomimo cierpienia aktywnie szuka pomocy. To, że zdecydował się Pan napisać, świadczy o tym, że wciąż jest w Panu motywacja do zmiany, co byłoby pozytywnym prognostykiem. Nie zawarł Pan w liście żadnych informacji dotyczących obecnych w Pana życiu relacji. Popieram Pana dążenia do podjęcia psychoterapii. Nurt, o którym Pan wspomina w liście, czyli logoterapia zakłada, że człowiek jest jednością w sensie psychofizycznym, ale i przede wszystkim w sensie duchowym. To w wymiarze duchowym pokładana jest w tym paradygmacie nadzieja, ponieważ w przeciwieństwie do dwu poprzednich nie jest determinowany biologicznie ani biograficznie. To, co w człowieku duchowe, stanowi o jego istocie, a zatem tylko urzeczywistniając swoją duchową naturę człowiek prowadzi autentyczną egzystencję. To właśnie dzięki tej właściwości człowiek jest w stanie wznieść się ponad chorobę i cierpienie, czyli przeciwstawić się swojemu organizmowi psychofizycznemu, a w konsekwencji zyskać spełnienie i szczęście. Życzę Panu, aby tym razem proces terapeutyczny wprowadził do Pana życia sens i radość. Wszystkiego dobrego, Małgorzata Grygier- Stępień.