Jestem mamą dziecka z ZA, mąż również ma ZA. Od pewnego czasu nie radzę sobie w relacjach z nimi. Ni

Dzień dobry, polecam skonsultować się z psychiatrą i/lub z psychoterapeutą. Stany depresyjne to objaw, którego nie należy lekceważyć. Życzę wszystkiego dobrego, Sylwia Kulikowska

Witam serdecznie, z Pani opisu wynika, że różne trudności, z którymi boryka się Pani na codzień mogły wpłynąć na pojawienie się, jak sama Pani opisuje, stanu depresyjnego. Proszę nie lekceważyć tego problemu, najlepiej skonsultować się z lekarzem psychiatrą, który potwierdzi stan depresyjny, oceni stopień jego nasilenia, może zdecydować o wsparciu farmakologicznym dla Pani. Proszę rozważyć też konsultację psychoterapeutyczną, być może warto będzie podjąć terapię. Jak rozumiem problemy, związane z relacjami z najbliższymi, są pewnie długotrwałe, w pracy nad nimi terapia może być niezwykle istotna, jest też na pewno skuteczna w zapobieganiu nawrotom stanów depresyjnych. Zachęcam do rozważenia udziału w terapii w nurcie poznawczo-behawioralnym. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Szanowna Pani,
życie w rodzinie z osobami w spektrum autyzmu, zwłaszcza gdy brakuje emocjonalnego wsparcia, może prowadzić do przewlekłego stresu opiekuna – tzw. autism caregiver burnout, dobrze udokumentowanego w badaniach (np. Phelps et al., 2009; Hirvikoski et al., 2016). Objawy, które Pani opisuje – wyczerpanie, izolacja, epizody depresyjne – mogą wskazywać na wypalenie oraz współistniejące zaburzenia nastroju.

W tej sytuacji najważniejsze będzie zadbanie o siebie. Rekomenduję:
– rozpoczęcie własnej psychoterapii, najlepiej u psychologa znającego tematykę spektrum i współuzależnienia,
– dołączenie do grupy wsparcia dla rodziców osób z ZA (online lub lokalnie),
– odzyskanie „swoich przestrzeni” – nawet drobnych codziennych rytuałów poza opieką,
– konsultację psychiatryczną, jeśli objawy depresyjne się nasilają.

Ma Pani prawo czuć się zmęczona – to nie oznaka słabości, lecz przeciążenia. Proszę nie zostawać z tym sama.

Zapraszam do kontaktu