Nie wierzę w to że mój tato nie żyje. Rodzice zostali zarażeni koronawirusem , oraz przechodzili prz

Nie wierzę w to że mój tato nie żyje. Rodzice zostali zarażeni koronawirusem , oraz przechodzili przez to dość ciężko ze względu na cukrzycę. Uważam że osoba od której się zarazili , zrobiła to specjalnie , wiedząc że ma symptomy ,wypuściła syna do dziadków ( miał pomóc w naprawianiu dachu .Brat , czyli ex mąż , pytał się wcześniej czy nie są chorzy , dzwonił, pisał, ale nie dostał żadnej odpowiedzi . Nie wiem jak ich syn dostał się do dziadków). W przeciągu choroby tata jednego dnia słabiej się poczuł, mimo braku gorączki, zaczął bredzić. Po kilku godzinach tata został przewieziony do szpitala i tam był w śpiączce farmakologicznej . Po 5 dniach dostaliśmy wiadomość że tata nie żyje. Szybko zjechałam z za granicy by pomóc rodzinie w tych ciężkich chwilach , jednak zarówno ja , brat i mama nie czujemy utraty i pustki . Nikt z nas nie widział ciała czy to był faktycznie tata. Podczas pogrzebu czułam ciepło całej rodziny , A na urnę patrzyłam jakby tam był ktoś obcy . Cały czas czuje że tata żyje, mama nie porządkuje rzeczy taty jeszcze przez miesiąc, ponieważ również ma podobne odczucia . Bratu również taka myśl przeszła przez głowę. Nie wiem jak sobie z tym poradzić. Wiem że pomyłki się zdarzają, zwłaszcza teraz jak osoby pod respiratorem są przykryte specjalną folią . Różne pogrzeby nasza rodzina przeżyła, ale pierwszy raz mam tak silne przeczucie że ktoś pomylił imiona na karcie. ( tym bardziej że tata po zawale miał założony stent A w karcie nie było wzmianki o tym , wszelkie inne choroby były opisane, ale nie w takim nasileniu jakie tata miał) . Już sama nie wiem co o tym myśleć.