Dzień dobry. Chciałbym się dowiedzieć czy ludzie bardzo często podczas czasu wolnego się nudzą i tym

Dzień dobry, opisuje Pan doświadczenia, które rzeczywiście mogą być trudne – poczucie pustki, stagnacji czy brak radości z czasu wolnego mogą budzić niepokój i rodzić pytania o to, co się dzieje. Nie zawsze oznacza to konieczność leczenia farmakologicznego, ale z pewnością warto bliżej przyjrzeć się tej sytuacji. Rozmowa z psychologiem, który pracuje z emocjami, myślami i zachowaniami, może pomóc zrozumieć źródła tych odczuć oraz znaleźć sposoby na lepsze radzenie sobie z nimi. Niekiedy już samo wypowiedzenie tego, co dzieje się „w środku”, przynosi ulgę i staje się początkiem zmiany. Zachęcam do kontaktu ze specjalistą – to pierwszy krok do odzyskania poczucia wpływu na swoje życie i poprawy samopoczucia. Jeśli trudno Panu wybrać się osobiście, dobrym rozwiązaniem mogą być również konsultacje online. Warto dać sobie szansę, by nie trwać w stagnacji i odzyskać więcej spokoju na co dzień. Pozdrawiam serdecznie, Edyta Nowak

Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. Nuda i poczucie pustki to coś, co wiele osób spotyka, choć każdy przeżywa to inaczej. Dla części ludzi patrzenie w ścianę, bezczynne leżenie czy bierność są naturalnym sposobem na odpoczynek – niektórzy naprawdę znajdują w tym ukojenie. Dla innych, zwłaszcza tych, którzy zawsze mieli zajęcia i pomysły, takie spowolnienie może być bardzo trudne do zniesienia i rodzić pytania, czy dzieje się coś niepokojącego. To, że wcześniej potrafił Pan bez przerwy zagospodarować sobie czas, a teraz pojawia się pustka, może wynikać z wielu przyczyn – od zwykłego zmęczenia i wypalenia, po obniżenie nastroju czy początek depresji. Sam fakt, że trudno odnaleźć się w bezczynności, nie oznacza jeszcze, że potrzebne są leki, choć warto przyjrzeć się, czy nie pojawiają się też inne objawy, jak brak energii, utrata zainteresowań czy poczucie bezsensu. Możliwe, że tam, gdzie wcześniej była aktywność i ciągły ruch, teraz organizm domaga się innej formy funkcjonowania. To nie znaczy, że wcześniej żył Pan w „innej rzeczywistości”, tylko że doświadcza Pan teraz innego etapu, który może być trudny do przyjęcia. Jeśli ma Pan poczucie zagubienia albo towarzyszy temu spadek nastroju, warto porozmawiać z psychoterapeutą albo lekarzem, żeby lepiej zrozumieć, co się dzieje i jak sobie pomóc. Wszystkiego dobrego :)

Dzień dobry, rozumiem, że nuda, którą odczuwasz, może być dla Ciebie trudna, przytłaczająca i może sprawiać, że co raz częściej zastanawiasz się nad jej mechanizmem. Sama w sobie nie jest niczym postrzeganym jak negatywne - wręcz czasami daje przestrzeń do złapania dystansu do rzeczywistości, powodując możliwość wpadania na lepsze pomysły czy wzbudzić stan intensywnej koncentracji "flow". Wspominasz, że wcześniej przez większość czasu wypełniał_ś swoje dni wieloma zadaniami. Trudno się dziwić, że w przypadku, kiedy tych zadań nie ma organizmowi ciężko się odnaleźć. Myśli, które pojawiają się w głowie, jest tak dużo, że trudno się odnaleźć - pozostaje patrzenie w ścianę. To normalne, że w takiej sytuacji możesz czuć się przeciążon_/ zagubion_. Pomocna może okazać się rozmowa z psychologiem czy psychoterapeutą. Sama możliwość podzielenia się swoimi doświadczeniami często przynosi ukojenie. Psycholog/ psychoterapeuta może pomóc zrozumieć te trudne chwile, które przynoszą tyle pytań. Taka wizyta może być pierwszym krokiem do tego, żeby odnaleźć równowagę między działaniem a odpoczynkiem, a przede wszystkim drogą do odnalezienia odpowiedzi na nurtujące pytania. Serdecznie zapraszam na konsultację Klaudia Nawalany Psycholog

To co Pan opisuje, poczucie pustki, brak chęci i trudność w zorganizowaniu sobie czasu może być bardzo obciążające. Takie objawy bywają związane z kryzysem emocjonalnym lub stanami depresyjnymi i nie muszą oznaczać zwykłej nudy. Warto porozmawiać o tym ze specjalistą i przy odpowiednim wsparciu można znaleźć sposoby na odzyskanie energii i sensu w codzienności.

