Mam problemy ze snem od 8 miesięcy. Ostatnie 3 tygodnie udawało mi się dość dobrze spać. Niestety od

Witam, 8 miesięcy problemów ze snem to dość długo, by zacząć się niepokoić. Rozumiem, że wizyta u psychiatry nie zadowoliła Panią. Może bardziej pomocna będzie konsultacja psychologiczna i wdrożenie psychoterapii. Leki mogą rzeczywiście dać efekt w postaci zaśnięcia o odpowiedniej porze, jednak nie rozwiążą problemów. Opisuje Pani swoją panikę, gdy sen nie nadchodzi. Opisuje Pani swoją sytuację życiową w momencie, gdy nie może Pani spać. NAGLE ZACZĘŁO SIĘ w Pani życiu UKŁADAĆ i sen zniknął, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. 3 dni męczarni, bo wszystko zaczyna się układać. Uważam, że powinna się Pani przyjrzeć, pod kierunkiem psychologa, psychoterapeuty, co jest takiego w Pani psychice, że kiedy sprawy życiowe przyjmują dobry obrót to sen ucieka, a równocześnie brak snu to panika. Czyżby było tak, że przez te 3 tygodnie, gdy udawało się Pani dość dobrze spać – problemy z chłopakiem i szkołą były na porządku dziennym? Sądzę, że warto przyjrzeć się temu, jak Pani funkcjonuje w innych obszarach życia, jakimi wartościami się kieruje i jakie w związku z tym wykształciła Pani postawy. Również proponuję popracować nad poczuciem własnej wartości i innymi sprawami ważnymi dla dobrego samopoczucia. Serdecznie zapraszam na konsultację. Mirosława Kamola-Olszewska

Dzień dobry, brak snu jest informacją. Może mówić o napięciu, podtrzymywaniu się stanu gotowości, uwrażliwienia. Wsparcie farmakologiczne jest tylko jedną z możliwości- do tego działającą jedynie objawowo. Zalecałabym kontakt z psychologiem/ psychoterapeutą, by wspólnie przyjrzeć się Pani przeżyciom. Takie spotkanie to inwestycja w siebie, a także w swój komfort. Dodatkowo warto popracować z oddechem (bardzo dużo jest na ten temat w internecie), pospacerować, zadbać o zdrowe nawyki, przed snem nie korzystać z telefonu, telewizora. Pozdrawiam serdecznie, życząc wypoczynku.

To, co opisujesz, bardzo dobrze pokazuje, jak paradoksalnie działa lęk przed bezsennością – im bardziej chcesz zasnąć, tym trudniej to przychodzi. Twój umysł wówczas wchodzi w tryb czuwania: analizuje, kontroluje, ocenia, zamiast się wyciszać. To mechanizm znany z tzw. psychofizjologicznej bezsenności – utrwala się nie z powodu problemów życiowych, ale przez napięcie wokół samego snu. Gdy masz stres w życiu, skupiasz się na problemach – a nie na śnie – więc ten lęk „o sen” może znikać. A kiedy wreszcie jest spokojnie, pojawia się presja: „teraz muszę dobrze spać”, co niestety wywołuje napięcie i znów zaburza sen. To błędne koło można przerwać, np. terapią poznawczo-behawioralną bezsenności (CBT-I), która ma bardzo dobre efekty. Pomaga urealnić myślenie o śnie, uczyć się niekontrolowania go na siłę i przywracać naturalny rytm. Jeśli chodzi o leki – czasem mogą być pomocne doraźnie, np. w przerwaniu epizodu bezsenności, ale same nie rozwiązują problemu źródłowego. Ich użycie powinno być przemyślane i najlepiej omówione z psychiatrą w kontekście całości Twojego funkcjonowania. Twoje obserwacje są trafne i dojrzałe. To znak, że masz dużą samoświadomość – warto ją wykorzystać w dalszej pracy nad snem. Jeśli chcesz, mogę Ci podpowiedzieć konkretne techniki niefarmakologiczne, które możesz spróbować już dziś.