Dzień dobry. Moja prośba jest rozpaczliwa! Jestem po trzydziestce. Moja sytuacja życiowa polega na

Dzień dobry. Moja prośba jest rozpaczliwa! Jestem po trzydziestce. Moja sytuacja życiowa polega na tym, że mieszkam z Mamą, którą bardzo kocham. Mama jest dla mnie całym światem - wiem jednak, że tak nie powinno być. Niestety, na przestrzeni lat wykształciło się między nami bardzo silne przywiązanie, być może wręcz uzależnienie emocjonalne. Mama zawsze o mnie dbała. Ja z kolei martwiłam się jej problemami, szczególnie związanymi z pracą, zdrowiem, pomagałam jej przy obowiązkach, które nauczyciel przynosi do domu. Mama rozwiodła się z ojcem, gdy miałam 10 lat, później mieszkaliśmy jeszcze z dziadkiem dopóki żył, ale od 17 lat jesteśmy całkowicie same. Poza Mamą nie mam kompletnie nikogo. Jestem bardzo nieśmiała, jeśli chodzi o kontakty towarzyskie. Do pewnego momentu miałam jednego bardzo dobrego długoletniego przyjaciela - liczyłam, że może kiedyś zostanie moim mężem, liczyłam na niego! Niestety zostawił mnie okrutnie. Bardzo to przeżyłam. BARDZO SIĘ BOJĘ MOMENTU ODEJŚCIA MAMY. Spodziewam się, że ogarnie mnie taki lęk, jakiego teraz nie znam. Zostanę sama - nie chcę tego. Boję się wręcz, że nie udźwignę odejścia mamy. Że nie będę w stanie funkcjonować. Jak już to się stanie, to jak sobie poradzić??? Wystarczą leki od psychiatry czy to będzie za mało? BŁAGAM O PORADĘ!

10 odpowiedzi


Leki od psychiatry to forma farmakoterapii, której znacząca skuteczność potwierdzona jest również dzięki skutecznej psychoterapii. Same leki przypisane od psychiatry nie będą miały takiej skuteczności, jeżeli w trakcie ich przyjmowania nie podejmie się Pani procesu terapeutycznego. W swojej wypowiedzi porusza Pani wiele trudnych dla Pani kwestii, jedną z nich jest strach, który może stać się paraliżujący, jeżeli odpowiednio wcześnie nie będzie on niwelowany. Z Pani relacji wynika, że jest kilka kwestii, których się Pani obawia w przyszłości tj.: samotność, śmierć bliskiej osoby. Obecnie wspomniała także Pani o stracie bliskiej relacji oraz wystąpienie wszelkich negatywnych emocji z nią związanych. Wszystkie z wymienionych rzeczy można poruszyć na spotkaniach u psychologa - zgłębić te tematy, omówić oraz rozpocząć pracę np. w zakresie poznawania nowych ludzi i nawiązywania z nimi relacji. Sprawia Pani wrażenie, osoby dla której mama jest bardzo ważna - jest to na pewno Pani bardzo duży oraz ważny zasób, który również można wykorzystać do pracy terapeutycznej. W sytuacji, o której Pani mówi, może warto skorzystać z pomocy osoby wykwalifikowanej, a potencjalnie dzięki takiej współpracy poradzić sobie z rzeczami, które na ten moment sprawiają Pani niewyobrażalne trudności.

mgr Piotr Pystkowski

mgr Piotr Pystkowski

psycholog

Grodzisk Mazowiecki

Umów wizytę

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Już teraz powinna Pani zadbać o siebie. Terapia psychologiczna absolutnie niezbędna, oczywiście również wizyta u psychiatry aby się upewnić czy już dzisiaj farmakoterapia byłaby pomocna. Pozdrawiam Monika Woźniak


