mgr Zuzanna Różycka

Dzień dobry, z tego co Pani pisze jesteście Państwo w długoletnim związku i trudno Wam rozmawiać o konfliktach. Przez te wszystkie lata musiało nagromadzić się sporo niedomówień i wzajemnych uraz, o których nigdy nie porozmawialiście wprost. To może być przyczyna napięć, wzajemnych aktów biernej i czynnej agresji (wspomina Pani o swoich, ale te prośby męża wyrażone nie wprost, wysiadanie z auta w trakcie wspólnej jazdy, wykorzystywanie Pani niepewności w rozmowach, żeby uniemożliwić Pani wyrażenie emocji itp. również są jej przykładem). pomocne mogłoby być, gdybyście skorzystali Państwo z pomocy osoby trzeciej - najlepiej psychologa, psychoterapeuty, mediatora, kogoś, przy kim w poczuciu bezpieczeństwa moglibyście oboje wyrazić swoje uczucia, dać przestrzeń na wyjaśnienie nagromadzonych przez lata wzajemnych pretensji. Takie spotkanie/spotkania mogłyby pomóc Wam nauczyć się komunikować ze sobą we wzajemnych szacunku w przyszłości. Bywa tak, że partner zaprzecza problemom i nie chce zgodzić się na wspólną konsultację/terapię. Wówczas warto, żeby wybrała się Pani do psychologa sama, aby nauczyć się asertywnie wyrażać uczucia i myśli. To oczywiście nie gwarantuje, że będzie Pani wysłuchana przez męża, ale na pewno w jakimś stopniu przyniesie Pani ulgę i doda sił, by w rozmowach nie reagować uległością i płaczem, ale móc stanowczo komunikować swoje potrzeby. Z Pani wiadomości wynika, że ma Pani duży wgląd i świadomość swoich uczuć i sposobów reakcji na konflikt i stresujące sytuacje. Potrafi Pani zwrócić się o pomoc i szuka rozwiązania trudnej sytuacji. Czytam, że rodzina jest dla Pani ważna, ale cieszę się, że zauważa Pani także jak ważne są Pani uczucia i szacunek ze strony męża. W tej trudnej, napiętej sytuacji znalazła Pani przynajmniej kilka strategii radzenia sobie, jak skupienie na sobie, wyjścia z domu z dziećmi i bez. Wierzę, że ma Pani siły, by przy wsparciu z zewnątrz na nowo odzyskać poczucie szacunku i codziennego komfortu.

Dzień dobry, nauka asertywności w dorosłym życiu to niełatwe zadanie. Często ten brak umiejętności stawiania granic, to, że w takich sytuacjach jak ta opisana przez Panią u lekarza, czujemy się zamrożeni i nie potrafimy adekwatnie zareagować, to konsekwencja doświadczeń z dzieciństwa/młodości. W momentach, kiedy jesteśmy zaskoczeni do głosu dochodzą nasze najbardziej utrwalone reakcje. To wspaniałe, że chce Pani nad tym pracować dla siebie i dla syna. Nawet jeżeli nie udało się Pani zareagować tak jak Pani chciała/czuła, zawsze może Pani to "naprawić". W przytoczonej przez Panią sytuacji u lekarza, po wyjściu z gabinetu czy nawet jeszcze później może Pani porozmawiać z synkiem o tym jak on się czuł, ale też szczerze powiedzieć o swoich odczuciach - o tym, że żałuje Pani, że nie zaprotestowała na te słowa. W ten sposób nadal daje Pani synkowi znać, że zachowanie lekarza było przekroczeniem Waszych granic, daje mu Pani swoje wsparcie, uczy, że jego uczucia są ważne. Warto po czasie zastanowić się - co mogła Pani odpowiedzieć na ten komentarz, żeby zadbać o uczucia dziecka i swoje? Jakie słowa chciałaby Pani wypowiedzieć w tamtej chwili, gdyby mogła Pani cofnąć czas? Jak mogłaby brzmieć pełna szacunku, ale też asertywności, odpowiedź? Może Pani ją nawet przećwiczyć przed lustrem. W niektórych sytuacjach (nie tej u lekarza, ale wielu innych) można już na chłodno wrócić do rozmowy i nawet po czasie powiedzieć drugiej osobie o tym, co nam nie odpowiadało. Dbanie o swoje granice to nie tylko działania na gorąco, tu i teraz, to też umiejętność dostrzeżenia, że w ogóle nasze granice zostały przekroczone, a tę umiejętność już Pani posiada. Napisała Pani to pytanie i szuka sposobów zmiany - to kolejny przykład dbania o te granice. To świetny początek. Każda zmiana, zwłaszcza ta, która dotyczy czegoś tak mocno w nas zakorzenionego, potrzebuje czasu i ćwiczeń. Warto zauważać choćby swoje drobne sukcesy i postępy.