Dzień dobry, nie potrafię już sobie sama poradzić. W mojej ocenie mój mąż mnie nie szanuje i ciągle
Dzień dobry, nie potrafię już sobie sama poradzić. W mojej ocenie mój mąż mnie nie szanuje i ciągle na mnie krzyczy o wszystko. Mam wrażenie, że szuka byle pretekstu , żeby zrobić awanturę. Najświeższy przykład, zbesztal mnie z błotem za to ,że wydałam na bilet parkingowy 4 zł. Nie wiem jak reagować w rakich momentach. Zamurowało mnie tak , że wyszłam nie odzywając się słowem. On oczywiście jest obrażony i tarez w każdym możliwym momencie robi mi docinki, żeby zabolało. Żebym czułą się upokorzona. To jest straszne uczucie. I tak jest od zawsze . O wszystko się obraża. A ja tego nie mogę pojąć. Bo gdybym faktycznie zrobiła coś złego, to bawet bym go przeprosiła, ale w takiej sytuacji, On się jeszcze obraża, jakby oczekiwania że go bede błagać o przeoroszenie. Tylko nie wiem za co. To jeden z miliona przykładów. Schemat cuagle jest ten sam, krzyk o nic o bzdurę, obrażanie się do tego i potem ma pożywkę i docina. I proszę mi uwierzyć, nie ma możliwości spokojnego porozmawiania o danej sytuacji, żeby wyrazić jak się czuję w takich momentach, albo żeby powiedział o co mu tak naprawdę chodzi. To jest niemożliwe, On tego nie zrobi, bo uważa że przesadzam i bzdury gadam. Nigdy nie przeprasza.... Nie zna słowa dziękuję.... niestety ja ciągnę ten wózek. Ale jyz nie mam siły. Nie wiem jak reagować , czuję się zupełnie bezsilna.
7 odpowiedzi
Opisana przez Panią sytuacja jest niezwykle obciążająca pod względem emocjonalnym i wskazuje na występowanie destrukcyjnych schematów w relacji, które noszą znamiona przemocy psychicznej oraz całkowitego braku szacunku dla Pani podmiotowości. Reakcje Pani męża na błahe sytuacje oraz świadome stosowanie technik upokarzania i tak zwanych cichych dni mają na celu obniżenie Pani poczucia własnej wartości oraz przejęcie kontroli, co w dłuższej perspektywie prowadzi do silnego wyczerpania psychicznego oraz poczucia całkowitej bezsilności. Pierwszym krokiem, który warto w tej sytuacji rozważyć, jest wspólna terapia małżeńska, która mogłaby dać przestrzeń do bezpiecznego wyrażenia potrzeb i stanowić próbę naprawy komunikacji pod okiem specjalisty. Należy jednak pamiętać, że proces ten wymaga szczerego zaangażowania obu stron, a w sytuacji gdy mąż odmawia współpracy, bagatelizuje Pani uczucia lub całkowicie neguje problem, kluczowe staje się niezwłoczne podjęcie terapii własnej. Indywidualne wsparcie terapeutyczne jest Pani w tej chwili bardzo potrzebne, aby mogła Pani odzyskać wewnętrzną równowagę, wzmocnić swoje zasoby, nauczyć się skutecznego stawiania granic oraz wypracować mechanizmy niezbędne do ochrony własnego zdrowia psychicznego i podjęcia dalszych decyzji życiowych. Jeśli będzie Pani chciała, zapraszam na konsultację – stacjonarną lub online – gdzie w bezpiecznych warunkach możemy przeanalizować Pani sytuację i krok po kroku ułożyć realny plan działania.
