mam 17 lat, jestem biseksualny, od ponad miesiąca mam chłopaka. Wiem, że to nie jest aż tak sporo cz

mam 17 lat, jestem biseksualny, od ponad miesiąca mam chłopaka. Wiem, że to nie jest aż tak sporo czasu, lecz mam naprawdę sporo wątpliwości. Jest on naprawdę bardzo dobrym człowiekiem, kocham go bardzo, a po tym jak mówi - kocha on bardzo mnie. Mieszka ode mnie 120km. Nie jestem pewien czy tylko dobrze robię będąc z chłopakiem..a nie z dziewczyną. Bierze się to stąd, że żyję w otoczeniu, które narzuca mi bycie heteroseksualnym (mówię głównie o rodzinie), oraz z tego, że mając chłopaka wcześniej bardzo mnie on zranił co powoduje strach przed odrzuceniem i przed tym, że może to się wydarzyć jeszcze raz. Nawet to, że nie piszemy kilka godzin oznacza dla mnie, że może coś przestać do mnie czuć. Mam również spore wahania uczuć co do niego. Jednego dnia bardzo, bardzo go kocham a drugiego dnia czuję to słabiej choć wiem, że gdybym miał go stracic to wtedy bardzo bym się o niego starał i nie dopuścił do tego aby go stracić. Przez to, że w mojej rodzinie jest bardzo silna homofobia nie mówię o swojej orientacji czy o tym, że zakochałem się w chłopaku. Czuję przez jakiś czas często, że powinienem być z dziewczyną kiedyś ten związek z chłopakiem zakończyć. Chciałbym z nim o tym porozmawiać, lecz wiem, że bardzo zrobi mu się przykro, wiem też, że chodzi o moje dobro, zależy mi też na jego dobru, ale być może w tym momencie mam tylko takie wątpliwości a będzie to osoba,która będę kochać ale życie? Zawsze staram się skupić na tym, co się dzieje teraz ale wiadomo jaka jest sytuacja wokół..próbuję obrać taką strategię,aby nic się złego nie stało. Sprawa coming-outu wobec mojej mamy/rodziny jest bardzo trudna, dla mnie wręcz niemożliwa więc myślę, że jedyną opcją o powiedzeniu o tym jest tylko gdy będę na własnym utrzymaniu, bo do kogo pójść nie mam, a ważne jest też moje bezpieczeństwo. Patrząc na obecną sytuację kocham go i nie chce z nim kończyć związku (gdy niestety się kiedyś zakończy związek z jakiegoś powodu, próbuje myśleć, że będzie dobrze i jakoś pójdę z życiem dalej, być może wtedy zacznę szukać dziewczyny), ale niestety mam spore wahania uczuć czy nie powinienem być z dziewczyną. Jak mówiłem, nie porozmawiam z nim o tym bo w najgorszym przypadku może się to w ogóle rozpaść. Nie wiem czy mówiłem o tym,że przyjaciele z którymi jestem mnie z tym akceptują i wspierają,ale wątpliwości pozostają. Z jednej strony nie chcę go tracić a z drugiej..nie chce być w związku (ewentualnie z dziewczyną). To bardzo mocne niezdecydowanie z którego zdaje sobie sprawę bardzo mi jest z tym ciężko. Nie wiem jak mam się w ogóle zachowywać,co mam robić, co uważać? Staram się jedynie po prostu żyć tym co się dzieje tu i teraz, przetrwać z chłopakiem odległość a potem próbować widywać się dużo częściej niż dotychczas. Gdyby patrząc, że mam jednak dziewczynę to żałowałbym, że nie zostałem wtedy z chłopakiem (tak podejrzewam). Myślę, że największym powodem takiego niezdecydowania jest być może to, że nie odczułem tego, że nie jestem gotowy i zdecydowany, a wszedłem w związek z chłopakiem, którego kocham..ale bardzo się męczę z moimi myślami. Czasami z rozczarowań jakie mnie spotykały jak wystawianie, wyśmiewanie, traktowanie gorzej przez rodzinę i znajomych czy brak wierności mojego poprzedniego chłopaka - kumuluje to wszystko, ciężej mi zaufać i wątpliwości się również nasilają co do obecnego chłopaka (o tym z nim rozmawiałem nie raz, upewniałem się dla własnego spokoju aby wiedzieć, czy mnie to nie spotka z nim),a nawet emocje podchodziły o myślach samobójczych. Napisałem to trochę chaotycznie płacząc..ale naprawdę nie wiem jak się zachowywać. Bardzo proszę o pomoc..z góry dziękuję