Dzień dobry Dlaczego jestem zazdrosna o dzieci mojego partnera z poprzedniego związku? Czasami sam

Dzień dobry, Opisywana przez Panią zazdrość i frustracja mogą mieć różne źródła, jednak to, co szczególnie zwraca uwagę w przedstawionym przez Panią opisie, to sposób ich wyrażania. Zauważa Pani w swoim zachowaniu agresję i skłonność do dewaluowania Partnera lub tego, co jest dla niego wartościowe (dzieci, plany, etc.) oraz rywalizacji. Reakcja taka pojawia się pomimo, iż zaznacza Pani, że Partner zaspokaja Pani potrzeby bliskości, akceptacji i uznania. Być może jednak, na poziomie podświadomym, czuje Pani, że nie wszystkie potrzeby są w tej realizowane, lub w stopniu niewystarczającym - trudno ocenić jaki charakter ma Pani relacja na podstawie którego opisu. Wspomniane przez Panią mechanizmy obronne pojawiające się w odpowiedzi na uczucie zazdrości i zagrożenia Pani pozycji mogą być objawem trudności w obszarze osobowości, warto byłoby zatem rozważyć diagnozę oraz podjęcie psychoterapii która pozwoli Pani lepiej zrozumieć sposób funkcjonowania w relacji i wypracować bardziej adekwatne reakcje. Serdecznie zapraszam na bezpłatną konsultację telefoniczną podczas której będzie Pani miała możliwość głębszego omówienia problemu i ustalenia możliwych rozwiązań. Jestem psychologiem i psychoterapeutką, pracuję w nurcie psychodynamicznym skoncentrowanym na przeniesieniu. Przyjmuję stacjonarnie w Warszawie, przy Placu Zbawiciela, jednak udzielam także konsultacji psychologicznych online.

Dzień dobry, jeżeli czuje Pani tak silne emocje, w opisanych sytuacjach, warto byłoby zwrócić się do specjalisty, by dowiedzieć się, skąd takie odczucia, co jest ich źródłem, podłożem owych emocji. Specjalista z pewnością postara się pomóc Pani to zrozumieć oraz pomóc Pani panować nad tymi emocjami. To z pewnością sprawia, że czuje Pani dyskomfort oraz wpływa to, na Państwa związek. Warto popracować nad tym . Zapraszam na wizytę. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry, Dziękuję za podzielenie się swoimi odczuciami. Zazdrość, którą Pani odczuwa, może wynikać z obaw o relację, poczucia rywalizacji lub wcześniejszych trudnych doświadczeń. Ważne jest, by zrozumieć, skąd biorą się te emocje, i nauczyć się nimi zarządzać. Co może pomóc? Rozpoznawanie emocji – Proszę zastanowić się, co dokładnie wywołuje frustrację i jakie obawy mogą za tym stać. Rozmowa z partnerem – Spokojne wyrażenie swoich uczuć, np.: „Czasem czuję frustrację, gdy wspominasz o dzieciach – próbuję zrozumieć, dlaczego tak się dzieje.” Regulacja emocji – W chwili złości pomocne są techniki takie jak głębokie oddychanie, przerwa czy powtarzanie w myślach: „To tylko emocja, która minie.” Terapia – Współpraca z terapeutą pomoże Pani zrozumieć źródło tych reakcji i nauczyć się je kontrolować. To, co Pani odczuwa, nie jest czymś, z czym musi radzić sobie sama. Warto zadbać o siebie i relację – to pierwszy krok w stronę zmian.

Dzień dobry. To, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo silne uruchamianie się emocji związanych z zagrożeniem utraty bliskości — jakby w Pani pojawiał się lęk, że partner „należy też do innych przestrzeni i osób”, a Pani traci wtedy poczucie wyjątkowego miejsca przy nim. Złość i zazdrość w takich momentach często nie są o dzieciach, byłej partnerce czy planach zawodowych, tylko o wewnętrznym napięciu: „czy ja jestem wystarczająco ważna i bezpieczna w tej relacji”. To, że Pani to zauważa i boi się wybuchu, jest ważnym sygnałem, że ma Pani również część, która chce tę relację chronić, a nie niszczyć. W takich reakcjach kluczowe jest nie tyle „nie czuć złości”, co nauczyć się ją wcześniej rozpoznawać w ciele i zatrzymać moment przed wybuchem — bo wtedy emocja jest jeszcze do przepracowania, a nie do działania. Pomaga np. nazwanie w sobie: „to jest moja zazdrość i lęk, nie fakt” oraz chwilowe odłożenie rozmowy, zanim emocje osiągną najwyższy poziom. W terapii często pracuje się też nad tym, skąd bierze się tak silna wrażliwość na rywalizację o uwagę i bliskość — bo to zwykle ma głębsze korzenie niż sama obecna relacja. Niepokojące nie jest to, że Pani czuje zazdrość, tylko to, że pojawia się w Pani impuls, żeby ranić drugą stronę — i dobrze, że Pani to zatrzymuje i szuka sposobu, zanim do tego dojdzie. To jest dokładnie ten moment, w którym można nauczyć się innego reagowania, ale wymaga to pracy nad regulacją emocji, a nie walki z samymi uczuciami. Zapraszam serdecznie :)