Dzień dobry, to, co Pani opisuje, jest bardzo trudnym doświadczeniem i w pełni zrozumiałe jest Pani zmęczenie oraz bezsilność. Ciągły krzyk, obrażanie się, docinki mające zranić oraz brak możliwości spokojnej rozmowy to formy przemocy emocjonalnej – niezależnie od tego, jak błahe są preteksty do awantur. To nie jest Pani przewrażliwienie. Powtarzalny schemat, unieważnianie Pani uczuć i oczekiwanie, by Pani przepraszała „nie wiadomo za co”, prowadzą do poczucia upokorzenia i zamrożenia – to naturalna reakcja obronna. W takich momentach nie ma jednej „właściwej” reakcji, która zmieni zachowanie męża, jeśli on nie widzi problemu. Może Pani jednak zadbać o siebie: nie wdawać się w rozmowy podczas krzyku, nie przepraszać, jeśli nie zrobiła Pani nic złego, oraz jasno stawiać granice, np. „Nie będę rozmawiać, gdy ktoś na mnie krzyczy”. Bardzo ważne jest, aby nie zostawać z tym samej. Indywidualna psychoterapia może pomóc Pani odzyskać poczucie sprawczości i odpowiedzieć sobie na pytanie, czego Pani naprawdę potrzebuje. Pani zmęczenie jest sygnałem, że ta sytuacja przekracza Pani granice – a Pani zasługuje na szacunek i bezpieczeństwo emocjonalne.
Dzień dobry. Schemat, który Pani opisuje, jest charakterystyczny dla przemocy psychicznej - próba sprawowania kontroli nad drugim człowiekiem, umniejszanie wartości, ignorowanie, manipulowanie emocjonalną dostępnością, agresja słowna są obecne w opisie, który Pani zamieściła. Ważnym pytaniem, które może sobie Pani zadać, jakie są powody, dla których pozostaje Pani w tej relacji? I drugie, równie ważne - jak może Pani o siebie zadbać, żeby mieć zasoby do postawienia granicy i ochrony siebie w sytuacji doświadczanej przemocy. Mam poczucie, że potrzebne byłoby skorzystanie z pomocy psychologa, który pomoże Pani zobaczyć możliwości, wyjść z poczucia bezradności i osamotnienia i wzmocnić się na tyle, żeby mogła Pani stanąć pewnie na własnych nogach, będąc świadomą własnej wartości i gotową, żeby wybierać takie relacje, które dodają Pani skrzydeł i sprawiają, że czuje się Pani dobrze. Tego życzę Pani z całego serca, pozdrawiam serdecznie :)
Szanowny Panie, Pytanie, które Pan zadał, dotyka jednej z najtrudniejszych kwestii w towarzyszeniu osobie chorującej na depresję: dylematu między potrzebą działania (ratowania, obecności) a szacunkiem dla autonomii i granic chorego. Pana impuls, by pojechać, jest naturalnym odruchem serca i wyrazem lęku o bliską osobę. Jednak w kontekście depresji, "pomaganie na siłę" może przynieść skutek odwrotny do zamierzonego. Jako profesjonalista, chciałabym przedstawić Panu psychologiczną perspektywę tej sytuacji, aby mógł Pan podjąć decyzję w oparciu o zrozumienie mechanizmów choroby, a nie tylko o własny lęk. 1. Zrozumienie komunikatu "Nie chcę nikogo widzieć" W przebiegu depresji izolacja rzadko jest wymierzona przeciwko bliskim (czyli przeciwko Panu). Jest to zazwyczaj mechanizm obronny organizmu, który jest w stanie "trybu awaryjnego". Brak zasobów energetycznych: Dla osoby w głębokiej depresji każda interakcja społeczna – nawet z ukochaną osobą – jest gigantycznym wydatek energetycznym. Chory czuje presję, by "wyglądać lepiej", by "coś powiedzieć", by nie martwić odwiedzającego. Pana obecność, choć pełna miłości, może być dla niej w tym momencie wyczerpującym zadaniem do wykonania. Wstyd i poczucie winy: Osoby w depresji często czują się "zepsute" lub "ciężarem". Odmowa spotkania może wynikać z chęci ukrycia swojego stanu przed Panem, aby nie widział Pan jej w takim cierpieniu. 