Mam 18 lat, jestem uczennicą liceum.Od gimnazjum zmagam się ze stanami depresyjnymi i lękowymi. Nie

Mam 18 lat, jestem uczennicą liceum.Od gimnazjum zmagam się ze stanami depresyjnymi i lękowymi. Nie będę ukrywać,że jestem gruba,sporo ważę na szczęście nie widać tego po mnie wyglądam na ok 5-6 kg nadwagi.W rzeczywistości mam jej kilkanaście. Zawsze byłam przeżywana w szkole ze względu na mój wygląd i ogólnie za wszystko.Niestety z koleżanką byłyśmy ofiarami przemocy psychicznej i fizycznej. To był okropny czas,ale udało nam się go przetrwać.Około 2 lata temu wszystko się zaczęło,ciągłe zmęczenie,lęki ale jakoś dawałam radę,z czasem pojawiło się ogromne poczucie smutku,pustki,bezsilności.Nie było to cały czas na początku tak 2-3 dni,później tydzień spokoju,czasem potrafiło się przeciągać do tygodnia .W 1 liceum było jeszcze gorzej ,nie potrafiłam wstać z łóżka,jakoś dawałam rade trzymałam się tylko na kofeinie,jeszcze większy smutek,bezsilność,pustka,doszły myśli samobójcze. Bywały momenty gdzie wszystko miałam zaplanowane czego się bardzo wstydzę, jakoś się odratowałam,głupio się przyznać cięciem się i zadawaniu sobie bólu. Boję się ludzi,czuję się bardzo niepewnie w towarzystwie innych,nawet koleżanek chociaż mam świetny kontakt z nimi.O osobach z gimnazjum to szkoda mówić dostaję ataków paniki na ich widok i uciekam .Moim marzeniem jest wyjechac na drugi koniec świata,miałabym nawet okazję,tylko teraz nic nie wiadomo przez pandemię.Teraz to już prawie cały czas muszę z tym walczyć,czasem na chwile mam głupie napady euforii.Cały czas boli mnie brzuch,głowa. Mam napady płaczu,potrafię siedzieć nawet 2 godziny i płakać do tego momentu aż brakuje łeb,zazwyczaj gdy jestem sama ,lub zostaję po nocach.Cały czas walczę z tym,żeby cokolwiek zrobić.Bywają dni lepsze i gorsze,wiem że powinnam być wdzięczna za to,że chociaż jeszcze potrafię wstać z łóżka i czasami się uśmiechnąć,bo wiem że ludzie mają gorzej,ale już nie mogę wytrzymać tego stanu, próbuję schudnąć,być może to pomoże mi poczuć się lepiej.Całymi dniami ćwiczę ciężkie tabaty jem ok 1200 kcal i nic nie chce pójść na wadze.Wiem,że muszę si przyzwyczaić,szczerze myślałam że będzie po prostu łatwiej,ale jak pomyślę,że mam tak żyć już do końca to mnie to przeraża, a teraz dochodzi coraz więcej obowiązków a ja nie potrafię nic zrobić bo ostatnio kończy się tylko na zaśnięciu lub na ataku płaczu.Przeraża mnie przyszłość mam już dość wszystkiego.Najgorsze jest to,że czasami miewam głupie napady śmiechu.Myślałam o jakiś suplementach na poprawę nastroju,ziołach,cokolwiek żeby jakoś przejść przez to życie,bo jednak mam je jedno,mam swoich bliskich i chcę być z nimi oraz jeszcze cokolwiek w życiu osiągnąć.