Mam problem, gdy rozmawiam z ludźmi i patrzę na nich muruje mnie nie wiem co powiedzieć i zaczynam s

Witam serdecznie. Objawy, które Pani opisuje, faktycznie mogą wskazywać na fobię społeczną. Najlepsza w tej sytuacji byłaby konsultacja z psychoterapeutą, który by postawił diagnozę i zaproponował terapię. Jeśli chodzi o fobię społeczną, to bardzo skuteczna jest terapia poznawczo-behawioralna. Pozdrawiam serdecznie i trzymam kciuki za Panią!

Proszę udać się po diagnozę oraz dalsze kierunkowskazy w powyższej sprawie do najbliższej poradni zdrowia psychicznego lub gabinetu prywatnego psychologicznego, bądź terapeutycznego. Polecam zwłaszcza w takich stanach terapię EMDR, jest eklektyczna - zawiera zarówno elementy psychodynamiczne i sięga głębiej, do źródeł naszych reakcji interpersonalncyh, społecznych, jak poznawczo-behawioralne, skupiąjące się na Tu i Teraz oraz zmianie i ją przeprowadzające oraz gruntujące efekty.

Dzień dobry, opisane przez Pana zachowania wskazują , na problemy bycia w kontakcie. Proponuję psychoterapie u wybranego Psychologa, psychoterapety. W toku sesji z pewnościa uda się dojśc do sedna problemu i rozwiązac je w gabinecie.

To, co Pani opisała, jest właściwe dla fobii społecznej (lęku społecznego) lub zaburzenia lękowego. W takich przypadkach kontakt z inną osobą może wywołać silny stres, co prowadzi do takich objawów, jak m.in. poczucie zagrożenia, problemy z wysławianiem się, jąkanie się, odczucie nadmiarowego pocenia się, napinanie twarzy. Te objawy występują gdy uwaga jest skierowana na sytuację oraz na nas samych – na „jakość” naszego zachowania w danej sytuacji. Lęk może nie występować, gdy nasza uwaga zajęta jest inną aktywnością np. patrzeniem w telefon. Lęk społeczny polega na poczuciu zagrożenia przed oceną lub negatywną reakcją innych, co powoduje unikanie kontaktu z ludźmi lub paraliżujący stres w sytuacjach społecznych. Dobra wiadomość jest taka, że da się nad tym pracować i to zmienić. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest jedną z głównych metod w leczeniu fobii społecznych i zaburzeń lękowych. Pomaga ona znaleźć źródło lęku oraz pracować nad nim w taki sposób aby nie wpływał on w negatywny sposób na codzienne funkcjonowanie. Techniki relaksacyjne oraz ćwiczenia uważności mogą być również dodatkowo pomocne w kontrolowaniu zaburzeń lękowych. Wszystkiego dobrego.

To, co Pani opisuje, bardzo przypomina lęk społeczny – czyli silne napięcie, które pojawia się w sytuacjach kontaktu z innymi ludźmi, szczególnie gdy czuje się Pani „na widoku”. Objawy, o których Pani pisze – trudność z mówieniem, jąkanie, poty, napięcie mięśni twarzy – to typowe reakcje ciała na stres i lęk. Nie świadczą o tym, że dzieje się coś „złego” z Pani psychiką, raczej że ciało reaguje zbyt silnie, gdy czuje presję. Dobra wiadomość jest taka, że da się z tego wyjść. Pomaga psychoterapia – najlepiej psychoterapeuta, który pracuje z lękiem i napięciem (może to być nurt Gestalt, poznawczo-behawioralny lub inny). Warto też skonsultować się z psychiatrą, żeby wykluczyć inne przyczyny i – jeśli lęk jest bardzo silny – omówić ewentualne wsparcie farmakologiczne na początek. Nie jest Pani sama z tym problemem, i nie jest to coś, z czym trzeba się pogodzić. To, że potrafi Pani mówić płynnie, gdy czuje się spokojniej, pokazuje, że źródłem trudności nie jest mowa, tylko napięcie i lęk, a z tym można pracować terapeutycznie. Pozdrawiam serdecznie