Dzień dobry, mam 42 lata i nigdy nie byłam w żadnym poważnym ,długim związku. Mój problem ,ciągnie s
Dzień dobry, mam 42 lata i nigdy nie byłam w żadnym poważnym ,długim związku. Mój problem ,ciągnie się latami, problem polega na tym ,że chociaż podobam się bardzo ,to nie potrafię żadnego faceta zatrzymać przy sobie, nie potrafię podtrzymywać rozmowy, zachęcić sobą, wzbudzić większe zainteresowanie. Zdarzały mi się przelotne znajomości ,na krótką metę. Przez to wpadłam w ostra depresję ,czasami z myślami suicydalnymi. Nie wiem jak sobie z tym poradzić, bo w tej chwili nie radzę sobie ani że samotnością ani depresja. Proszę o pomoc. Pozdrawiam
8 odpowiedzi
Dzień dobry, w Naszym umyślę pojawia się około 500 myśli, warto je znać dlatego polecam dobrego psychoterapeutę systemowego, który zna się na wszystkich emocjach. Związek Pani pewnie zbuduje kiedy Pani ugruntowuje się na to. Jeśli chodzi o kwestie suicydalne oraz depresję polecam dobrego psychiatrę, który również jest psychoterapeutą. Dłuższa rozmowa niż 20 minut powinna jakoś ugruntować te kwestie i pomóc. Pozdrawiam
Dzień dobry. Dziękuję, że napisała Pani o tak trudnych i bardzo osobistych doświadczeniach. To wymaga ogromnej odwagi. Widzę, ile bólu, samotności i zmęczenia jest w tym, co Pani przeżywa. To zrozumiałe, że po tylu rozczarowaniach może pojawiać się poczucie bezradności czy obniżony nastrój. Każda osoba na Pani miejscu mogłaby czuć się podobnie. To, że do tej pory nie miała Pani długiego, stabilnego związku, nie świadczy o Pani wartości, ani o tym, że „coś jest z Panią nie tak”. Relacje to nie tylko kwestia wyglądu czy „umiejętności zatrzymania kogoś”. Bardzo często stoją za tym stare doświadczenia, lęk przed bliskością, niska pewność siebie albo niekorzystne schematy czyli rzeczy, które można zrozumieć i nad nimi pracować, krok po kroku. Martwi mnie jednak to, że wspomina Pani również o epizodach bardzo nasilonego smutku i myślach samobójczych. To sygnał, że potrzebuje Pani teraz szczególnej troski i specjalistycznego wsparcia. Zachęcam Panią, żeby skontaktowała się Pani z psychoterapeutą lub psychiatrą, nie dlatego, że „coś jest nie tak”, ale dlatego, że Pani cierpi i zasługuje na pomoc, ulgę i bezpieczeństwo. Wsparcie specjalisty może naprawdę przynieść dużą zmianę. Jeśli myśli samobójcze znów się pojawią lub stan się pogorszy, proszę nie zostawać z tym sama. Warto skontaktować się z bliską osobą, dyżurem kryzysowym lub zadzwonić pod całodobowy numer pomocowy (116 123 albo 116 111). Tam pracują ludzie, którzy potrafią wesprzeć w najtrudniejszych momentach. Proszę pamiętać, że Pani uczucia są zrozumiałe, a Pani sytuacja nie jest bez wyjścia. Jest Pani ważna, zasługuje Pani na bliskość, czułość i spokojne życie. I naprawdę warto pozwolić sobie na to, żeby ktoś Panię w tym teraz poprowadził i wsparł. Pozdrawiam serdecznie i życzę Pani dużo ciepła i ulgi w tym trudnym czasie.