Dzień dobry, To, co Pani czuje, jest bardzo zrozumiałe. Pani i Pani mama przeszłyście razem dużo, byłyście na siebie zdane przez lata. Taka bliskość i silne przywiązanie w tych okolicznościach to coś naturalnego, a lęk przed stratą jedynej najbliższej osoby może być ogromny. Leki od psychiatry mogą pomóc krótkofalowo, pomogą zmniejszyć nasilenie lęku poprzez wpływ na chemię mózgu. Jednak nie zmienią sposobu myślenia, nie zbudują poczucia samodzielności ani nie pomogą stopniowo poszerzyć świata poza relację z Mamą. Tu kluczowa byłaby psychoterapia, pod postacią długofalowej pracy nad wzmocnieniem Pani autonomii, budowaniem innych relacji i oswajaniem lęku przed stratą. Nie musi Pani czekać na „ten moment”, żeby zacząć się wzmacniać. To można robić już teraz: spokojnie, krok po kroku. Pozdrawiam serdecznie,


Zapraszam Panią do kontaktu. Jest Pani wrażliwą osobą, kochającą córką , a przede wszystkim kobietą, która cierpi. Myślę, że istotną sprawą byłoby poznanie Pani przekonań na temat siebie, świata i otoczenia i wydobycia z nich wartości na których zbuduje Pani siłę własnej tożsamości.


Dzień dobry, z tego, co Pani opisuje, widać jak bardzo silna i ważna jest relacja z mamą. To zupełnie naturalne, że osoba, z którą jesteśmy najbliżej przez wiele lat, staje się dla nas ogromnym oparciem. Pani lęk przed jej utratą nie oznacza niczego „nienormalnego” - często pojawia się u osób, które mają bardzo bliską więź z jednym, najważniejszym człowiekiem w życiu. Jednocześnie to, co Pani czuje - duży lęk przed przyszłością i poczucie, że bez mamy trudno byłoby funkcjonować - jest sygnałem, że warto poszukać wsparcia już teraz. Psychoterapia może pomóc stopniowo budować większe poczucie bezpieczeństwa w sobie, rozwijać własną niezależność emocjonalną oraz poszerzać relacje z innymi ludźmi. Taki proces nie polega na „odcinaniu się” od mamy, ale na wzmacnianiu Pani własnych zasobów i poczucia, że ma Pani oparcie również w sobie i w innych relacjach. Leki psychiatryczne czasami mogą pomóc zmniejszyć bardzo silny lęk, ale zwykle same w sobie nie rozwiązują trudności związanych z relacjami czy poczuciem zależności. Dlatego najczęściej najlepszym rozwiązaniem jest rozmowa z psychoterapeutą lub psychologiem, który pomoże Pani spokojnie przyjrzeć się tej sytuacji i krok po kroku budować większe poczucie samodzielności oraz bezpieczeństwa. To, że szuka Pani pomocy i potrafi tak szczerze opisać swoje uczucia, jest już bardzo ważnym pierwszym krokiem. Nie musi Pani zostawać z tym sama. Pozdrawiam serdecznie.

mgr Danuta Trochowska

mgr Danuta Trochowska

psychoterapeuta

Warszawa

Umów wizytę

Dzień dobry Pani. Niestety odejście każdej bliskiej osoby jest dla nas bardzo trudnym i nieuniknionym doświadczeniem. Pani sytuacja zdaje się tylko potencjalnie pogłębiać to przyszłe doświadczenie. Rola rodzic jest przygotować dziecko do samodzielnego życia w oderwaniu od nich. Rola dziecka jest emancypowanie się od rodziców i wchodzenie w dorosłe życie samodzielnie. Te procesy przygotowują nas na poziomie emocjonalnym do życia bez rodziców, zarówno za ich życia, jak i po śmierci. Wygląda na to, że te procesy, z przyczyn niezależnych, zostały u Pani zaburzone. W tym kontekście zrozumiały jest Pani lęk przed odejściem mamy. Owszem leki doraźnie potrafią pomóc w takiej sytuacji, lecz nie pomagają pogodzić się ze stratą. Jest Pani jeszcze młoda, a przed mamą szereg lat życia. Zachęcam zatem do podjęcia terapii i rozpoczęcia tego naturalnego procesu w trakcie terapii i z pomocą terapeuty. Życzę Pani powodzenia.


