Dzień dobry, Jestem z chłopakiem prawie 4 lata. Zaręczyliśmy się ponad rok temu. Wśród jego znajo

Dzień dobry,

jak rozumiem doświadczała Pani już wcześniej porównywania się z innymi. Taka czynność często wywołuje w nas napięcie, chociaż porównania są z zasady czymś niemożliwym w tym sensie, że każdy związek jest inny, posiada inną historię. Niestety do określenia głębszej przyczyny potrzebny jest szerszy wywiad i więcej informacji. To ważne, że szuka Pani zrozumienia sytuacji. Może warto rozważyć kilka spotkań z psychoterapeutą poznawczo-behawioralnym skupionych właśnie na tym konkretnym aspekcie? Zachęcam również do zastępowania porównań ciekawością "ooo, oni tak mają, ciekawe". :)

Pozdrawiam serdecznie

Ani długość, ani ślub nie są wyznacznikiem zadowolenia z relacji. Porównywanie się z kimś i odczuwanie z tego powodu dyskomfortu może mówić nam o naszych nieuświadomionych do końca potrzebach. To, że występuje silny dyskomfort, którego Pani rozumie jest wystarczającym i dobrym powodem do kontaktu z psychoterapeutą w celu głębszego zrozumienia siebie. :)

Proponuję zastanowić się nad dwoma tematami: czy i na ile intensywnie porównuje się Pani do innych osób w innych obszarach życia; czy w historii Pani rodziny są przykłady związków, w których dłuższy staż narzeczeński wpływał na te związki negatywnie.

Pani doświadczenie bardzo dobrze pasuje do mechanizmu porównywania się, który uruchamia się nie tyle z realnej potrzeby oceny związku, co z napięcia i niepokoju wewnętrznego. W takich sytuacjach umysł „szuka punktów odniesienia” na zewnątrz, żeby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku, nawet jeśli obiektywnie związek jest satysfakcjonujący. To często przybiera formę analizowania tempa innych relacji i dopisywania im znaczeń.

To, że Pani zauważa irracjonalność tych myśli, a jednocześnie nie potrafi ich zatrzymać, wskazuje bardziej na nawykowy wzorzec porównywania i regulowania niepokoju niż na „problem z relacją”. W tle może być też potrzeba upewnienia się, że „jest się w odpowiednim miejscu”, co chwilowo daje ulgę, ale długofalowo zwiększa napięcie.

Nie musi to oznaczać nerwicy w sensie klinicznym, ale może mieć komponent lękowy i ruminacyjny, który nasila się w określonych sytuacjach społecznych. Ważne jest, że sama Pani już widzi, iż te porównania nie odzwierciedlają jakości związku.

Praca nad tym zwykle polega nie na „usunięciu myśli”, ale na stopniowym osłabianiu potrzeby ich analizowania i wracaniu uwagi do własnego doświadczenia relacji. Jeśli to zaczyna być uporczywe lub męczące, kilka spotkań terapeutycznych może pomóc zrozumieć, skąd ten schemat się utrwalił i jak go wyciszać. Zapraszam :)