Mam 20 lat, jestem studentką. Mam chłopaka od 5 lat. 5 miesięcy temu na domówce bardzo się upiłam.

Dzień dobry,
Sama potrzeba bycia adorowaną (jak Pani mówi, flirtowała Pani) jest skomplikowaną kwestią, nad którą warto by się zastanowić: co daje Pani bycie adorowaną? Jak można tę potrzebę zaspokoić w sposób bezpieczny i zgodny z Pani wartościami? Czy stoi za tym jakiś schemat postępowania, myślenia? Wydaje mi się, że jest to kluczowe w zrozumieniu i zmianie zachowań, które Pani nie odpowiadają.

Z całą stanowczością muszę też zaznaczyć, że niezależnie od tego, czy flirtowała Pani z nim, nie miał prawa przekraczać granic, które Pani postawiła, on zachował się karygodnie.

Jeśli chodzi o samą zdradę i poczucie winy z niej wynikające, zwłaszcza w kontekście depresji, rozumiem, że może to zdarzenie mocno wpływać na Pani samopoczucie i powodować cierpienie. To także byłoby dobrym tematem do pracy z psychologiem, który mógłby bardziej rozwinąć temat i pomóc Pani znaleźć rozwiązanie zgodne z Pani wartościami.

Mówi Pani, że "gdybym była dobrą, kochającą dziewczyną nigdy nie zdradziłabym swojego chłopaka". Widzę w tym ból i żałowanie za to, co się stało - nawet mimo tego, że Pani nie życzyła sobie kontaktu fizycznego. Zastanowiłbym się - czy rzeczywiście doszło do zdrady? Czy raczej cała sytuacja jest dla Pani trudna?
Z drugiej strony, czasem droga do wybaczenia sobie wiedzie przez nie powtarzanie błędu - np. unikanie sytuacji, w których może dojść do podobnych zdarzeń lub unikanie upijania się, żeby móc stanowczo stawiać granice.
Jednym z elementów dążenia do wybaczenia sobie może być także praca nad sobą - najlepiej z pomocą psychologa lub psychoterapeuty - by stać się bardziej taką osobą, jaką chce Pani być.

Pozdrawiam,
Andrzej Głodek

Witam. Może warto udać się na wizytę u psychoterapeuty.

To, co Pani przeżyła, nie świadczy o tym, że jest Pani „złą dziewczyną” czy że zdradziła – tylko o tym, że ktoś przekroczył Pani granice w momencie, kiedy była Pani bezbronna. To naturalne, że dziś czuje się Pani zawstydzona i obciążona winą, ale ta wina nie należy do Pani. Fakt, że lubi się Pani podobać innym czy że nie protestowała przy pocałunku, nie usprawiedliwia tego, że ktoś posuwał się dalej mimo braku zgody.

Proszę dać sobie prawo do łagodności wobec siebie – do uznania, że Pani ciało i uczucia zasługują na szacunek. Rozmowa z psychoterapeutą doświadczonym w pracy z traumą może pomóc odbudować poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości.

Nie musi Pani na zawsze żyć w cieniu tego wydarzenia – prawda o Pani jest taka, że zasługuje Pani na miłość, szacunek i życie bez poczucia winy za cudze czyny.

Pozdrawiam,
Bogusław Kwitkowski
atencja.online