2. Ryzyko naruszenia granic (Wizyta wbrew woli) Skoro bliska osoba jest pod opieką rodziny, jej podstawowe bezpieczeństwo fizyczne jest zapewnione. To kluczowy czynnik. Gdyby była sama, interwencja byłaby konieczna. Skoro jednak jest z rodziną, Pana przyjazd wbrew jej wyraźnej prośbie niesie pewne ryzyka psychologiczne: Utrata sprawczości: Depresja odbiera poczucie kontroli nad życiem. Jeśli Pan przyjedzie mimo jej "nie", może to odebrać jako komunikat: "Moje zdanie się nie liczy, inni wiedzą lepiej, czego potrzebuję". To może pogłębić jej poczucie bezradności. Zwiększenie napięcia: Zamiast ulgi, Pana wizyta może wywołać u niej złość lub silne poczucie winy ("On przyjechał taki kawał drogi, a ja nie mam siły z nim rozmawiać"). 3. Pana emocje: Bezradność a działanie Warto zadać sobie uczciwe pytanie: Czy chęć wyjazdu wynika z jej realnej potrzeby obecności, czy z Pana potrzeby zredukowania własnego lęku? Często czujemy się bezradni, gdy ktoś bliski cierpi, a my jesteśmy daleko. Działanie (podróż) daje nam iluzoryczne poczucie kontroli i sprawczości ("coś robię"). Jednak w tym momencie, najtrudniejszą formą pomocy może być powstrzymanie się od działania i uszanowanie jej przestrzeni. Co można zrobić zamiast niezapowiedzianej wizyty? Zamiast fizycznej inwazji w jej przestrzeń, warto rozważyć strategie "bezpiecznej obecności": Komunikaty bez oczekiwań: Można wysłać wiadomość o treści: "Myślę o Tobie ciepło. Nie przyjeżdżam, bo szanuję to, że potrzebujesz spokoju. Jestem gotowy przyjechać w każdej chwili, gdy tylko dasz znać. Nie musisz odpisywać". To zdejmuje presję, a jednocześnie daje pewność, że nie została porzucona. Kontakt z "opiekunami": Skoro jest u rodziny, może Pan skontaktować się z nimi, by upewnić się co do jej stanu zdrowia. To zaspokoi Pana potrzebę wiedzy o jej bezpieczeństwie, nie obciążając jej bezpośrednio. Gotowość, nie presja: Depresja jest falowa. Dziś ona nie chce nikogo widzieć, za tydzień może potrzebować bliskości. Ważne, by Pan nie "wystrzelał" swojej energii teraz, gdy ona stawia mur, ale zachował siły na moment, gdy uchyli drzwi. Podsumowując: Skoro bliska osoba jest bezpieczna (pod opieką rodziny) i wyraźnie stawia granicę, uszanowanie tej granicy jest wyrazem dojrzałej troski. Wizyta na siłę może przynieść Panu chwilową ulgę, ale jej dołożyć cierpienia. Pozdrawiam, Aleksandra Szczęśniak
Dzień dobry Pani. Jeśli Pani mąż nie poczuwa się do wzięcia odpowiedzialności za swoją postawę, a pani nie może na niego wpłynąć, to jedyne co pozostaje, to zmiana siebie samej. Warto byłoby się przyjrzeć umiejętności stawiania granic, bo te są wyraźnie przez męża przekraczane. Do póki Pani sama nie powstrzyma męża przed ich przekraczaniem, najprawdopodobniej będzie je wciąż przekraczał i przesuwał. Przywołana sytuacja z biletem pokazuje jak bardzo te granice są przekraczane. To tylko 4zl! Zakładam, że ten proces trwa już od jakiegoś czasu, a Pani w sposób niepostrzeżony ulegała kolejnym nadużyciom ze strony męża. Bez wątpienia potrzebuje Pani wsparcia, a wobec tego zachęcam do skorzystania z pomocy profesjonalisty. Warto skontaktować się z psychologiem i przyjrzeć mechanizmom waszej relacji. Poszukania genezy takiej postawy wobec małżonka i emocją jakie temu towarzyszą. Proszę walczyć o siebie i swoją godność.
