Mam 23 lata. Jestem bardzo cicha i bardzo spokojna. Dosyć często nawiedza mnie mysl, że jestem źle u

Mam 23 lata. Jestem bardzo cicha i bardzo spokojna. Dosyć często nawiedza mnie mysl, że jestem źle ukształtowana, a dokładniej, że brakuje mi umiejętności społecznych. Na imprezach do nikogo się nie odzywam, ale też np. w ekipie znajomych nikt do mnie nie zagaduje, bo prawdopodobnie przyzwyczaiłam ich do swojej małomówności. Dużo czytam o introwersji, ale wcale nie uważam swój wewnętrzny swiat za warty podzielenia się z nim z kimś innym i wcale nikt nie chce ode mnie porad ani nie pragnie mi się zwierzać. Na spotkaniach rodzinnych również nie włączam się do dyskusji.
Przez 12 lat chodziłam do klasy z ekstrawetyczną siostrą, która w każdej sprawie (czy to związanej ze szkołą, czy że spotkaniami ludźmi z klasy) wyręczała mnie. Mam poczucie, że cały ten czas spędziłam w ciągłym zamyśleniu i lęku przed ludźmi. Zaliczyłam przez to wiele gaf, których do dziś, na wspomnienie ich, wstydzę się. Żyję teraz w poczuciu, że ostatnie pięć, spędzone na studiach (bez siostry), całkowicie pochłonęła nauka i przepłynęły mi one między palcami jako czas stracony, gdyż mogłam go wykorzystać na pogłębienie niektórych znajomości. Nie mam żadnych kolegów ani koleżankach ze studiów. Bardzo często ich unikałam, gdyż zwyczajnie wprawiały mnie one w dyskomfort.
Jestem w długoletnim związku z chłopakiem, który dobrze mnie traktuje, ale z którym boję się "sformalizować" związek z poczucia, że jestem trochę na niego skazana (nigdy nie nawet nie spotykałam się z żadnym innym chłopakiem) i że to będzie wszystko, czego dowiem się o miłości.
Dodam jeszcze, że od pewnego czasu miewam uciski w klatce piersiowej i czasem po przebudzeniu dokuczają mi skurcze żołądka np. przed zajęciami na uczelni.
Czy cierpię na jakieś zaburzenie psychiczne? Jeśli tak, jakiego typu i co powinnam z tym zrobić?