Dzień dobry, mam pytanie odnoście etyki psychologa. Dopuszczalne jest żeby jednocześnie psycholog
2
odpowiedzi
Dzień dobry,
mam pytanie odnoście etyki psychologa. Dopuszczalne jest żeby jednocześnie psycholog prowadził terapię matki i dzieci ale nie jako terapię rodzinną?
Matka rozpoczeła terapię w maju a dzieci w lipcu. Ojciec nie został o tym poinformowany. Aktualnie są w trakcie rozwodu. Żadne z rodziców nie ma ograniczonych praw. Zarówno matka jak i ojciec wystąpili o opiekę nad dziećmi. Podczas rozprawy o zabezpieczenie kontaktów ojca z dziećmi, zeznawała pani psycholog, która ujawniła co dzieci mówią podczas spotkań. Nie była zwolniona z tajemnicy przez sąd (sąd cywilny). Podczas rozprawy ojciec wyraził chęć uczestnictwa w terapii dzieci. Odbył spotkanie z panią psycholog. Na następne spotkanie miał zgłosić się z dziećmi. Mimo, że kilka razy umawiał się na spotkania nie doszło do nich. W tym czasie matka cały czas jest w terapii u tego psychologa, dodatkowo pani psycholog przyjmuję matkę z synami (z tego co wiem synowie wchodzą do gabinetu bez matki). Ojciec nie jest informowany o spotkaniach ani przez matkę ani przez psychologa. Dodatkowo pani psycholog współpracuje z adwokatem matki.
mam pytanie odnoście etyki psychologa. Dopuszczalne jest żeby jednocześnie psycholog prowadził terapię matki i dzieci ale nie jako terapię rodzinną?
Matka rozpoczeła terapię w maju a dzieci w lipcu. Ojciec nie został o tym poinformowany. Aktualnie są w trakcie rozwodu. Żadne z rodziców nie ma ograniczonych praw. Zarówno matka jak i ojciec wystąpili o opiekę nad dziećmi. Podczas rozprawy o zabezpieczenie kontaktów ojca z dziećmi, zeznawała pani psycholog, która ujawniła co dzieci mówią podczas spotkań. Nie była zwolniona z tajemnicy przez sąd (sąd cywilny). Podczas rozprawy ojciec wyraził chęć uczestnictwa w terapii dzieci. Odbył spotkanie z panią psycholog. Na następne spotkanie miał zgłosić się z dziećmi. Mimo, że kilka razy umawiał się na spotkania nie doszło do nich. W tym czasie matka cały czas jest w terapii u tego psychologa, dodatkowo pani psycholog przyjmuję matkę z synami (z tego co wiem synowie wchodzą do gabinetu bez matki). Ojciec nie jest informowany o spotkaniach ani przez matkę ani przez psychologa. Dodatkowo pani psycholog współpracuje z adwokatem matki.
Szanowni Państwo,
w opisanej sytuacji pojawia się kilka istotnych kwestii etycznych i prawnych, które warto rozważyć w kontekście obowiązujących standardów zawodowych psychologa, w szczególności zapisów Kodeksu Etyczno-Zawodowego Psychologa (PTP) oraz przepisów prawa (m.in. Ustawy o zawodzie psychologa i Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego).
Równoczesne prowadzenie terapii matki i dzieci (bez ram terapii rodzinnej)
Z etycznego punktu widzenia taka sytuacja może wiązać się z konfliktem interesów. Psycholog powinien unikać sytuacji, które mogą podważać jego bezstronność lub w których dobro jednej strony może być postawione nad dobrem drugiej. Prowadzenie jednocześnie terapii jednego z rodziców i dzieci – szczególnie w kontekście konfliktu okołorozwodowego – wymaga zachowania szczególnej ostrożności, a także jasnego określenia ról, celów i granic oddziaływań. Zaleca się, by w takich sytuacjach terapeuta dzieci nie był równocześnie terapeutą jednego z rodziców, zwłaszcza jeśli między rodzicami toczy się spór o opiekę nad dziećmi.
