Nie wiem co się dzieje. Mam 16 lat i od dłuższego czasu straciłam motywacje do wszystkiego, nie chce

To może być obniżony nastrój i lęk, nie koniecznie depresja (nie podejmuję się diagnozy przez internet). Wiele nastolatków przeżywa podobne stany. Zachęcam, aby porozmawiać z psychologiem, być może w szkole, jeśli istnieje taka możliwość. Zachęcam też, aby porozmawiać z rodzicami o tym, co przeżywasz, aby mogli Cię wesprzeć i skierować w odpowiednie miejsce po pomoc.
Pozdrawiam serdecznie,
Katarzyna Snarska

Warto byłoby rozważyć spotkanie ze specjalistą. Opisywane przez Panią objawy wydają się być dla Pani uciążliwe, a to już pierwszy z powodów, aby nad nimi pracować. Faktycznie, sytuacje, które Pani opisuje często mają miejsce, kiedy ktoś ma depresję, ale również wtedy, kiedy odczuwa się lęk, czy po prostu ma się obniżony nastrój. Z pewnością nie można w tym miejscu postawić diagnozy bez zebrania wywiadu, spotkania z Panią i narzędzi, które pomagają depresję zdiagnozować. Kroki, które może Pani podjąć to porozmawiać z rodzicami o Pani obawach, trudnościach i lękach i poprosić o pomoc w skierowaniu na wizytę u psychologa.

Dziękuję za zaufanie i podzielenie się swoimi odczuciami. To, co opisujesz, brzmi bardzo trudne i rozumiem, że może być to dla Ciebie niepokojące.

Symptomy, które wymieniasz - utrata motywacji, wycofanie społeczne, izolowanie się, unikanie kontaktów, poczucie bycia niepotrzebną oraz myśli o sensie istnienia - to rzeczywiście objawy, które mogą wskazywać na depresję lub inny problem ze zdrowiem psychicznym. Te zmiany, szczególnie gdy są wyraźne w porównaniu do tego, jak funkcjonowałaś wcześniej (gdy miałaś grono przyjaciół i cieszyło Cię to), są sygnałem, że dzieje się coś, co wymaga uwagi.

Choć nie mogę postawić diagnozy przez internet, chciałabym podkreślić kilka ważnych rzeczy:

1. To, co przeżywasz, jest realnym cierpieniem i zasługuje na profesjonalną pomoc.

2. W Twoim wieku organizm przechodzi wiele zmian, ale uczucie głębokiego smutku, izolacji i braku sensu nie jest normalną częścią dorastania.

3. Depresja i inne problemy psychiczne są chorobami, które można leczyć - im wcześniej otrzymasz wsparcie, tym lepiej.

Ważne kroki, które możesz podjąć:
- Porozmawiaj z zaufanym dorosłym (rodzicem, opiekunem, wychowawcą, psychologiem szkolnym)
- Poproś o umówienie wizyty u specjalisty (psychologa lub psychiatry)
- Jeśli trudno Ci rozmawiać, możesz pokazać komuś dorosłemu ten tekst

Istnieją też telefony zaufania dla młodzieży (np. 116 111), gdzie możesz anonimowo porozmawiać i uzyskać wsparcie.

Pamiętaj, że proszenie o pomoc jest oznaką siły, nie słabości. Nikt nie powinien mierzyć się z takimi trudnościami samodzielnie.​​​​​​​​​​​​​​​​

Dzień dobry,
aby dokonać diagnozy potrzebny jest pogłębiony wywiad. Zachęcam cię do spotkania z psychologiem, abyś mogła porozmawiać o swoich problemach. Pamiętaj, że nie musisz być z tym sama. Specjalista pomoże ci poszukać rozwiązania, abyś mogła lepiej funkcjonować.
Trzymam kciuki i życzę powodzenia!
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Szlasa-Więczaszek