Mam 26 lat, jestem kobietą. Moje problemy zaczęły się pojawiać w wieku 13. Wtedy stałam się samotnik

Diagnozę postawić można jedynie po przeprowadzonym badaniu psychologicznym. Kwestia szukania pomocy- czy Pani jest z tym źle, czy czuje Pani potrzebę zmiany swojego życia? Jeżeli tak, to zalecana jest długoterminowa terapia wglądowa- psychanalityczna lub psychodynamiczna.

Dzień dobry, choć dostarczyła Pani obszernego opisu, należy pamiętać, że diagnozowanie, w tym osobowości, to proces złożony i wymagający najczęściej kilku spotkań ze specjalistą - psychologiem klinicznym. Tym samym warto być ostrożną z autodiagnozowaniem, zwłaszcza opartym na informacjach zaczerpniętych z internetu. Jeśli doświadcza Pani takiego poczucia/wątpliwości czy skonsultować się ze specjalistą, może być to wystarczający sygnał, że jest to dobry moment, aby po takie wsparcie sięgnąć. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry,
W celu diagnozy i ewentualnej terapii, jeśli by Pani tego chciała, najlepiej rozmawiać bezpośrednio ze specjalistą, np. psychologiem klinicznym/psychoterapeutą psychodynamicznym.
Pozdrawiam serdecznie,
Katarzyna Snarska

Dzień dobry,
to, co Pani opisuje, jest spójne i dobrze przez Panią zaobserwowane – widać, że od dłuższego czasu próbuje Pani zrozumieć siebie i swoje funkcjonowanie. To ważny krok.

Rzeczywiście część opisanych przez Panią cech **może przypominać obraz osobowości schizoidalnej** – zwłaszcza dystans wobec ludzi, ograniczona potrzeba bliskich relacji, poczucie „chłodu emocjonalnego”, bogate życie wewnętrzne i skłonność do wycofywania się w świat myśli. Natomiast bardzo ważne jest, żeby tego nie traktować jako gotowej diagnozy. W praktyce klinicznej wiele różnych trudności może wyglądać podobnie „z zewnątrz”, a mieć inne podłoże.

Na przykład:
– czasem takie wycofanie i „spłaszczenie emocji” jest efektem wcześniejszych doświadczeń (np. relacyjnych, z okresu dorastania),
– czasem wiąże się z mechanizmami obronnymi (chronieniem się przed bliskością, zranieniem),
– bywa też powiązane z przewlekłym napięciem, przeciążeniem lub nawet objawami depresyjnymi, które nie zawsze mają typowy obraz,
– wątek seksualny, który Pani opisuje, również może mieć różne przyczyny – od psychologicznych po związane z napięciem, kontrolą czy trudnością w byciu „tu i teraz” z drugą osobą.

Zwraca uwagę jeszcze jedna rzecz: z jednej strony pisze Pani, że relacje są dla Pani mało atrakcyjne i często odbiera je Pani jako stratę czasu, ale z drugiej – pojawia się wątek poczucia samotności i bycia „inną”. To pokazuje pewne napięcie wewnętrzne, które warto lepiej zrozumieć, a nie tylko „przypisać do etykiety”.

To, co Pani opisuje, **zdecydowanie jest dobrym powodem, żeby zgłosić się do specjalisty** – najlepiej psychologa/psychoterapeuty. Nie po to, żeby „potwierdzić zaburzenie”, tylko żeby dokładniej przyjrzeć się temu:
– jak funkcjonują Pani emocje,
– jak buduje Pani relacje,
– co daje Pani wycofanie, a co zabiera,
– skąd bierze się silna potrzeba bycia produktywną i poczucie winy przy odpoczynku.

Diagnoza (jeśli w ogóle będzie stawiana) jest procesem i wymaga czasu – nie opiera się tylko na opisie, ale na głębszym poznaniu Pani sposobu przeżywania.

Najważniejsze: to nie wygląda na „coś jest z Panią nie tak” w prostym sensie, tylko raczej na utrwalony sposób funkcjonowania, który ma swoje przyczyny i konsekwencje. Z tym można pracować – jeśli Pani tego chce.

Jeśli czuje Pani, że te trudności ograniczają Panią w relacjach, w odczuwaniu przyjemności czy bliskości, to zdecydowanie warto dać sobie przestrzeń, żeby to lepiej zrozumieć z pomocą specjalisty.