Dzień dobry mam taki problem nie wiem vo z tym zrobić. Mam przyjaciela pd 5 lat mieszkamy 500 km od

Dzień dobry mam taki problem nie wiem vo z tym zrobić. Mam przyjaciela pd 5 lat mieszkamy 500 km od siebie nigdy nie byłam u niego na sylwestra przez te 5 lat a in chciał żebym przyjeżdżała ją zawsze odmawiałam bo nie chce mi się jechać 500 km . A.utrzymyjemy dobry bardzo kontakt dziś mi powiedział że on ma dosyć takiej znajomości już że nawet nie mogę przyjechać jak mnie prosi , powiedział że będę jeszcze płakać jak nie przyjadę bo nie pójdę. Zawsze co rok to samo jest pozniej jest dla mnie osły nie odzywa się do mnie obrażony jest mało dzwoni przez te lata zawsze zaczyna się to sprzed świętami . Ale w tym roku powiedział że ma już tego dosyć że bie przyjeżdżam i pewnie zakonczy że mną znajomość. A.ja wiem ze nie pojadę. Troche mu smutno bo teraz obrażony będzie i zmieni się dla mnie tak jak zawsze i pewnie w tym roku już to zakonczy nasza znajomość. Już mi się chce płakać a co poznjej .

6 odpowiedzi


Dzień dobry, dziękuję, że Pani o tym napisała. Z tego, co Pani opisuje, widać, jak bardzo ta sytuacja jest dla Pani trudna i obciążająca emocjonalnie. Jest w tym dużo smutku, napięcia i lęku przed utratą ważnej relacji. To naturalne, że chce się Pani płakać, jest to reakcja na poczucie, że jest Pani stawiana przed wyborem, na który wewnętrznie nie jest Pani gotowa. Słyszę, że od lat ten sam schemat się powtarza: zbliżające się święta, presja na przyjazd, później obrażanie się, dystans i Pani poczucie winy. Jednocześnie bardzo jasno Pani pisze, że wie Pani, że nie pojedzie, to też jest ważna informacja o Pani granicach i możliwościach. Nie każdy jest w stanie lub chce pokonywać 500 km, nawet dla kogoś bliskiego, i to samo w sobie nie czyni Pani złą czy niewystarczającą. Może Pani czuć jednocześnie smutek z powodu możliwego zakończenia tej znajomości i przekonanie, że nie chce lub nie potrafi spełnić jego oczekiwań. Te uczucia nie wykluczają się tylko są zrozumiałe. Warto zauważyć, że relacja, w której regularnie pojawia się presja, straszenie rozstaniem i obrażanie się, bywa bardzo wyczerpująca emocjonalnie. Na ten moment najważniejsze jest, aby zadbała Pani o siebie i swoje emocje. Ma Pani prawo czuć smutek, żal i niepewność. Jeśli poczuje Pani, że to wszystko Panią zalewa, proszę spróbować dać sobie chwilę, porozmawiać z kimś zaufanym, zapisać myśli, albo po prostu pozwolić sobie na te emocje bez oceniania siebie. Życzę wszystkiego dobrego. Pozdrawiam serdecznie.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry. Dziękuję, że Pani to opisała. Widzę, że ta relacja jest dla Pani ważna, a jednocześnie co roku wraca ten sam trudny moment: przed świętami pojawia się presja, groźba zakończenia znajomości i potem „kara ciszą” lub obrażeniem. Z Pani słów wynika też, że ma Pani jasną granicę: nie chce Pani jechać 500 km na Sylwestra i mówi Pani wprost, że raczej nie pojedzie. I tu zderzają się dwie rzeczy: potrzeba Pana, żeby poczuć się ważnym i „wybranym”, oraz Pani potrzeba, żeby bliskość nie była wymuszana ultimatum i poczuciem winy („będzie Pani płakać”, „skończę znajomość”). To, że chce się Pani płakać, jest zrozumiałe, bo wisi w powietrzu możliwa strata i kolejny raz ten sam scenariusz. Jedno pytanie, żeby Panią dobrze usłyszeć: czego najbardziej potrzebuje Pani od tej znajomości, żeby dawała Pani spokój i poczucie szacunku, nawet jeśli Pani nie pojedzie na Sylwestra?