Dzień dobry Pani. Sądzę że Pani problem polega na konflikcie wewnętrznym, którego sobie pani może nie uświadamiać. Z jednej strony, na poziomie świadomym, pragnie Pani relacji i poważnego związku, krótko mówiąc bycia szczęśliwa. Z drugiej strony, na poziomie nieświadomym jest Pani niechętna do wejścia w długotrwałą relacje i sabotuje działania zmierzające w tym kierunku. Częstym efektem zewnętrzny konfliktu wewnętrznego jest depresja, wewnętrzne napięcie, nieadekwatne leki. Bez wątpienia, potrzebna jest Pani terapia. To właśnie w czasie terapii, będzie Pani w stanie dotrzeć do nieuświadomionych mechanizmów, które nie pozwalają pani żyć zgodnie ze swoimi pragnieniami i marzeniami. Pozdrawiam i zachęcam do walki o własne szczęście
Dzień dobry, jeśli zauważa Pani jakiś wzorzec funkcjonowania w relacjach to zachęcam do skonsultowania się z psychoterapeutą i pracy nad wymienionymi trudnościami. Wszystkiego dobrego :)
Dzień dobry. Krótko odpowiadając – potrzebna jest terapia. Warto przyjrzeć się, czy obecny stan związany jest ze stylami przywiązania, czy może z trudnościami osobowościowymi. Proszę nie odkładać zgłoszenia się do terapeuty/ki. W pierwszej kolejności otrzyma Pani wskazówki, jak lepiej radzić sobie z wspominanymi myślami i samotnością. Pozdrawiam :)
Dzień dobry, Napisała Pani o dwóch rzeczach: o samotności i o depresji z myślami samobójczymi. Chcę zacząć od tej drugiej, bo jest pilniejsza — i dlatego, że one nie są od siebie niezależne. Jeśli myśli samobójcze są silne, pojawia się myśl o konkretnym działaniu albo czuje Pani, że może nie być bezpiecznie — proszę nie zostawać sama. Można powiedzieć komuś bliskiemu wprost: „nie mogę teraz zostać sama". Można zgłosić się na najbliższą izbę przyjęć szpitala psychiatrycznego. Jest też bezpłatne, całodobowe i anonimowe Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym — wystarczy wpisać tę nazwę w wyszukiwarkę, żeby znaleźć kontakt. A w sytuacji bezpośredniego zagrożenia proszę dzwonić pod numer alarmowy sto dwanaście. Równolegle proszę umówić się do psychiatry — nie potrzeba skierowania, a wizyta w poradni zdrowia psychicznego na NFZ jest bezpłatna. Psychiatra oceni nasilenie depresji i zaproponuje leczenie. Piszę o tym na początku, bo to nie jest dodatek do Pani pytania. To jego środek. Teraz o tym, o co Pani pyta wprost. Opisuje Pani problem tak, jakby chodziło o umiejętności: nie potrafię podtrzymać rozmowy, zachęcić sobą, wzbudzić zainteresowania. Ale depresja robi dokładnie te rzeczy. Odbiera energię, zaciera spontaniczność, sprawia, że kontakt z ludźmi kosztuje ogromnie dużo i przestaje dawać przyjemność. Człowiek w depresji nie „nie umie" rozmawiać — on nie ma z czego rozmawiać, bo cała energia idzie na przetrwanie dnia. Chcę też zatrzymać się przy Pani słowach: „nie potrafię żadnego faceta zatrzymać przy sobie". Rozumiem, że tak Pani to przeżywa, ale to zdanie jest wobec Pani bardzo krzywdzące. Relacja nie polega na tym, że kobieta ma kogoś zatrzymać odpowiednią rozmową, atrakcyjnością czy zachowaniem. Zdrowa relacja powstaje wtedy, gdy obie osoby są zainteresowane i obecne. Odpowiedzialność za czyjąś obecność nie leży po Pani stronie. Depresja zmienia też sposób, w jaki widzimy siebie. Podsuwa wnioski brzmiące jak fakty: „nie potrafię nikogo zatrzymać", „coś jest ze mną nie tak", „już za późno". Napisała Pani, że bardzo się Pani podoba — a mimo to wniosek wyciąga Pani o sobie, nie o okolicznościach. To bardzo charakterystyczne: depresja nie zmienia rzeczywistości, zmienia jej interpretację, zawsze na Pani niekorzyść. Dlatego kolejność ma znaczenie. Nie „najpierw znajdę kogoś, potem poczuję się lepiej", tylko odwrotnie: najpierw leczenie depresji, bo ona odbiera dokładnie te zasoby, których relacje wymagają. Kiedy nastrój i energia zaczną wracać, kontakt z ludźmi zwykle staje się dużo mniej wyczerpujący — i wtedy dopiero widać, ile z tego było „nieumiejętnością", a ile chorobą. Później, już w psychoterapii, można przyjrzeć się temu bardzo konkretnie: co dzieje się w Pani ciele i myślach podczas rozmowy, jak reaguje Pani na zainteresowanie albo jego brak, jakie osoby Pani wybiera i jakie przekonania o sobie uruchamiają się w relacjach. To wszystko jest pracowalne. Czterdzieści dwa lata to nie jest wyrok ani spóźnienie. Bardzo wiele osób buduje pierwsze naprawdę dobre relacje właśnie w tym wieku — często dopiero wtedy, gdy zajmą się tym, co je od środka blokowało. Nie jest Pani kobietą, której nie da się pokochać. Jest Pani osobą, która od dawna choruje i mierzy się z tym sama — a to zupełnie co innego. Proszę umówić się do specjalisty jeszcze w tym tygodniu. To jest teraz najważniejsze. Serdecznie pozdrawiam.
