Mój mąż zaksztusil się marchewka.od tej pory boi się jeść.pije same płyny i zupy. Martwię się bo chu

Dzień dobry,proszę spróbować zachęcić męża do wybrania się do terapeuty EMDR lub CBT. Być może wystarczy jedno spotkanie by poradzić sobie z problemem. Pozdrawiam serdecznie.

Szanowna Pani, pani obawy są w pełni zrozumiałe. Aby przywrócić mężowi funkcjonowanie sprzed wypadku, potrzebna będzie pomoc psychoterapeuty. Najbardziej skuteczna w takich przypadkach będzie terapia poznawczo-behawioralna. Terapia ta jest ograniczona w czasie, a efekty powinni Państwo zaobserwować dość szybko. Pozdrawiam, powodzenia. Agata Zelek

Takie przeżycie duszenia się może być traumatyczne i prowadzić do rozwoju lęku przed jedzeniem. Oto kilka kroków, które może Pani podjąć, aby pomóc swojemu mężowi:

1. Proszę porozmawiać z lekarzem rodzinnym. Ważne jest, aby najpierw skonsultować się z lekarzem, który może wykluczyć jakiekolwiek fizyczne komplikacje po incydencie z duszeniem się. Lekarz może również polecić dalsze kroki, w tym ewentualne spotkania z dietetykiem lub psychologiem.

2. Wsparcie psychologiczne: specjalista może pomóc mężowi w pracy nad traumą i lękiem związanym z jedzeniem. Terapia może obejmować techniki relaksacji, może być to też terapia poznawczo-behawioralna lub inne metody, które pomogą mu na nowo nauczyć się bezpiecznego jedzenia.

3. Możecie też wspólnie pracować nad powolnym i stopniowym wprowadzaniem pokarmów, zaczynając od płynów i zup, a następnie przechodząc do miękkiej żywności, która jest łatwiejsza do przełknięcia.

4.Twoje wsparcie i zrozumienie są kluczowe. Możesz pomóc tworząc bezpieczne warunki do rozmów o jego obawach.
5. Pomocny może być też dietetyk, który może pomóc w stworzeniu planu żywieniowego, który zapewni niezbędne składniki odżywcze, nawet jeśli twój mąż obecnie ogranicza swoją dietę.

Pamiętaj, że proces pokonywania lęku przed jedzeniem może być długi i wymaga cierpliwości. Ważne jest, aby zachęcać twojego męża do kontynuowania terapii i małych kroków w kierunku poprawy.

Takie wydarzenia mogą wpływać na dobrostan psychiczny latami - jeżeli są niezaopiekowane. Niemniej jednak inicjatywa szukania pomocy musi wyjść od męża. Zachęcam do szczerej rozmowy, podkreślania, że mąż decyduje o tym, co zrobi, że akceptuje go Pani takim jakim jest, że to jest w porządku przyznać się, że potrzebuje się pomocy.