Dzień dobry. To, co Pani przeżywa, jest bardzo bolesne i zrozumiałe. Widzę tu silny konflikt między Pani granicą (nie chce Pani jechać 500 km) a jego oczekiwaniami, które są wyrażane w sposób raniący – poprzez obrażanie się, wycofywanie kontaktu i straszenie zakończeniem relacji. To wywołuje w Pani lęk, smutek i poczucie winy. Ważne: ma Pani prawo nie jechać, nawet jeśli jemu jest z tym trudno. Przyjaźń nie powinna opierać się na presji ani na tym, że jedna strona „musi”, żeby druga nie zniknęła. Jeśli co roku schemat się powtarza, to znaczy, że problem nie leży w jednym Sylwestrze, ale w sposobie radzenia sobie z różnicą potrzeb. To naturalne, że Pani płacze – bo boi się Pani straty relacji. Ale warto też zadać sobie pytanie: czy to jest relacja, w której Pani czuje się bezpiecznie i akceptowana taka, jaka jest? Jeśli chce Pani, zapraszam na konsultację psychologiczną. W spokojnej rozmowie możemy pomóc Pani poradzić sobie z emocjami, wzmocnić granice i przejść przez to, co się wydarzy – niezależnie od decyzji tego mężczyzny. Nie musi Pani przechodzić przez to sama.


Opisuje Pani relację, w której od lat występuje nierównowaga oczekiwań. Dla Pani przyjaciela przyjazd jest warunkiem bliskości, natomiast Pani jasno wie, że nie chce i nie planuje takiego wyjazdu. Obrażanie się, wycofywanie kontaktu i grożenie zakończeniem znajomości to forma presji emocjonalnej, która naturalnie wywołuje poczucie winy i lęk. Ma Pani prawo nie robić czegoś wbrew sobie — nawet jeśli druga strona tego oczekuje. Jeśli relacja może trwać tylko pod warunkiem spełniania żądań jednej strony, staje się ona obciążająca. Smutek i płacz są naturalne, ale warto pamiętać, że zakończenie takiej relacji nie oznacza porażki, lecz różnicę potrzeb.