To, co Pani opisuje, porusza i pokazuje, jak ważną osobą jest dla Pani mama. Po rozwodzie rodziców, wielu latach życia we dwie i utracie bliskiej relacji z przyjacielem to właśnie ona stała się dla Pani głównym źródłem bezpieczeństwa. Nic dziwnego, że sama myśl o jej odejściu budzi tak silny lęk. Jednocześnie warto zauważyć, że dziś cierpi Pani nie z powodu straty, ale z powodu wyobrażenia o niej. Lęk przed przyszłością jest tak silny, że odbiera Pani spokój już teraz. To zrozumiałe, ale nie oznacza, że taki sam będzie Pani stan, gdy kiedyś przyjdzie zmierzyć się z żałobą. Ludzie mają znacznie większą zdolność adaptacji, niż potrafią sobie wyobrazić, kiedy patrzą na przyszłość z perspektywy lęku. Pisze Pani, że poza mamą nie ma nikogo. To właśnie ten obszar wydaje się dziś najważniejszy. Nie chodzi o to, by kochać mamę mniej, ale by stopniowo budować własny świat. Nawet jedna nowa znajomość, rozwijanie zainteresowań czy udział w grupach związanych z Pani pasjami mogą z czasem zmniejszać poczucie osamotnienia. Jeśli chodzi o leki, nie są one rozwiązaniem na sam lęk przed przyszłą stratą. Mogą być pomocne wtedy, gdy psychiatra rozpozna zaburzenie lękowe lub depresję, ale nie zastąpią pracy nad sposobem przeżywania relacji i budowania większej samodzielności emocjonalnej. W Pani sytuacji szczególnie wartościowa byłaby psychoterapia. Może pomóc stopniowo osłabić lęk przed samotnością, przepracować doświadczenia z dzieciństwa i rozstania z ważnymi osobami oraz budować poczucie bezpieczeństwa, które nie będzie zależało wyłącznie od obecności mamy. Proszę też pamiętać o jednej rzeczy. To, że bardzo boi się Pani utraty mamy, świadczy o tym, jak bardzo ją Pani kocha. Ale najlepszym prezentem, jaki może Pani dać zarówno sobie, jak i mamie, jest stopniowe budowanie własnego, niezależnego życia. Większość rodziców właśnie tego pragnie dla swoich dzieci – aby potrafiły żyć dobrze także wtedy, gdy ich kiedyś zabraknie. Nie musi Pani robić tego sama. Z Pani opisu wynika, że ten lęk jest bardzo nasilony i to dobry moment, by poszukać profesjonalnego wsparcia. Im wcześniej zacznie Pani nad nim pracować, tym większa szansa, że odzyska Pani poczucie spokoju i sprawczości.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w Pani wiadomości najbardziej wybrzmiewa nie sam lęk przed śmiercią Mamy, ale ogromny lęk przed pozostaniem całkowicie samej i bez punktu oparcia. To bardzo ważne rozróżnienie. Wygląda na to, że przez wiele lat relacja z Mamą stała się centrum Pani życia emocjonalnego. Po rozwodzie rodziców, śmierci dziadka, życiu we dwie i późniejszym bardzo bolesnym rozstaniu z przyjacielem mogło dojść do sytuacji, w której praktycznie cała potrzeba bezpieczeństwa, bliskości i przynależności została skupiona w jednej relacji. Wtedy sama myśl o utracie tej osoby może uruchamiać wręcz przerażenie. Nie czekałabym jednak z pomocą do momentu odejścia Mamy. Właśnie teraz jest najlepszy czas, żeby zacząć budować własne życie obok tej więzi, a nie przeciwko niej. Celem nie jest odsunięcie się od Mamy ani kochanie jej mniej. Celem jest doprowadzenie do sytuacji, w której Mama pozostaje bardzo ważną osobą, ale nie jest jedyną osobą i jedynym źródłem bezpieczeństwa. Pracowałabym nad trzema rzeczami: stopniowym usamodzielnianiem emocjonalnym, budowaniem relacji poza domem oraz lękiem przed stratą. To może oznaczać terapię indywidualną, uczenie się tolerowania krótkiej separacji, rozwijanie własnych aktywności, powolne poszerzanie kontaktów i pracę nad przekonaniem „jeśli Mama odejdzie, ja sobie nie poradzę”. Co do leków: same leki prawdopodobnie nie rozwiążą istoty problemu. Mogą być bardzo pomocne, jeśli pojawi się nasilony lęk, depresja, bezsenność czy napady paniki, ale nie zbudują sieci relacji, poczucia własnej odrębności ani umiejętności przeżywania żałoby. Dlatego najczęściej najlepiej myśleć o psychoterapii, a jeśli będzie potrzeba — również o konsultacji psychiatrycznej. W terapii można też zacząć przygotowywać się do przyszłej straty bez obsesyjnego „ćwiczenia śmierci Mamy”. Chodzi raczej o wzmacnianie Pani zdolności do życia: żeby miała Pani swoje rytuały, ludzi, miejsca, obowiązki, zainteresowania i poczucie, że istnieje Pani również jako osobna osoba. I jeszcze jedna ważna rzecz: zdanie „boję się, że nie udźwignę odejścia mamy” warto potraktować poważnie. Jeśli oznacza ono również obawę, że mogłaby Pani wtedy zrobić sobie krzywdę albo nie chcieć żyć, proszę powiedzieć o tym wprost psychologowi lub psychiatrze już teraz, nie dopiero w przyszłości. W zespole EMITBERG możemy rozpocząć od konsultacji indywidualnej i spokojnie ocenić, czy mamy do czynienia przede wszystkim z silnym lękiem separacyjnym, zależnością emocjonalną, samotnością, doświadczeniem wcześniejszych strat czy współwystępującym obniżeniem nastroju. To jest obszar, nad którym naprawdę można pracować krok po kroku.