Dzień dobry. To, co Pani opisuje, nie jest zwykłą różnicą zdań ani Pani „przesadą”. Ciągłe krzyczenie, upokarzanie, docinki, obrażanie się po to, by Panią ukarać, oraz odmawianie rozmowy o tym, co Pani czuje, mogą być formą przemocy psychicznej. Wydatek czterech złotych nie uzasadnia zbesztania ani poniżania. To, że Pani wtedy zamilkła i wyszła, było zrozumiałą próbą ochrony siebie w sytuacji przeciążenia. Nie ma jednej właściwej reakcji, która sprawi, że mąż przestanie tak postępować. Nie odpowiada Pani za jego złość ani za to, że wybiera krzyk i pogardę. W chwili awantury warto nie tłumaczyć się długo, nie próbować udowadniać, że ma Pani rację, i nie przepraszać za coś, czego Pani nie zrobiła. Jeśli jest to bezpieczne, może Pani krótko powiedzieć: „Nie będę rozmawiać, gdy krzyczysz i mnie obrażasz. Wrócę do rozmowy, gdy będziesz mówił spokojnie”, a następnie odejść do innego pomieszczenia lub wyjść z domu. Nie jest to sposób na zmianę jego zachowania, ale na ograniczenie Pani udziału w mechanizmie awantury. Skoro ten schemat trwa od dawna, a mąż nie chce rozmawiać ani brać odpowiedzialności, warto przestać liczyć wyłącznie na to, że właściwie Pani mu coś wyjaśni. Potrzebuje Pani własnego wsparcia i planu ochrony. Proszę rozważyć kontakt z psychologiem, ośrodkiem interwencji kryzysowej lub miejscem pomocy dla osób doświadczających przemocy domowej. Można tam bez oceniania omówić sytuację, odzyskać poczucie sprawczości i zastanowić się nad konkretnymi granicami oraz dalszymi krokami. Dobrze jest też, jeśli to bezpieczne, zapisywać daty i przebieg sytuacji, zachowywać obraźliwe wiadomości i mówić o tym choć jednej zaufanej osobie. Jeżeli krzyk przechodzi w groźby, niszczenie rzeczy, blokowanie wyjścia, kontrolę finansów, popychanie lub obawę o Pani bezpieczeństwo, proszę potraktować to jako sygnał do pilnego szukania pomocy służb i bezpiecznego miejsca. Nie jest Pani bezsilna, choć po długim czasie tak może się Pani czuć. Pierwszym krokiem nie musi być natychmiastowa decyzja o rozstaniu, lecz uznanie, że zasługuje Pani na relację bez lęku i poniżania.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pani opisuje, nie wygląda jak zwykłe „różnice charakterów” czy pojedyncze kłótnie. Widać powtarzalny schemat: drobny pretekst → krzyk i poniżanie → Pani zamiera lub się wycofuje → on się obraża → potem karze Panią docinkami i próbuje zranić. Jeżeli trwa to od lat, może być formą przemocy psychicznej lub co najmniej bardzo destrukcyjnego sposobu funkcjonowania w relacji. I ważne: 4 zł za parking nie jest proporcjonalnym powodem do zbesztania partnerki. Można się nie zgadzać w sprawach finansowych, ale można powiedzieć: „uważam, że to niepotrzebny wydatek”. Krzyk, upokarzanie i późniejsze celowe docinki to zupełnie inna rzecz. To, że Panią „zamurowało”, również jest zrozumiałe. W sytuacji silnego napięcia człowiek nie zawsze walczy albo odpowiada. Czasem organizm przechodzi w reakcję zamrożenia: pustka w głowie, brak słów, chęć wyjścia. To nie oznacza, że Pani „nie potrafi się bronić”. Najważniejsza rzecz brzmi jednak: Pani nie znajdzie idealnego zdania, które sprawi, że człowiek, który nie chce rozmawiać spokojnie i nie uznaje Pani uczuć, nagle zacznie zachowywać się inaczej. Dlatego w takich momentach nie próbowałabym już tłumaczyć, przekonywać ani udowadniać, że „to tylko 4 zł”. To wciąga Panią w dyskusję o pretekście, podczas gdy problemem jest sposób traktowania. Może Pani stosować bardzo krótki komunikat: „Nie będę rozmawiać, kiedy na mnie krzyczysz. Wrócę do rozmowy, kiedy będziesz mówił normalnie.” Jeżeli zaczyna wyzywać lub poniżać: „Kończę tę rozmowę.” I jeżeli jest to bezpieczne — odejść. Nie tłumaczyć się przez kolejne 20 minut. Nie błagać, żeby przestał być obrażony. Nie przepraszać