Mam bardzo dokuczliwy problem z którym nie potrafię sobie poradzić. Odczuwam blokadę przed robieniem

W celu zdobycia odpowiedzi na to pytanie zachęcam do konsultacji z psychoterapeutą poznawczo-behawioralnym, który pomoże zrozumieć mechanizm opisywanego problemu i pomoże sobie z nim radzić (realizując wspólnie postawione cele terapeutyczne). Pozdrawiam

Opisywany przez Panią problem może mieć wiele różnych przyczyn- od czysto neurobiologicznych, które objawiają się np. trudnościami z dłuższą koncentracją uwagi na jednej czynności, po prokrastynację o podłożu osobowościowym. By odnaleźć faktyczne źródło problemu najlepiej byłoby skontaktować się z jakimś psychologiem psychoterapeutą. Taka osoba ustali dokładną przyczynę Pani trudności, pomoże opracować plan radzenia sobie z nimi oraz będzie wspierać Panią na etapie wdrażania zmian. Życzę dużo wytrwałości i pozdrawiam!

Zapewne jest to związane z tym, że pracę wybrała Pani sama, a studia wybrali lub naciskali na to rodzice (nawet w młodszym wieku np. "najlepiej być lekarzem", "lekarze to najbardziej cenieni ludzie".
Więc prokrastynuje Pani i rozładowuje napięcie ćwicząc (chodząc po pokoju). Zapraszam do swojego gabinetu, na pewno znajdziemy wspólnie rozwiązanie.

Dzień dobry,
to, co Pan/Pani opisuje, brzmi nie tyle jak „lenistwo” czy brak chęci, ale raczej jak trudność z uruchomieniem działania i regulacją wysiłku. Charakterystyczne jest to, że przez dłuższy czas pojawia się blokada, unikanie, chodzenie po pokoju, sprzątanie, telefon, a potem — gdy presja jest już bardzo duża — następuje intensywne nadrabianie po kilkanaście godzin dziennie. Taki schemat bywa bardzo wyczerpujący psychicznie i fizycznie.
Może to być związane z kilkoma obszarami. Jednym z nich są trudności w zakresie funkcji wykonawczych, czyli planowania, rozpoczynania zadań, utrzymywania uwagi, przechodzenia od zamiaru do działania i regulowania motywacji. Czasem taki obraz pojawia się u osób z ADHD, zwłaszcza gdy potrafią działać pod presją, w pracy, przy zewnętrznej strukturze lub natychmiastowych konsekwencjach, ale mają ogromny problem z nauką, która wymaga samodzielnej organizacji i odroczonej nagrody.
Inną możliwością jest lęk, przeciążenie, perfekcjonizm albo mechanizm unikania. Nauka może kojarzyć się z napięciem, oceną, ryzykiem porażki, poczuciem „muszę zrobić to idealnie” albo „jest już za późno, więc nie ma sensu zaczynać”. Wtedy organizm niejako szuka czynności zastępczych — sprzątania, chodzenia, telefonu — które chwilowo obniżają napięcie, ale długofalowo nasilają poczucie winy i bezradności.
Warto też sprawdzić, czy nie występują objawy obniżonego nastroju, wypalenia, przewlekłego stresu lub zaburzeń snu. To, że problem dotyczy głównie nauki i zainteresowań, a nie pracy, jest ważną informacją diagnostyczną — praca często ma jasne ramy, obecność innych osób, konkretne godziny i natychmiastowe konsekwencje, podczas gdy nauka wymaga samodzielnego „zarządzania sobą”.
Najlepszym krokiem byłaby konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą, który pomoże przyjrzeć się temu schematowi: co dokładnie dzieje się tuż przed blokadą, jakie emocje i myśli się pojawiają, czego Pan/Pani unika i co podtrzymuje ten mechanizm. Równolegle warto rozważyć konsultację psychiatryczną, szczególnie jeśli od dawna występują trudności z koncentracją, odkładaniem zadań, chaosem organizacyjnym, impulsywnością, dużymi wahaniami aktywności albo podejrzenie ADHD, depresji czy zaburzeń lękowych.
Na ten moment nie zakładałbym, że problem wynika z braku ambicji. Raczej wygląda to na trudność z samoregulacją, uruchamianiem działania i radzeniem sobie z napięciem związanym z nauką. To jest obszar, z którym można pracować — zarówno psychoterapeutycznie, jak i diagnostycznie. Ważne byłoby nie tylko „bardziej się motywować”, ale zrozumieć, dlaczego rozpoczęcie działania staje się tak trudne mimo realnej chęci.
Pozdrawiam serdecznie,
Małgorzata Matusiak