Dzień dobry, dziękuję za tak szczerą i poruszającą wiadomość. Rozumiem, jak wiele lęku może budzić myśl o utracie osoby, która jest dla Pani najbliższa i stanowi najważniejsze źródło bezpieczeństwa. Po tym, co Pani opisuje, można zrozumieć, dlaczego perspektywa samotności wydaje się tak trudna do udźwignięcia. Chciałabym jednak podkreślić, że nie musi Pani czekać na odejście Mamy, aby zacząć przygotowywać się emocjonalnie na przyszłość. Warto już teraz zadbać o siebie i stopniowo budować również inne źródła wsparcia. Nie oznacza to, że ma Pani kochać Mamę mniej lub się od niej oddalać. Chodzi o to, by obok tej ważnej więzi mogło pojawić się także większe poczucie samodzielności, własnej sprawczości i bezpieczeństwa. W tej sytuacji szczególnie zachęcam do rozpoczęcia psychoterapii, najlepiej od konsultacji, podczas której będzie można przyjrzeć się lękowi przed stratą, trudnościom w nawiązywaniu relacji i obawie przed samotnością. Leki mogą być pomocne, jeśli psychiatra uzna je za wskazane, jednak nie zastępują pracy nad tymi obszarami. Psychoterapia może pomóc Pani stopniowo przygotować się na przyszłość i znaleźć sposoby radzenia sobie z trudnymi emocjami. Pierwszym krokiem może być umówienie konsultacji psychologicznej lub psychoterapeutycznej, bez konieczności rozwiązywania wszystkich problemów naraz. Warto również małymi krokami poszerzać krąg kontaktów i szukać aktywności, w których mogłaby Pani poznawać ludzi we własnym tempie. Nie musi Pani już dziś wiedzieć, jak poradzi sobie w obliczu przyszłej straty. Może Pani natomiast zacząć budować wsparcie i poczucie bezpieczeństwa już teraz, tak aby nie pozostawać z tym lękiem sama.