Bardzo mi przykro, że jest Pani teraz w tak trudnym miejscu. Brak stałego związku może boleć i rodzić poczucie samotności, ale nie świadczy o Pani wartości ani o tym, że nie jest Pani zdolna do bliskiej relacji. Trudności w rozmowach i podtrzymywaniu znajomości można zrozumieć i zmieniać, lecz w tej chwili najważniejszy jest Pani stan psychiczny. Skoro pojawiają się myśli samobójcze i ostra depresja, proszę nie odkładać szukania pomocy. Warto jak najszybciej umówić konsultację z psychiatrą oraz psychoterapeutą. Gdyby myśli o odebraniu sobie życia nasiliły się, pojawił się zamiar, plan lub obawa, że może Pani zrobić sobie krzywdę, proszę nie zostawać sama. Należy powiedzieć o tym komuś bliskiemu i zgłosić się pilnie na SOR lub do izby przyjęć szpitala z oddziałem psychiatrycznym. Psychoterapia może pomóc nie tylko w depresji, ale też w odkryciu, co dzieje się w relacjach: czy pojawia się lęk przed odrzuceniem, trudność w zaufaniu, przekonanie o własnej niewystarczalności albo wybieranie osób niedostępnych emocjonalnie. To nie jest wyrok ani cecha, z którą trzeba już zostać. Proszę teraz nie stawiać sobie zadania „znaleźć kogoś”, ale potraktować siebie z taką troską, jakiej potrzebuje osoba w kryzysie. Z pomocą można wrócić do równowagi, a później budować relacje w spokojniejszy i bezpieczniejszy sposób.
Dzień dobry. Jako psycholożka potraktowałabym Pani wiadomość bardzo poważnie przede wszystkim z jednego powodu: wspomina Pani o myślach samobójczych. Zanim będziemy analizować relacje z mężczyznami, trzeba zadbać o Pani bezpieczeństwo i depresję. Proszę sobie teraz odpowiedzieć bardzo konkretnie: czy ma Pani obecnie myśli, że chce umrzeć lub zrobić sobie krzywdę? Czy pojawił się konkretny sposób lub plan? Czy poczyniła Pani jakieś przygotowania? Czy ma Pani dostęp do środków, którymi mogłaby sobie zrobić krzywdę? Czy obawia się Pani, że może stracić kontrolę i coś sobie zrobić? Jeśli odpowiedź na którykolwiek z tych punktów brzmi „tak”, szczególnie jeśli jest plan lub zamiar działania, nie czekałabym na zwykłą wizytę u psychologa. Proszę nie zostawać sama, powiedzieć wprost zaufanej osobie, co się dzieje, odsunąć od siebie środki, którymi mogłaby Pani zrobić sobie krzywdę, i zgłosić się pilnie do psychiatrycznej pomocy doraźnej, SOR-u lub innego miejsca udzielającego natychmiastowej pomocy medycznej. Jeżeli myśli pojawiają się okresowo, ale bez planu i zamiaru, również potrzebna jest szybka konsultacja psychiatryczna oraz psychologiczna. Przy nasilonej depresji sama praca nad randkowaniem byłaby zdecydowanie za mało. Problem prawdopodobnie nie polega na tym, że „nie potrafi Pani zatrzymać faceta” To sformułowanie bardzo mnie zatrzymuje. Partnera nie powinno się „zatrzymywać” odpowiednią rozmową, wyglądem, seksualnością czy wystarczającym zainteresowaniem. Zdrowa relacja powstaje wtedy, kiedy dwie osoby są zainteresowane sobą i obie inwestują w kontakt. Dlatego w terapii nie pracowałabym nad tym, jak być „bardziej atrakcyjną dla mężczyzn”. Raczej sprawdziłabym: - co dzieje się w Pani, kiedy naprawdę zaczyna zależeć Pani na mężczyźnie; - czy wtedy zaczyna Pani bardzo analizować każde słowo i bać się odrzucenia; - czy trudno Pani podtrzymywać rozmowę dlatego, że „pustka w głowie” pojawia się pod wpływem napięcia; - czy wybiera Pani mężczyzn emocjonalnie niedostępnych; - czy