Jestem w długoletnim (ponad 7 lat) związku nieformalnym z partnerem. Od początku sytuacja była jasna

Sytuacja opisana przez Panią jest trudna. Z jednej strony kochają się Państwo i macie satysfakcjonujący związek, z drugiej różnicie się w kwestii, która jest fundamentalną w relacji partnerskiej. Trudno oczekiwać, by któreś z Was zmieniło zdanie "na korzyść" drugiego. Żal i poczucie straty mogą pozostać, a to niewątpliwie może źle wpływać na Waszą relację, szczególnie w okresach kryzysu. Myślę, że rozmowa o potrzebach i motywacjach do takich, a nie innych decyzji jest między Wami kluczowa. Spokojna i wyważona próba przedstawienia swoich potrzeb i obaw, a następnie sprawdzenie, czy jest tam jakakolwiek przestrzeń na kompromis. Jeśli nie, to sami Państwo będą wiedzieli, jaka decyzja jest dla Was najlepsza. W razie potrzeby, zapraszam do bezpłatnej konsultacji on-line. Czasem krótka rozmowa potrafi zmienić nieco optykę, szczególnie, gdy mamy w sobie dużo trudnych emocji.

Witam Panią

Opisana przez Panią sytuacja to kryzys rozwojowy w każdym związku. Z czasem, w relacji partnerskiej pojawia się pytanie, co z dziećmi. I jest też tak jak Pani pisze, że jedna strona zmienia wcześniejsze ustalenia. Osoby tworzące parę wchodzą do związku z różnorodnym bagażem doświadczeń, potrzeb a czasem też różnego tempa przechodzenia na kolejne etapy w życiu. Z tego, co Pani pisze w waszym związku jest dużo szacunku dla siebie nawzajem. Myślę, że jest to dobra podstawa do rozmów na temat tego, co dalej. Czasem jedna strona musi trochę poczekać na dugą, a czasem zadać sobie pytanie co, jest najważniejsze w życiu.
Życzę Państwu powodzenia
Joanna Jasińska

To bardzo trudna sytuacja, w której oboje znajdujecie się teraz. Rozbieżność w fundamentalnych potrzebach i pragnieniach może być wyzwaniem nawet dla najlepiej funkcjonujących związków.
Spróbuj zrozumieć, dlaczego Twój partner zmienił zdanie. Co jest dla niego tak ważne w posiadaniu dzieci?
Wyrażenie uczuć: Wyraź swoje uczucia i obawy dotyczące posiadania dzieci i tego, jak to wpłynie na wasze życie.
Czy istnieje jakiś kompromis, który mógłby zadowolić obie strony? Może adopcja, praca z dziećmi jako wolontariusz, czy inne formy zaangażowania z dziećmi w waszym życiu?
Analiza konsekwencji: Rozważcie razem, jakie będą konsekwencje zarówno posiadania dzieci, jak i ich braku, dla waszego związku i osobistego szczęścia.
Terapia może pomóc wam obu zrozumieć wasze potrzeby i uczucia. Może również pomóc w przepracowaniu emocji związanych z ewentualnym rozstaniem.
Wsparcie od rodziny i przyjaciół: Otaczanie się wsparciem bliskich może być kluczowe w trudnych momentach.
Czasami potrzeba głębszej refleksji nad własnymi celami życiowymi, by podjąć właściwą decyzję.
Scenariusze na przyszłość: Wyobraź sobie, jak będzie wyglądało twoje życie za 5, 10, 20 lat z dziećmi i bez dzieci. Jakie są twoje największe obawy i pragnienia związane z każdym z tych scenariuszy?
Nie śpieszcie się z decyzją. Dajcie sobie czas na przemyślenie, rozmowy i konsultacje z terapeutą.
Szacunek dla decyzji: Bez względu na podjętą decyzję, ważne jest, abyście szanowali wzajemnie swoje pragnienia i uczucia.
Jeśli zdecydujecie się rozstać, oboje będziecie potrzebowali wsparcia emocjonalnego. Znalezienie nowych sposobów na radzenie sobie z emocjami może być kluczowe.
Planowanie nowej przyszłości: Bez względu na to, czy zostaniecie razem, czy się rozstaniecie, ważne jest, aby skupić się na budowaniu nowej przyszłości, która będzie satysfakcjonująca dla każdego z was.
Rozmowa z terapeutą pomoże w lepszym zrozumieniu sytuacji i podejmowaniu bardziej świadomych decyzji. Pamiętaj, że zasługujecie na szczęście i spełnienie w życiu, nawet jeśli oznacza to trudne zmiany. Pozdrawiam