Rozumiem, że jest Pani bardzo smutno i przestraszona możliwością utraty ważnej znajomości. Pięć lat bliskiego kontaktu to dużo, więc naturalne, że taka sytuacja boli. Jednocześnie ma Pani prawo nie chcieć jechać pięćset kilometrów na Sylwestra. Odmowa spotkania nie jest dowodem braku przyjaźni. Przyjaciel może czuć rozczarowanie i tęsknotę za spotkaniem, ale grożenie zakończeniem znajomości, obrażanie się i ograniczanie kontaktu po odmowie wywierają na Panią dużą presję. To nie jest dobra podstawa do podejmowania decyzji. Warto spokojnie powiedzieć mu wprost, że relacja jest dla Pani ważna, ale nie pojedzie Pani, ponieważ tego nie chce. Można też zaproponować inną formę spotkania w terminie, który będzie odpowiadał obu stronom, jeśli rzeczywiście ma Pani na to ochotę. Nie trzeba jednak jechać ze strachu przed jego reakcją. Jeżeli znajomość miałaby zakończyć się tylko dlatego, że stawia Pani rozsądną granicę, będzie to bardzo przykre, ale nie będzie Pani winą. Bliska relacja powinna pozwalać na odmowę bez karania ciszą czy wzbudzania poczucia winy. Proszę nie zostawać z tym sama i porozmawiać z kimś życzliwym o tym, co Pani teraz czuje.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w tej sytuacji są dwie prawdy naraz. Po pierwsze: on ma prawo czuć się rozczarowany, jeśli przez 5 lat bardzo mu zależy, żeby Pani przyjechała, a Pani za każdym razem odmawia. Dla niego ten wyjazd może symbolizować coś więcej niż sam Sylwester: „czy ja jestem dla Ciebie na tyle ważny, żebyś czasem zrobiła wysiłek i przyjechała?”. To warto zobaczyć. Ale po drugie: obrażanie się, ograniczanie kontaktu, karanie ciszą i teksty typu „będziesz jeszcze płakać, jak nie przyjedziesz” są formą nacisku emocjonalnego. To nie jest zdrowy sposób komunikowania: „jest mi przykro i czuję się nieważny”. Najważniejsze pytanie brzmi więc nie tylko: „czy mam jechać?”, ale: czy Pani naprawdę chce inwestować w tę znajomość w sposób, którego on potrzebuje? Bo jeśli odpowiedź brzmi: „nie, nie chcę jechać 500 km i nie chcę tego robić także w przyszłości”, to warto powiedzieć mu to uczciwie, zamiast co roku przechodzić przez ten sam konflikt. Można powiedzieć: „Rozumiem, że jest Ci przykro, że nie przyjeżdżam i że możesz odbierać to jako brak zaangażowania. Ale nie chcę jechać 500 km na Sylwestra i nie chcę obiecywać czegoś, czego nie zrobię. Jeśli chcesz, możemy ustalić inne spotkanie albo znaleźć rozwiązanie pośrodku. Nie chcę jednak, żebyś karał mnie ciszą albo groził zakończeniem znajomości za każdym razem, kiedy odmawiam.” To jest dojrzały komunikat, bo uznaje jego emocje, ale nie rezygnuje z Pani granicy. Warto też zastanowić się, czy może być jakiś kompromis. Nie musi Pani jechać akurat na Sylwestra. Możecie spotkać się w innym terminie, w połowie drogi, zaplanować weekend raz na jakiś czas. Jeśli jednak Pani nie chce spotkań na żywo w ogóle, a on właśnie tego potrzebuje, to może się okazać, że macie inne oczekiwania wobec tej relacji. I wtedy nie chodzi o to, kto jest winny. On może chcieć przyjaźni bardziej obecnej „w realu”. Pani może być zadowolona z kontaktu na odległość. To może być po prostu niezgodność potrzeb. Najbardziej niepokojący jest dla mnie schemat: prośba → Pani odmawia → on się obraża → wycofuje → Pani bardzo cierpi i boi się, że go straci. Jeżeli co roku działa to tak samo, może Pani zacząć czuć, że musi ustąpić nie dlatego, że chce jechać, tylko dlatego, że boi się jego reakcji. I to już nie jest dobry fundament relacji. Nie radziłabym Pani jechać ze strachu, żeby tylko nie zakończył znajomości. Jeśli ma Pani pojechać, to dlatego, że sama chce Pani go zobaczyć. Jeżeli on naprawdę zakończy znajomość tylko dlatego, że nie pojechała Pani na Sylwestra, będzie to bolesne, ale też bardzo dużo powie o tym, jak rozumie tę relację. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy właśnie z takimi tematami: granicami w relacjach, lękiem przed utratą bliskiej osoby, karaniem ciszą, presją emocjonalną i różnymi oczekiwaniami wobec przyjaźni. Możliwe są konsultacje stacjonarne i online. Jako psycholożka pomogłabym Pani przede wszystkim oddzielić: „czego naprawdę chcę” od „co robię tylko dlatego, że boję się, że ktoś odejdzie”. Podobne kwestie dotyczące granic, przyjaźni, karania ciszą, lęku przed odrzuceniem i presji w relacjach będziemy także omawiać na Instagramie EMITBERG. Najważniejsze: nie musi Pani jechać tylko po to, żeby go zatrzymać. Ale jeśli chce Pani utrzymać tę relację, warto też uczciwie zobaczyć, czy daje mu Pani jakąś formę realnego zaangażowania, a nie tylko oczekuje, że on zaakceptuje wszystko po Pani stronie.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.