Jeśli żadne z rodziców nie ma ograniczonych praw rodzicielskich, to oboje mają takie samo prawo do informacji o stanie zdrowia dziecka oraz do wyrażania zgody na podjęcie terapii psychologicznej. Prowadzenie terapii dziecka bez wiedzy i zgody drugiego rodzica może stanowić naruszenie obowiązujących norm prawnych i etycznych. W sytuacjach spornych, psycholog powinien dążyć do uzyskania zgody obojga rodziców lub konsultacji z sądem, jeśli istnieją wątpliwości co do reprezentacji dziecka.
Psycholog związany jest tajemnicą zawodową, która obowiązuje również w sprawach cywilnych. Ujawnienie treści rozmów z dzieckiem bez uprzedniego zwolnienia z tajemnicy przez sąd może być uznane za naruszenie tajemnicy zawodowej, co niesie za sobą konsekwencje etyczne, a potencjalnie także prawne. Obowiązek zachowania tajemnicy obowiązuje również wtedy, gdy jedna ze stron (np. matka) wyraża na to zgodę – w przypadku małoletniego dziecka kluczowe znaczenie ma ochrona jego dobra i zaufania do terapeuty.
Brak informowania ojca o przebiegu terapii dzieci – jeśli posiada on pełnię praw rodzicielskich – może być traktowany jako naruszenie zasady transparentności i współpracy z rodziną. Psycholog powinien dążyć do neutralności i równowagi we współpracy z obojgiem opiekunów.
Choć współpraca psychologa z prawnikiem nie jest zabroniona, to w kontekście prowadzenia terapii dzieci, każda forma współpracy z jedną stroną postępowania (tu: adwokatem matki) może wzbudzać wątpliwości co do bezstronności psychologa. W takiej sytuacji wskazane jest unikanie wszelkich działań, które mogłyby naruszyć zaufanie drugiego rodzica lub budzić podejrzenia o stronniczość.
w opisanej sytuacji pojawia się kilka istotnych kwestii etycznych i prawnych, które warto rozważyć w kontekście obowiązujących standardów zawodowych psychologa, w szczególności zapisów Kodeksu Etyczno-Zawodowego Psychologa (PTP) oraz przepisów prawa (m.in. Ustawy o zawodzie psychologa i Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego).
Równoczesne prowadzenie terapii matki i dzieci (bez ram terapii rodzinnej)
Z etycznego punktu widzenia taka sytuacja może wiązać się z konfliktem interesów. Psycholog powinien unikać sytuacji, które mogą podważać jego bezstronność lub w których dobro jednej strony może być postawione nad dobrem drugiej. Prowadzenie jednocześnie terapii jednego z rodziców i dzieci – szczególnie w kontekście konfliktu okołorozwodowego – wymaga zachowania szczególnej ostrożności, a także jasnego określenia ról, celów i granic oddziaływań. Zaleca się, by w takich sytuacjach terapeuta dzieci nie był równocześnie terapeutą jednego z rodziców, zwłaszcza jeśli między rodzicami toczy się spór o opiekę nad dziećmi.
Jeśli żadne z rodziców nie ma ograniczonych praw rodzicielskich, to oboje mają takie samo prawo do informacji o stanie zdrowia dziecka oraz do wyrażania zgody na podjęcie terapii psychologicznej. Prowadzenie terapii dziecka bez wiedzy i zgody drugiego rodzica może stanowić naruszenie obowiązujących norm prawnych i etycznych. W sytuacjach spornych, psycholog powinien dążyć do uzyskania zgody obojga rodziców lub konsultacji z sądem, jeśli istnieją wątpliwości co do reprezentacji dziecka.
Psycholog związany jest tajemnicą zawodową, która obowiązuje również w sprawach cywilnych. Ujawnienie treści rozmów z dzieckiem bez uprzedniego zwolnienia z tajemnicy przez sąd może być uznane za naruszenie tajemnicy zawodowej, co niesie za sobą konsekwencje etyczne, a potencjalnie także prawne. Obowiązek zachowania tajemnicy obowiązuje również wtedy, gdy jedna ze stron (np. matka) wyraża na to zgodę – w przypadku małoletniego dziecka kluczowe znaczenie ma ochrona jego dobra i zaufania do terapeuty.