tylko po to, żeby przywrócić spokój, jeśli nie zrobiła Pani nic, za co rzeczywiście chce przeprosić. Bo wtedy może utrwalać się mechanizm: on wybucha → Pani próbuje naprawić atmosferę → on dostaje potwierdzenie, że jego krzyk działa. Bardzo ważne jest też to, co Pani pisze: „on oczekuje, że będę go błagać o przeproszenie”. To może tworzyć relację, w której Pani stale chodzi na palcach i kontroluje swoje zachowanie, żeby tylko nie wywołać kolejnej awantury. Z czasem człowiek zaczyna analizować nawet zupełnie normalne decyzje: „czy on się o to nie obrazi?”, „czy mogę to powiedzieć?”, „czy znowu zrobię coś nie tak?”. To potrafi bardzo niszczyć poczucie własnej wartości. Proszę też zwrócić uwagę na różnicę między konfliktem a poniżaniem. W zdrowym konflikcie można się pokłócić, ale później istnieje możliwość naprawy: „przesadziłem”, „przepraszam”, „porozmawiajmy”, „rozumiem, że Cię zraniłem”. U Pani z opisu wygląda to raczej tak, że nie ma naprawy, odpowiedzialności ani ciekawości Pani perspektywy. To jest bardzo istotne. Nie namawiałabym Pani od razu ani do rozwodu, ani do „ratowania małżeństwa za wszelką cenę”. Najpierw sprawdziłabym kilka rzeczy: - czy krzyk i docinki kiedykolwiek przechodzą w groźby, niszczenie rzeczy, rzucanie przedmiotami; - czy blokował Pani wyjście, zabierał telefon, klucze, pieniądze; - czy kiedykolwiek Panią popychał, szarpał albo Pani bała się, że może to zrobić; - czy próbuje kontrolować kontakty, finanse albo decyzje; - czy w domu są dzieci i czy są świadkami takich sytuacji. Jeżeli odpowiedź na któreś z tych pytań brzmi „tak”, potraktowałabym sprawę jako kwestię bezpieczeństwa, nie tylko komunikacji. Wtedy warto mieć plan: komu powiedzieć, gdzie można pojechać, jakie dokumenty i rzeczy mieć dostępne, a przy bezpośrednim zagrożeniu korzystać z pomocy służb lub ośrodka interwencji kryzysowej. Jeśli przemocy fizycznej nie ma, ale wzorzec psychicznego poniżania trwa, zaczęłabym od indywidualnej konsultacji dla Pani, nie od terapii par. Terapia par ma sens tylko wtedy, gdy obie osoby uznają problem i chcą pracować. Jeżeli mąż mówi: „przesadzasz”, „gadasz bzdury”, „to wszystko twoja wina” i nie bierze żadnej odpowiedzialności, to wspólna terapia może nie dać wiele, a czasem może nawet stać się kolejnym miejscem do obwiniania Pani. W Pani sytuacji kluczowe pytanie nie brzmi już tylko: „jak mam reagować, żeby on się uspokoił?” Bardziej: „jak długo chcę żyć w relacji, w której muszę przewidywać kolejny wybuch i nie mam prawa spokojnie powiedzieć, że zostałam zraniona?” Bo jeśli relacja ma się zmienić, nie wystarczy, że Pani nauczy się lepiej reagować. On również musi zmienić sposób, w jaki traktuje Panią. Minimalny warunek poprawy widziałabym w tym, że mąż przestaje krzyczeć i poniżać, uznaje swoją odpowiedzialność, potrafi zrobić przerwę w konflikcie, wrócić do rozmowy i przeprosić, kiedy przekroczy granicę. Jeżeli nie chce nawet przyjąć, że problem istnieje, wtedy warto zastanowić się nie nad kolejną techniką komunikacji, ale nad własnymi granicami i dalszym życiem. W ZESPOLE EMITBERG zaczęłybyśmy od konsultacji indywidualnej dla Pani. Pomogłybyśmy rozpoznać, czy mamy do czynienia z konfliktem partnerskim, chroniczną przemocą psychiczną czy wzorcem kontroli i poniżania, a następnie ustalić konkretny plan: jak reagować podczas awantur, jak odzyskać poczucie własnej wartości, jakie postawić granice i co zrobić, jeśli mąż nadal będzie je ignorował. Najważniejsze na teraz: nie musi Pani znaleźć idealnego sposobu, żeby „nie prowokować” jego wybuchów. Jego krzyk i poniżanie są jego odpowiedzialnością. Pani zadaniem jest przede wszystkim chronić siebie i odzyskać wpływ na to, na jakie traktowanie się Pani zgadza.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