Dzień dobry,
opisuje Pani jedną z najtrudniejszych sytuacji w związkach – moment, w którym uczucie i zgodność „na co dzień” zderzają się z fundamentalną różnicą w wartościach i planach życiowych. To nie jest kryzys wynikający z braku miłości czy niedopasowania charakterów, tylko z rozbieżności w bardzo podstawowej kwestii.

To, co Pani mówi, jest wewnętrznie spójne: kocha Pani partnera, dobrze się Wam żyje, ale nie czuje Pani potrzeby posiadania dzieci. I to jest wystarczający powód, żeby tej decyzji nie podejmować. Decyzja o rodzicielstwie „dla kogoś” albo „bo może się przekonam” bardzo często prowadzi później do frustracji, poczucia utraty siebie, a czasem nawet do żalu wobec partnera i dziecka. To nie jest obszar, w którym warto iść na kompromis kosztem siebie.

Z drugiej strony – potrzeba Pani partnera również jest realna i ważna. To, że zmienił zdanie, nie oznacza, że robi coś „przeciwko Pani”. Ludzie czasem wchodzą w inny etap życia i zaczynają czegoś potrzebować, czego wcześniej nie czuli. I tu pojawia się bardzo bolesna prawda: są takie różnice, których nie da się pogodzić bez czyjejś straty.

Dlatego to, przed czym Państwo stoją, to nie tyle pytanie „kto ma rację”, tylko „jaką cenę każde z nas jest gotowe ponieść”.
– Jeśli Pani zdecyduje się na dziecko wbrew sobie, ryzykuje Pani utratę poczucia zgodności ze sobą.
– Jeśli partner zrezygnuje z tej potrzeby, może z czasem pojawić się w nim żal lub poczucie niespełnienia.
– Jeśli się rozstaniecie, oboje tracicie ważną relację, ale zachowujecie wierność sobie.

To, że „nie wyobraża sobie Pani życia bez niego”, jest bardzo zrozumiałe – po 7 latach to naturalne. Jednocześnie warto zauważyć, że to jest język emocji, a nie realnej oceny możliwości. Ludzie potrafią przejść przez takie rozstania i z czasem budować życie na nowo, choć na początku wydaje się to nie do uniesienia.

Pomocne bywa w takiej sytuacji bardzo uczciwe, spokojne rozmowy, już nie na poziomie przekonywania się nawzajem, tylko sprawdzania:
„czy to jest dla mnie absolutnie konieczne?”
„czy jestem w stanie żyć z konsekwencją tej decyzji za 5–10 lat?”

Warto też dać sobie prawo do czasu i do przeżywania żałoby – bo niezależnie od decyzji, coś ważnego się kończy: albo wizja wspólnej przyszłości w obecnym kształcie, albo sama relacja.

Terapia, o której Pani wspomina, może bardzo pomóc – szczególnie w uporządkowaniu własnych potrzeb i w przejściu przez ten proces decyzyjny bez nadmiernego poczucia winy.

Na koniec najważniejsze: w tej sytuacji nie ma „dobrego” rozwiązania bez kosztów. Można natomiast wybrać takie, które jest najbardziej zgodne z Panią i za które będzie Pani w stanie wziąć odpowiedzialność w przyszłości.