Brak informowania ojca o przebiegu terapii dzieci – jeśli posiada on pełnię praw rodzicielskich – może być traktowany jako naruszenie zasady transparentności i współpracy z rodziną. Psycholog powinien dążyć do neutralności i równowagi we współpracy z obojgiem opiekunów.
Choć współpraca psychologa z prawnikiem nie jest zabroniona, to w kontekście prowadzenia terapii dzieci, każda forma współpracy z jedną stroną postępowania (tu: adwokatem matki) może wzbudzać wątpliwości co do bezstronności psychologa. W takiej sytuacji wskazane jest unikanie wszelkich działań, które mogłyby naruszyć zaufanie drugiego rodzica lub budzić podejrzenia o stronniczość.
Uzyskaj odpowiedzi dzięki konsultacji online
Jeśli potrzebujesz specjalistycznej porady, umów konsultację online. Otrzymasz wszystkie odpowiedzi bez wychodzenia z domu.
Pokaż specjalistów Jak to działa?
Dzień dobry,
dziękuję za Pani/Pana pytanie – dotyczy ono istotnych kwestii etycznych i formalnych, które często budzą wątpliwości w sytuacjach rodzinnych objętych konfliktem prawnym i emocjonalnym, zwłaszcza gdy w grę wchodzi dobro dziecka.
1. Czy psycholog może prowadzić terapię matki i dzieci równolegle, ale nie jako terapię rodzinną?
Taka sytuacja może budzić poważne wątpliwości etyczne. Prowadzenie terapii dzieci i jednego z rodziców przez tego samego specjalistę zwiększa ryzyko konfliktu interesów, a także może wpłynąć na bezstronność terapeuty i interpretację zachowań dziecka. Zgodnie z zasadami etyki zawodu psychologa i psychoterapeuty (m.in. Kodeks Etyczno-Zawodowy Psychologa PTP), w sytuacji rozwodu i sporu o opiekę nad dziećmi zaleca się, aby różne osoby prowadziły terapię dziecka i terapię rodzica – właśnie po to, by uniknąć ryzyka stronniczości oraz wzmacniania jednego z biegunów konfliktu.
2. Obowiązek informowania drugiego rodzica
Jeśli rodzice mają pełnię praw rodzicielskich, to oboje powinni być informowani o terapii dziecka i wyrazić na nią zgodę. Brak poinformowania drugiego rodzica może być uznany za naruszenie prawa do współdecydowania w sprawach istotnych dla dziecka (zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym, art. 97). Psycholog ma obowiązek zadbać o to, by uzyskać zgodę obojga opiekunów prawnych, chyba że jeden z rodziców ma prawa ograniczone lub odebrane przez sąd.
3. Ujawnienie treści z terapii bez zwolnienia z tajemnicy zawodowej
Psycholog jest zobowiązany do zachowania tajemnicy zawodowej. Może z niej zostać zwolniony tylko w określonych sytuacjach prawnych, np. jeśli sąd formalnie o to zawnioskuje i wyda decyzję (art. 180 §2 Kodeksu postępowania karnego może być analogicznie przywoływany w praktyce cywilnej). Ujawnienie treści wypowiedzi dzieci bez formalnego zwolnienia z tajemnicy może być naruszeniem etyki zawodowej i prawa.
4. Współpraca psychologa z adwokatem jednej ze stron
Sytuacja, w której psycholog prowadzący terapię dzieci współpracuje z adwokatem jednego z rodziców, a jednocześnie przekazuje do sądu treści z sesji – budzi uzasadnione wątpliwości co do obiektywizmu i niezależności psychologa. Takie działania mogą zagrażać poczuciu bezpieczeństwa dzieci i ich zaufaniu do terapeuty.
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.