Nie wiem co się dzieje. Mam 16 lat i od dłuższego czasu straciłam motywacje do wszystkiego, nie chce
Nie wiem co się dzieje. Mam 16 lat i od dłuższego czasu straciłam motywacje do wszystkiego, nie chce wychodzić na dwór, czy nawet do innych pomieszczeń w domu (najlepiej siedziałabym cały czas w pokoju), nie chce spotykać się z innymi ludźmi (nie prowadze żadnych konwersacji internetowych a w szkole siedzę cicho i z nikim nie rozmawiam) i często odmawiam np. pojechania na wycieczkę szkolną pod pretekstem choroby. Mam też wrażenie, że nie jestem nikomu potrzebna. Ostatnio często też myślę nad sensem bycia. Kiedyś miałam grono przyjaciół i bardzo mnie to cieszyło, a teraz spotkało mnie coś takiego i nie wiem co myśleć. Czy to depresja?
2 odpowiedzi
Witaj, w sytuacji, gdy czujesz obniżony nastrój, nie masz energii, zauważasz, że dzieje się coś niepokojącego - potrzebujesz wsparcia drugiej osoby. Najlepiej gdybyś powiedziała o tym swoim rodzicom lub innemu dorosłemu (może wychowawca lub pedagog/psycholog szkolny?). Nie powinnaś być z tym sama, rozmawiając z drugą osobą na temat twojego nastroju zapewne uda się podjąć kroki do jego poprawy. Nie staraj się sama diagnozować przez internet - można wyczytać w nim wiele nieprawdziwych informacji, które dodatkowo wpłyną niekorzystnie na samopoczucie. Jeżeli nie czujesz się bezpiecznie rozmawiać o swojej sytuacji ze szkolnym specjalistą, możesz razem z rodzicem skorzystać z pomocy psychologa przyjmującego w pobliżu twojego miejsca zamieszkania lub online. On po rozmowie z tobą i opiekunem na pewno ustali odpowiedni plan pomocy w celu poprawy twego samopoczucia. Pozdrawiam!
Dzień dobry, dziękuję, że zdecydowałaś się o tym napisać – to naprawdę ważny krok. To, co opisujesz, brzmi jak coś bardzo trudnego i obciążającego. Utrata motywacji, wycofanie z relacji, brak energii, poczucie, że nie jest się potrzebnym, a także myśli o sensie życia – to są sygnały, których nie warto bagatelizować. Mogą one wskazywać na obniżony nastrój lub rozwijające się trudności emocjonalne, takie jak depresja, ale żeby to dokładnie ocenić, potrzebna jest spokojna rozmowa i przyjrzenie się Twojej sytuacji bliżej. To, że kiedyś miałaś relacje i sprawiały Ci radość, jest bardzo ważne – pokazuje, że masz w sobie zasoby do budowania bliskości, tylko teraz coś sprawia, że jest Ci dużo trudniej z nich korzystać. Nie musisz z tym zostawać sama. Bardzo zachęcam Cię, żebyś spróbowała porozmawiać z kimś dorosłym, komu ufasz – rodzicem, nauczycielem, pedagogiem szkolnym lub psychologiem. Jeśli czujesz gotowość, możesz też skorzystać z konsultacji w gabinecie lub online– w bezpiecznej przestrzeni możemy spokojnie porozmawiać o tym, co się dzieje i poszukać sposobów, które pomogą Ci poczuć się choć trochę lepiej. Pozdrawiam serdecznie, Kornelia Cichoń psycholożka
Podobne pytania
- Witam syn ma 18 miesięcy i Chciałam się doradzić bo często na widok obcych reaguje płaczem jak kto
Witam Moja 5 letnia córeczka.noe chce robic siku aninkupy na toalecie,nocnik jest ok a o tym.zeby
Jak pomóc dziecku, które ulega rówieśnikom, daje sobą pomiatać, pomimo smutku, które odczuwa po zach
Dzień dobry, szukam terapeuty uzależnień pracujących z dziećmi z Bytomia lub okolic (Katowice, Chorz
Dziecko w spektrum autyzmu + ADHD, odroczone o rok od szkoły. W obecnym czasie syn miał wiele zmieni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


