Mam trudność z ustaleniem czy jakieś objawy moich chorób nadal występują czy nie. Np. niemożność poz

Dzień dobry,
Ten opis wskazuje na lękowy styl myślenia. Bardzo pomocne w tego typu trudnościach jest podejście ACT. Polecam książkę "Jak żyć z lękiem" M.Matych oraz serial psychoedukacyjny na Netflix pt.:" Headspace. Poradnik"
Miłego dnia

Dzień Dobry
Z tego co Pan/i pisze bierze Pan/i leki. Warto jednak pamiętać, że koniecznym uzupełnieniem farmakoterapii jest psychoterapia. Lęk, o którym Pan/i pisze jest do przeformułowania z psychologiem/psychoterapeutą na pytanie: Jak mogę sobie bardziej zaufać? W czym się czuję mocna/y? Zalecałabym zbudowanie wzmacniającej relacji ze sobą w procesie psychoterapii.
Łączę pozdrowienia
Pozdrawiam

Dzień dobry. Rozumiem, że trudno jest ocenić, czy leki działają, gdy nie można jednoznacznie określić, czy objawy choroby nadal występują. Ważne jest, abyś monitorował_a swoje objawy i regularnie rozmawiał_a z lekarzem na temat postępów. Dodatkowo, skup się na technikach relaksacyjnych i innych wskaźnikach postępu, takich jak jakość snu i poziom energii. Pamiętaj, że konsekwentne przestrzeganie zaleceń lekarza jest kluczowe dla skutecznego leczenia.

To, co Pani opisuje, jest bardzo częste u osób mierzących się z zaburzeniami lękowymi lub depresyjnymi. Kiedy dużo uwagi kierujemy na swoje objawy, łatwo wpaść w mechanizm ciągłego sprawdzania siebie. W psychologii nazywamy to monitorowaniem objawów, które paradoksalnie może podtrzymywać napięcie i zmartwienia.

Samo pytanie w głowie „czy ja nadal nie umiem pozbyć się zmartwień?” jest już formą zmartwienia. To tak zwane zamartwianie się o zamartwianie, czyli martwienie się tym, czy nadal się martwię. Ten mechanizm często sprawia, że bardzo trudno poczuć ulgę, nawet jeśli realnie objawy są słabsze.

Leki zazwyczaj nie powodują nagłego zniknięcia zmartwień. Częściej sprawiają, że ich intensywność jest mniejsza, trwają krócej, łatwiej wrócić do codziennych zajęć. Warto więc nie pytać siebie „czy już całkiem przestałam się martwić?”, tylko raczej „czy zmartwienia zajmują mi mniej czasu?”, „czy łatwiej mi przerwać spiralę myśli?”, „czy mimo nich potrafię robić swoje?”. To są bardziej obiektywne wskaźniki poprawy.

Pomocne bywa też zapisywanie przez kilka tygodni krótkich obserwacji, na przykład ile czasu dziennie zajmowały zmartwienia i jak bardzo były nasilone w skali od 0 do 10. Pamięć pod wpływem lęku jest mało wiarygodna, dlatego zapis daje bardziej realny obraz niż analizowanie tego w myślach.

Jeśli ma Pani taką możliwość, warto omówić to z lekarzem prowadzącym lub psychoterapeutą. Czasem sama trudność w ocenie objawów jest częścią problemu lękowego i można nad nią pracować w terapii, ucząc się większej akceptacji niepewności.

Najważniejsze jest to, że Pani uważność na swoje funkcjonowanie świadczy o zaangażowaniu w leczenie. Jednocześnie warto stopniowo przesuwać uwagę z ciągłego sprawdzania objawów na codzienne życie i wartości. To często jest sygnał zdrowienia większy niż całkowity brak zmartwień.