szybko angażuje się Pani w osoby, które dają niewiele wzajemności; - czy po kilku nieudanych znajomościach zaczęła Pani podchodzić do każdego kontaktu jak do egzaminu: „muszę go zainteresować, bo inaczej znowu zostanę sama”. To ostatnie potrafi bardzo blokować spontaniczność. „Nie potrafię podtrzymywać rozmowy” Tego można się nauczyć. Czasem rzeczywiście chodzi o kompetencje społeczne, ale często problemem nie jest brak tematów, tylko nadmierna samoobserwacja: „Czy jestem ciekawa?” „Czy mu się podobam?” „Co teraz powiedzieć?” „Czy zaczyna się nudzić?” I wtedy połowa uwagi jest skierowana na kontrolowanie siebie zamiast na drugiego człowieka. Na początku nie chodzi więc o przygotowanie listy błyskotliwych tematów, tylko o nauczenie się większej swobody w kontakcie: zadawania pytań, rozwijania odpowiedzi drugiej osoby, opowiadania czegoś o sobie bez natychmiastowego oceniania, tolerowania krótkiej ciszy. Ale teraz depresja może zniekształcać obraz całego życia W depresji bardzo łatwo pojawiają się przekonania: „Mam 42 lata, więc już zawsze będę sama.” „Skoro do tej pory się nie udało, to ze mną musi być coś nie tak.” „Wszyscy potrafią stworzyć związek oprócz mnie.” To brzmi jak fakt, kiedy człowiek jest w ciężkim stanie, ale nim nie jest. Pani przeszłość mówi jedynie, że do tej pory nie powstała trwała relacja. Nie pozwala przewidzieć całej przyszłości. Jednocześnie nie dawałabym Pani pustego zapewnienia: „na pewno kogoś Pani znajdzie”. Tego nikt nie może zagwarantować. Możemy natomiast realnie wpłynąć na: Pani depresję, samoocenę, wybór partnerów, lęk przed odrzuceniem, sposób budowania kontaktu, gotowość do inicjowania znajomości, tolerowanie odmowy bez traktowania jej jako oceny własnej wartości. Teraz zrobiłabym dwie rzeczy równocześnie Po pierwsze — psychiatra, szczególnie ze względu na depresję i myśli samobójcze. Po drugie — regularna psychoterapia. W Pani przypadku przydatne może być podejście poznawczo-behawioralne, terapia schematów lub terapia integratywna. Warto przyjrzeć się nie tylko „jak rozmawiać z mężczyzną”, ale także temu, co dzieje się emocjonalnie w chwili, kiedy relacja może stać się naprawdę bliska. Czasem okazuje się, że człowiek bardzo pragnie związku, ale jednocześnie bliskość uruchamia lęk, wstyd, poczucie bycia niewystarczającą albo ogromną potrzebę potwierdzania swojej wartości przez drugą osobę. To są rzeczy, nad którymi można pracować. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z depresją, samotnością, kryzysami emocjonalnymi, trudnościami w budowaniu relacji, niską samooceną i lękiem przed odrzuceniem. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pani przypadku zaczęłabym nie od „nauki zdobywania mężczyzn”, ale od bezpieczeństwa, oceny nasilenia depresji, wzorców relacyjnych i bardzo konkretnego planu wychodzenia z izolacji. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące samotności po 40. roku życia, trudności w tworzeniu związków, lęku przed odrzuceniem, depresji i budowania relacji bez udowadniania swojej wartości drugiemu człowiekowi. I proszę potraktować to zdanie jako najważniejsze: brak długiego związku nie oznacza, że Pani „nie nadaje się do relacji”. Natomiast myśli samobójcze oznaczają, że nie powinna Pani teraz zostawać z tym sama.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.