Dzień dobry. Bardzo chciałbym Pani pomóc, ponieważ w tym, co Pani napisała, dostrzegam nie tylko ogromną miłość do mamy, ale również wielki strach przed samotnością. I wie Pani co? Nie ma nic złego w tym, że mama jest dla Pani tak ważna. Nie trzeba kochać jej mniej, żeby zacząć budować również własne życie. Przez wiele lat byłyście dla siebie najbliższymi osobami. Wspólnie przeżywałyście trudności, wspierałyście się i mogłyście na siebie liczyć. Rozumiem więc, dlaczego sama myśl o rozstaniu wywołuje tak silny lęk. Szczególnie że doświadczyła Pani już bolesnego odrzucenia przez kogoś, z kim wiązała nadzieję na wspólną przyszłość. Ale chciałbym Panią delikatnie zatrzymać przy jednej rzeczy. Mama jest dzisiaj obok Pani, a Pani już teraz cierpi z powodu wyobrażenia jej przyszłej śmierci. W psychologii mówimy czasami o lęku antycypacyjnym, czyli przeżywaniu zagrożenia, które jeszcze nie nastąpiło. Nasz umysł potrafi tworzyć tak bolesne scenariusze przyszłości, że zaczynamy reagować na nie niemal tak, jakby już się wydarzyły. Nie oznacza to jednak, że kiedyś rzeczywiście nie poradzi sobie Pani ze stratą. Dzisiejszy lęk nie jest przepowiednią Pani przyszłych możliwości. Pyta Pani o leki. Mogą być pomocne, jeśli lekarz psychiatra uzna, że nasilenie lęku tego wymaga. Ale leki nie zastąpią bliskości, poczucia bezpieczeństwa ani stopniowego budowania własnej samodzielności. Dlatego bardzo zachęcam Panią do rozpoczęcia konsultacji psychologicznych już teraz. Nie trzeba czekać na żadne tragiczne wydarzenie. Można spokojnie pracować nad lękiem przed rozstaniem, poczuciem osamotnienia, trudnościami w nawiązywaniu relacji i odzyskiwaniem wiary we własne możliwości. Mam też dla Pani bardzo konkretną propozycję. Proszę spróbować w najbliższym czasie znaleźć jedną regularną aktywność poza domem, która będzie należała wyłącznie do Pani. Może jakieś zajęcia, wolontariat, wspólne zainteresowania z innymi ludźmi? Nie chodzi o natychmiastowe znalezienie przyjaciół czy partnera, ale o stopniowe odkrywanie, że poza domem również może istnieć bezpieczny, życzliwy świat. I proszę nie myśleć, że w ten sposób zdradza Pani mamę albo oddala się od niej. Przeciwnie. Im więcej własnego spokoju i samodzielności Pani odnajdzie, tym mniej miejsca w Waszej codzienności będzie zajmował strach. Nie wiem, co przyniosą kolejne lata. Nikt tego nie wie. Ale wiem, że można rozwijać umiejętności radzenia sobie z trudnymi emocjami, budować relacje i odnajdywać bliskość również po wielu latach samotności. Nie musi Pani dzisiaj wiedzieć, jak poradzi sobie kiedyś bez mamy. Na razie mama jest, możecie rozmawiać, cieszyć się sobą i wspólnym czasem. A Pani ma jeszcze własne życie, które zasługuje na uwagę, troskę i rozwój. Bardzo chciałbym, żeby kiedyś mogła Pani powiedzieć, że mama nadal jest dla Pani niezwykle ważna, ale nie jest już jedyną osobą, przy której czuje się Pani bezpiecznie. I od tego właśnie warto zacząć. Nie od przygotowywania się na śmierć mamy, ale od spokojnego budowania swojego życia obok jej życia. Serdecznie Panią pozdrawiam. Robert J Błaszczyk

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.