Jestem lesbijką.Mam 16 lat.Problem jest w tym,że mój ojciec jest bardzo i to bardzo nie tolerancyjny

Kiepska sprawa. Chociaż. Po pierwsze wcale nie jestem pewien, czy chodzi o Pani preferencję seksualną czy aktywność seksualną w ogóle i czy podobny problem nie pojawił by się, gdyby funkcjonowała Pani w związku heteroseksualnym. Brak tolerancji dla potencjalnego partnera / partnerki swojej córki nie koniecznie dotyczy płci, raczej jest dużo szerszym zjawiskiem. Po drugie rozumiem, że poza chęcią ujawnienia się dochodzi potrzeba spędzania ze sobą czasu w szerszym niż dotychczas zakresie, jak się domyślam, w Pani środowisku funkcjonuje przyzwolenie na nocowanie par u siebie w domu. Rzecz jasna rodzi się pytanie, czy w Pani domu działa to tak samo ? Po trzecie deklaracje "wywali z domu". No cóż. Słowa nie zawsze przechodzą w czyny. Różnie to bywa, można mocno się pomylić zarówno w jedną jak i drugą stronę. Po czwarte nie da się całe życie czegoś udawać. Bo chyba nie chce Pani przez następne dziesiąt lat udawać singielki ( to może być straszne :) ) lub unikać kontaktu z rodzicami ? Jestem pewien, że podobny problem wałkowany był miliony razy na forach tematycznych. Na pewno znajdą się osoby, które dotknął podobny dylemat i w ten czy inny sposób musiały sobie z nim poradzić. Jednego jestem pewien. Najgorszą drogą załatwienia sprawy jest kłamstwo. Na pewno różowo nie będzie, ale uciekanie w kłamstwo nie powinno być sposobem na rozwiązanie tego problemu.

Dzień dobry, Na pewno przydałoby Ci się jakieś wsparcie psychologiczne-terapeutyczne. To by pozwoliło wzmocnić się psychicznie, dać upust emocjom i przedyskutować z kimś kompetentnym możliwe wyjścia z sytuacji. Nie wiem gdzie mieszkasz, w dużych miastach są ośrodki dla młodzieży, dla kobiet, gdzie można uzyskać pomoc bezpłatnie, jeżeli nie masz pieniędzy. To jest trudny temat, może warto podpytać mamę, siostrę czy kogoś innego z rodziny i wysondować nastroje? Można w kimś bardziej otwartym zyskać sojusznika, zdobyć informacje "okrężną drogą". Moim zdaniem nie warto działać pochodnie, bo to może oznaczać duże koszty, choćby psychologiczne. Na razie jesteś niepełnoletnia, a więc uzależniona od rodziców, ale za dwa lata kończysz 18 lat. Warto przemyśleć swoją sytuację materialną, zastanowić się, gdzie w razie potrzeby mogłabyś mieszkać, pracować? Może być różnie (lepiej lub gorzej) ale zawsze warto pracować nad niezależnością. I tak kiedyś trzeba będzie odejść od rodziców, usamodzielnić się. Życzę dużo wytrwałości i powodzenia! Serdecznie pozdrawiam, Beata Kot

Dzień dobry, dziękuję, że się Pani podzieliła swoją sytuacją, proponuję sięgnąć po wsparcie psychologiczne/psychoterapeutyczne i organizacyjne. Można to zrobić na dwa sposoby: skierować się do psychoterapeuty lub psychologa prowadzącego prywatną praktykę lub do fundacji udzielających bezpłatnego wsparcia psychologicznego dla osób z kręgu LGBTQ+. Wsparcie to może być związane z tym o czym Pani pisze: coming outem i reakcjami homofobicznymi które mogą się pojawić. Pozdrawiam serdecznie

Dziękuję, że napisałaś i podzieliłaś się tym, co przeżywasz — to wymaga odwagi, zwłaszcza kiedy boisz się reakcji bliskich. Widzę, że jest Ci bardzo trudno dłużej ukrywać ważną część siebie, a jednocześnie martwisz się o to, co może się stać, jeśli ojciec się dowie. To zupełnie zrozumiałe, że czujesz się rozdarta między potrzebą bycia sobą, a potrzebą bezpieczeństwa. W takiej sytuacji najważniejsze jest właśnie Twoje bezpieczeństwo — fizyczne i emocjonalne. W terapii możemy przyjrzeć się Twoim emocjom, temu jak sobie radzisz z ukrywaniem części siebie i jak możesz zadbać o siebie w tej trudnej sytuacji. Nie jesteś sama. To, że się odezwałaś, to już bardzo ważny krok. Pozdrawiam, Agnieszka Bloch