Moja sprawa raczej skierowana jest do psychoterapeutów, psychologów. Zaczęłam się spotykać z cudowny

Dzień dobry,objawy,które Pani wymieniła są typowe dla depresji. Depresja jest chorobą psychiczną,bo dotyczy problemów w funkcjonowaniu mózgu a nie innych części ciała. Rozumiem,że Panią niepokoi ta choroba.Proszę poczytać więcej na ten temat,obejrzeć filmy edukacyjne,które wyjaśniają mechanizm funkcjonowania tej choroby oraz znajdzie tam Pani sposoby wspierania. Prawda jest taka,że może ona dotknąć każdego,w każdym wieku.Czy Pani chłopak korzysta z jakiejś psychoterapii? Ona mogłaby mu najbardziej pomóc. Polecam terapię poznawczo -behawioralną. Życzę powodzenia.

Droga Pani,
depresja jest chorobą, której nie można lekceważyć, ale jednocześnie chorobą, która jest wyleczalna przy odpowiednim podejściu (najczęściej leczenie farmakologiczne połączone z psychoterapią). Proszę zauważyć, że mimo tego, że jest to dla niektórych wciąż wstydliwa choroba, Pani chłopak powiedział Pani o niej - znaczy to, że darzy Panią zaufaniem i być może liczy na pomoc w niektórych sytuacjach. Chorym pomaga wsparcie w postaci wyrozumiałości, wysłuchania, niebagatelizowania ich problemów, czy zmoblilzowania do skorzystania z pomocy specjalisty (jeśli tego jeszcze nie zrobił).
Pozdrawiam, Radosław Krapiec, psycholog

To co opisujesz nie brzmi jak choroba psychiczna tylko jak mieszanka depresji i dużych trudności z regulacją uwagi oraz energii. Problemy z koncentracją, zapominanie, odkładanie zadań na ostatnią chwilę, robienie rzeczy o absurdalnych porach i trudności ze snem bardzo często pojawiają się w depresji. Mogą też wskazywać na ADHD u dorosłych które często współwystępuje z depresją i bywa niezdiagnozowane. To że myśli w nieschematyczny sposób i robi nocne akcje typu wymiana lampy też pasuje bardziej do kłopotów z uwagą i impulsami niż do psychozy czy „choroby psychicznej” w potocznym rozumieniu.

Najważniejsze jest to że on już jest w leczeniu i to dobrze wróży. Twoja rola nie polega na naprawianiu go tylko na tym żeby wspierać go w tym co pomaga. Możesz zachęcać go do regularnych wizyt u psychiatry, do terapii i do budowania rytmu dnia który minimalnie stabilizuje sen. Możesz też powiedzieć mu spokojnie że widzisz u niego trudności z koncentracją i że jeśli będzie chciał to możesz pomóc mu poszukać diagnozy pod kątem ADHD bo to realnie może ułatwić mu funkcjonowanie.

Najważniejsze. Nie zakładaj że to coś groźnego. Zakładaj że to coś co da się uporządkować jeśli on będzie chciał pracować i jeśli będzie miał obok siebie osobę która nie panikuje tylko rozumie mechanizmy. Jeśli chcesz mogę pomóc ci rozpisać jak z nim o tym rozmawiać tak żeby nie poczuł się oceniony.