Mamy problem z mężem. Za każdym razem gdy potrzebuje powiedzieć mu o moim problemie, uczuciach, obaw

Dzień dobry,

Słyszę i rozumiem, że brakuje Pani wsparcia, domyślam się, że to może rodzić szereg różnych odczuć: od złości, po smutek, samotność lub zmęczenie.
Zachęcam Panią, aby nie ustawała Pani w dzieleniu się z mężem swoimi doświadczeniami - być może warto powiedzieć mu także, co się z Panią dzieje, kiedy on w reaguje w taki sposób - "kiedy reagujesz w taki sposób, odczuwam poczucie winy", "odbieram Twoją reakcję jako ironiczną i przez to czuję, że nie traktujesz tego, co mówię, poważnie" . Sądzę, że warto również mówić o swoich intencjach - "mówię Ci to, ponieważ", "dzielę się tym z Tobą, bo" oraz o swoich potrzebach - na przykład, "ważne jest dla mnie, aby czuć od Ciebie wsparcie", "potrzebuję, abyś mnie wysłuchał, spróbował zrozumieć i zobaczyć moją perspektywę oraz podzielił się tym, co Ty o tym myślisz". To oczywiście hipotetyczne przykłady, warto poszukać swoich słów, które odpowiednio wyrażą Pani myśli i emocje.

Zachęcam Panią także do szukania wsparcia w swojej szerszej sieci kontaktów - być może istnieją w Pani życiu takie relacje, w których może Pani odczuć wsparcie i uzyskać pomoc, przynajmniej w pewnych kwestiach i w jakimś zakresie.

Z ciepłymi pozdrowieniami,
Adela Szemczak

Wygląda na to że mąż też sobie nie radzi być może z samooceną albo złością… w każdym razie może warto po prostu poszukać wsparcia gdzieś indziej, na przykład u przyjaciółek które wysłuchają i podzielą się własnymi doświadczeniami. W zależności od problemu może to być również dobry moment na terapię żeby otrzymać wsparcie lub wspólnie z terapeutą poszukać rozwiązania dla problemów o których Pani pisze jeśli chodzi o coś konkretnego a nie o wzorzec zachowań odnośnie różnych pojawiających się problemów. Pozdrawiam serdecznie.

ups... cóż za niesympatyczny seksism (typowo meskie zachowanie), nie to nie jest typowo meskie zachowanie, Pani mąż jest niedojrzaly i manipuluje Pania, proszę rozejrzec sie za psychoterapia w odniesienieu do stawiania granic.
Pozdrawiam

Dzień dobry,
to, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo obciążający schemat rozmowy. Rozumiem, że po takich sytuacjach może Pani czuć się jeszcze bardziej samotna i zniechęcona do dzielenia się tym, co dla Pani ważne. Nie nazwałabym tego jednoznacznie przerzucaniem winy bez znajomości Państwa relacji, ale może to przypominać mechanizm obronny: Pani mówi o swoim przeżyciu, partner słyszy w tym zarzut albo ocenę siebie, a potem reaguje wstydem, złością lub autooskarżeniem. W efekcie rozmowa przestaje dotyczyć Pani problemu i Pani potrzeby wsparcia, a zaczyna krążyć wokół reakcji partnera. To rzeczywiście może być dla Pani bardzo wyczerpujące.

Pomocne bywa uczenie się komunikatów „ja”, czyli mówienia nie tylko o tym, co partner robi, ale przede wszystkim o tym, co Pani czuje i czego potrzebuje. Na przykład: „Kiedy mówię Ci o czymś trudnym, a Ty odpowiadasz, że jesteś beznadziejny, czuję się jeszcze bardziej sama. Potrzebuję wtedy nie rozwiązania, tylko żebyś mnie wysłuchał i powiedział, że rozumiesz, że jest mi trudno”. Warto też jasno nazwać, jakiego wsparcia Pani potrzebuje w danym momencie: „Chcę się tylko wygadać”, „Potrzebuję przytulenia”, „Potrzebuję, żebyś mnie wysłuchał bez szukania rozwiązania”, „Chciałabym usłyszeć, że mnie wspierasz i jesteś po mojej stronie”. Czasem dla drugiej osoby to nie jest oczywiste, zwłaszcza jeśli automatycznie przechodzi w tryb naprawiania problemu.

Mogę też polecić książkę „Porozumienie bez przemocy” Marshalla Rosenberga. Wbrew pozorom to bardzo dobra lektura również dla par. Pomaga zobaczyć, jak mówić o swoich uczuciach i potrzebach w sposób, który zmniejsza ryzyko wzajemnego atakowania się i bronienia. Pokazuje też, jak łatwo w relacji wejść w komunikaty typu „ty zawsze”, „ty nigdy”, które druga strona może odbierać jako atak, nawet jeśli intencją jest prośba o bliskość.

Jeśli jednak ten schemat powtarza się mimo wielu prób rozmowy i Pani czuje, że psychicznie już Pani „wysiada”, warto rozważyć konsultację z terapeutą par. Nie po to, żeby wskazać winnego, ale żeby nauczyć się tak rozmawiać, aby w trudnych momentach było więcej kontaktu, a mniej obrony, poczucia winy i samotności.

Życzę wszystkiego dobrego, Angelika Żyłka