Ma stwierdzoną osobowość chwiejną emocjonalnie. Byłam na terapii w krakowskim oddziale 7F, z taką di

Ma stwierdzoną osobowość chwiejną emocjonalnie. Byłam na terapii w krakowskim oddziale 7F, z taką diagnozą wyszłam.
Chciałam prosić o poradę. Sytuacja jest naprawdę skomplikowana.
Zatem jestem trudnym pacjentem, zdaję sobie z tego sprawę.
Przed terapią w Krakowie chodziłam na terapię do psychologa, jednak terapia nie pomagała, byłam w zbyt ciężkim stanie aby można mi było pomóc ambulatoryjnie, dlatego pojechałam do Krakowa i moja terapeutka wspierała mnie w tym pomyśle. Bardzo jej zaufałam. Przeszłam terapię w Krakowie, i chciałam kontynuować terapię u tej samej psycholog, wydawało mi się to bardzo ważne, kontynuacja, bo już jej ufałam, wiele o mnie wiedziała, wydawało mi się, że tylko ona może mi pomóc, była nawiązana relacja. Kontynuowanie u tej samej terapeutki wiązało się z rozwojem, powrotem do zdrowia. Tak to widziałam. Było to dla mnie baardzo ważne. Waga życia i śmierci. Walki o zdrowie. Niestety kiedy wróciłam z Krakowa myśląc, że mogę kontynuować terapię, okazało się , że mogę tylko prywatnie, ze nie ma dla mnie miejsca na nfz. Nikt mnie wcześniej do tego nie przygotował, zrezygnowałam z płatnej terapii i poszłam do innego terapeuty i tu zaczął się koszmar. Okazało się, ze nie wiedziałam, że jestem do swojej pierwotnej terapeutę bardzo przywiązana, "zakochałam się", wyidealizowałam. Bardzo się przywiązałam i od niej zależało moje życie i zdrowie. Baardzo to przeżyłam, czułam się porzucona, że mi się rzuca kłody pod nogi i zabiera szansę na leczenie. Że to nie sprawiedliwe, że chcę walczyć o swoje zdrowie, życie, lepszą siebie a tu taki zong! Kompletnie nie mogę zaakceptować nowej terapeutki, walczę z nią, krytykuję, podważam jej kompetencje, odczuwam zagrożenie w nowym kontakcie i toksyczność kontaktu. Opowiadam tylko o byłej terapeutce a nie o sobie na terapii. Nie odchodzę od nowej terapeutki ze strachu co dalej. Wszystko co wypracowałam na terapii w Krakowie poszło na marne, mój stan się bardzo pogorszył, nie rozwijam się, mam myśli samobójcze z powodu strachu i bezradności, z poczucia beznadziei, że się w coś wplątałam, moje życie zależy od kogoś. Sama nie mogę stanąć na własnych nogach. Posypało mi się zdrowie fizyczne. Izoluję się, ciągle myślę o tej sytuacji zmiany psychologa, jak to na mnie niszcząco wpłynęło. Zafiksowałam się kompletnie i tracę rozum. Wariuję. Ile można wytrzymać takie napięcie, to trwa od 8 miesięcy a ja dalej przeżywam tą sytuację i nie wiem jak na to spojrzeć. Od razu mówię, że 400 zł miesięcznie na terapię to dla mnie dużo. Dlatego wybieram nfz lub łączę nfz z prywatną terapią..Wplątałam się w coś, w jakieś zależności i nie mogę z tego wyjść. Nie wiem co robić. Przecież terapia ma pomagać a nie szkodzić. Ale stan w którym wyszłam po oddziale w Krakowie kompletnie został zniszczony przez stres, rozłąkę z dawną terapeutką. Nie wiem co robić, czy zostać przy nowej i ignorować negatywne uczucia (ona wie o tych uczuciach), czy wrócić do pierwszej psycholog? Czy przerwać terapię, bo skutek jest odwrotny do zamierzonego. Kompletnie się pogubiłam, nie chcę wychodzić z domu, ciągle myślę o tej sytuacji. Miałam się leczyć a przez akcje z terapią jeszcze gorzej zachorowałam.
Od razu napiszę, że cierpię na chroniczny brak poczucia bezpieczeństwa, jakbym nie miała własnych nóg. Słaba osobowość. Brak stabilności i ciągłe napięcie. Czepiam się terapeuty bo spadam w dół , bo nie mam gruntu pod nogami.
Gdy czuję się gorzej jeszcze bardziej się czepiam/przywiązuję.
Najgorsze jest to, że tak się zafiksowałam, że tracę poczucie rzeczywistości, natrętnie o tym myślę, 24 h. Nie wychodzę z domu, mogę pracować z domu i wybieram tą opcję aby się izolować, rezygnuję ze spotkań z ludźmi, nie ciągnie mnie do nich. Siedzę w Internecie, oglądam dużo filmów,żeby nie myśleć, nie czuć, nie bać i nie denerwować się. Bardzo chciałam wyzdrowieć, w Krakowie dali mi nadzieję. Zgubiłam się. Terapia była szansą na wyzdrowienie. Może sobie wmawiam, pogrążam się, robię z siebie ofiarę, nie wiem. Pewnie to głupie i zaburzone co napisałam, ale tak się zafiksowałam i pogubiłam, że muszę tu napisać.
Co począć? To jest moje pytanie , jak wyzdrowieć i znormalnieć? Jak podejść do tej sytuacji?

Z góry dziękuję za odpowiedź.

M.