Nie wiem co się dzieje. Mam 16 lat i od dłuższego czasu straciłam motywacje do wszystkiego, nie chce
3
odpowiedzi
Nie wiem co się dzieje. Mam 16 lat i od dłuższego czasu straciłam motywacje do wszystkiego, nie chce wychodzić na dwór, czy nawet do innych pomieszczeń w domu (najlepiej siedziałabym cały czas w pokoju), nie chce spotykać się z innymi ludźmi (nie prowadze żadnych konwersacji internetowych a w szkole siedzę cicho i z nikim nie rozmawiam) i często odmawiam np. pojechania na wycieczkę szkolną pod pretekstem choroby. Mam też wrażenie, że nie jestem nikomu potrzebna. Ostatnio często też myślę nad sensem bycia. Kiedyś miałam grono przyjaciół i bardzo mnie to cieszyło, a teraz spotkało mnie coś takiego i nie wiem co myśleć. Czy to depresja?
To może być obniżony nastrój i lęk, nie koniecznie depresja (nie podejmuję się diagnozy przez internet). Wiele nastolatków przeżywa podobne stany. Zachęcam, aby porozmawiać z psychologiem, być może w szkole, jeśli istnieje taka możliwość. Zachęcam też, aby porozmawiać z rodzicami o tym, co przeżywasz, aby mogli Cię wesprzeć i skierować w odpowiednie miejsce po pomoc.
Pozdrawiam serdecznie,
Katarzyna Snarska
Pozdrawiam serdecznie,
Katarzyna Snarska
Warto byłoby rozważyć spotkanie ze specjalistą. Opisywane przez Panią objawy wydają się być dla Pani uciążliwe, a to już pierwszy z powodów, aby nad nimi pracować. Faktycznie, sytuacje, które Pani opisuje często mają miejsce, kiedy ktoś ma depresję, ale również wtedy, kiedy odczuwa się lęk, czy po prostu ma się obniżony nastrój. Z pewnością nie można w tym miejscu postawić diagnozy bez zebrania wywiadu, spotkania z Panią i narzędzi, które pomagają depresję zdiagnozować. Kroki, które może Pani podjąć to porozmawiać z rodzicami o Pani obawach, trudnościach i lękach i poprosić o pomoc w skierowaniu na wizytę u psychologa.
Dziękuję za zaufanie i podzielenie się swoimi odczuciami. To, co opisujesz, brzmi bardzo trudne i rozumiem, że może być to dla Ciebie niepokojące.
Symptomy, które wymieniasz - utrata motywacji, wycofanie społeczne, izolowanie się, unikanie kontaktów, poczucie bycia niepotrzebną oraz myśli o sensie istnienia - to rzeczywiście objawy, które mogą wskazywać na depresję lub inny problem ze zdrowiem psychicznym. Te zmiany, szczególnie gdy są wyraźne w porównaniu do tego, jak funkcjonowałaś wcześniej (gdy miałaś grono przyjaciół i cieszyło Cię to), są sygnałem, że dzieje się coś, co wymaga uwagi.
Choć nie mogę postawić diagnozy przez internet, chciałabym podkreślić kilka ważnych rzeczy:
1. To, co przeżywasz, jest realnym cierpieniem i zasługuje na profesjonalną pomoc.
2. W Twoim wieku organizm przechodzi wiele zmian, ale uczucie głębokiego smutku, izolacji i braku sensu nie jest normalną częścią dorastania.
3. Depresja i inne problemy psychiczne są chorobami, które można leczyć - im wcześniej otrzymasz wsparcie, tym lepiej.
Ważne kroki, które możesz podjąć:
- Porozmawiaj z zaufanym dorosłym (rodzicem, opiekunem, wychowawcą, psychologiem szkolnym)
- Poproś o umówienie wizyty u specjalisty (psychologa lub psychiatry)
- Jeśli trudno Ci rozmawiać, możesz pokazać komuś dorosłemu ten tekst
Istnieją też telefony zaufania dla młodzieży (np. 116 111), gdzie możesz anonimowo porozmawiać i uzyskać wsparcie.
Pamiętaj, że proszenie o pomoc jest oznaką siły, nie słabości. Nikt nie powinien mierzyć się z takimi trudnościami samodzielnie.
Symptomy, które wymieniasz - utrata motywacji, wycofanie społeczne, izolowanie się, unikanie kontaktów, poczucie bycia niepotrzebną oraz myśli o sensie istnienia - to rzeczywiście objawy, które mogą wskazywać na depresję lub inny problem ze zdrowiem psychicznym. Te zmiany, szczególnie gdy są wyraźne w porównaniu do tego, jak funkcjonowałaś wcześniej (gdy miałaś grono przyjaciół i cieszyło Cię to), są sygnałem, że dzieje się coś, co wymaga uwagi.
Choć nie mogę postawić diagnozy przez internet, chciałabym podkreślić kilka ważnych rzeczy:
1. To, co przeżywasz, jest realnym cierpieniem i zasługuje na profesjonalną pomoc.
2. W Twoim wieku organizm przechodzi wiele zmian, ale uczucie głębokiego smutku, izolacji i braku sensu nie jest normalną częścią dorastania.
3. Depresja i inne problemy psychiczne są chorobami, które można leczyć - im wcześniej otrzymasz wsparcie, tym lepiej.
Ważne kroki, które możesz podjąć:
- Porozmawiaj z zaufanym dorosłym (rodzicem, opiekunem, wychowawcą, psychologiem szkolnym)
- Poproś o umówienie wizyty u specjalisty (psychologa lub psychiatry)
- Jeśli trudno Ci rozmawiać, możesz pokazać komuś dorosłemu ten tekst
Istnieją też telefony zaufania dla młodzieży (np. 116 111), gdzie możesz anonimowo porozmawiać i uzyskać wsparcie.
Pamiętaj, że proszenie o pomoc jest oznaką siły, nie słabości. Nikt nie powinien mierzyć się z takimi trudnościami samodzielnie.
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.