Dzień dobry Panu. Każdy z nas ma inne preferencje i strategie funkcjonowania w świecie. Wynikają one z wielu czynników, między innymi takich jak genetyka, wychowanie, doświadczenia. Na sposób funcjonoawania ma również wpływ nasza sytuacja finansowa, rodzinna, czy choćby stan psychiczny. Najbardziej optymalnym sposobem funcjonoawania jest balans pomiędzy wysiłkiem i odpoczynkiem rozumiany bardzo szeroko. Nie ma nic złego w leżeniu i patrzeniu się w sufit. Jeśli daje to Panu wytchnienie, regeneruje siły i daje poczucie relaksu, to zdecydowanie polecam robić to dalej. Poza tym te chwile dla siebie mają też funcje psychiczna, pozwalająca na refleksję, na dostrzeżenie sygnałów z ciała i umysłu, które w czasie intensywnego funkcjonowania mogą pozostać niedostrzeżone. Być może, te nowe doświadczanie siebie, postrzega Pan jako dziwny stany, ale on jest jedynie nowe dla pana. Bez względu na wszystko proszę siebie obserwować i doświadczać, a jeśli będzie to Pana niepokoić, warto skontaktować się z psychologiem i to przepracować. Rozmowaz inną osobą o tych doświadczeniach również rzuca na nie zupełnie inne światło. Życzę powodzenia i odwagi w eksplorowaniu siebie.

Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że nuda i okresy bezczynności są czymś bardzo powszechnym, ale to, co Pan opisuje, brzmi trochę inaczej niż zwykłe „nie mam dziś co robić”. Wiele osób w wolnym czasie rzeczywiście potrafi przez jakiś czas siedzieć, leżeć, patrzeć przez okno, słuchać muzyki albo po prostu nic konkretnego nie robić. Dla części ludzi jest to nawet przyjemne — forma odpoczynku. Nie oznacza to jednak, że większość ludzi spędza życie w stanie kompletnej pustki, bez zainteresowań, myśli czy impulsu do działania. Jeżeli wcześniej przez całe życie bez problemu znajdował Pan sobie zajęcia, a teraz nagle pojawiła się zupełna pustka i stagnacja, to właśnie ta zmiana jest ważniejsza niż pytanie, czy inni ludzie czasem się nudzą. Nie powiedziałabym więc: „tak wygląda normalne dorosłe życie, trzeba się do tego przyzwyczaić”. Bardziej zastanawiałabym się, dlaczego Pana sposób przeżywania świata tak wyraźnie się zmienił. To może mieć wiele przyczyn. Czasem podobnie wygląda przeciążenie i wypalenie: człowiek przez lata stale czymś się zajmuje, dużo analizuje, planuje, szuka bodźców, aż układ nerwowy zaczyna działać jak po wyczerpaniu baterii. Innym razem pojawia się anhedonia, czyli osłabienie zdolności odczuwania zainteresowania i przyjemności, które może towarzyszyć depresji. Bywa też apatia, przewlekły lęk, problemy ze snem, silny stres, zaburzenia koncentracji, skutki używek albo niektórych leków. Czasami również problemy somatyczne mogą powodować dużą zmianę energii i funkcjonowania. Istotne jest Pana zdanie, że „jawi się zupełnie inny świat”. Jeżeli chodzi Panu o to, że świat wydaje się obcy, odległy, nierealny albo jakby pozbawiony dawnej intensywności, warto powiedzieć o tym specjaliście dokładnie tymi słowami. Takie doświadczenia mogą pojawiać się przy silnym stresie, lęku, depresji czy derealizacji. Nie oznacza to automatycznie poważnej choroby, ale zasługuje na ocenę, zwłaszcza jeśli jest to coś nowego. Czy powinien Pan brać leki psychotropowe? Nie brałabym leków po to, żeby „nauczyć się znosić bezczynność”. Leki psychiatryczne mają zastosowanie wtedy, kiedy występuje konkretny problem zdrowotny — np. depresja, zaburzenie lękowe, zaburzenia snu czy inne objawy — i lekarz oceni, że farmakoterapia może pomóc. Czyli pytanie powinno brzmieć raczej: „Dlaczego nastąpiła u mnie taka zmiana i czy stoją za nią objawy wymagające leczenia?” Jeżeli okaże się, że jest to np. epizod depresyjny, odpowiednio dobrane leczenie może przywrócić zainteresowanie, energię i zdolność angażowania się w życie. Nie chodzi wtedy o to, żeby dzięki lekom stał się Pan bardziej obojętny na pustkę, tylko przeciwnie — żeby odzyskał Pan możliwość przeżywania świata bardziej podobnie do wcześniejszej. Jedna rzecz, której nie bagatelizowałabym Jeżeli wcześniej przez wiele lat: - miał Pan zainteresowania, - spontanicznie znajdował sobie zajęcia, - miał Pan bogatszy tok myśli, - potrafił Pan czerpać przyjemność z różnych rzeczy, a teraz wyraźnie Pan tego nie potrafi, nie traktowałabym tego jako zwykłej nudy. Dobrze byłoby umówić konsultację psychologiczną, a jeżeli stan jest nasilony lub trwa już dłużej — również psychiatryczną. Warto sprawdzić między innymi nastrój, sen, apetyt, poziom energii, koncentrację, lęk, zainteresowania oraz to, od kiedy dokładnie nastąpiła zmiana. Może Pan też przez tydzień zrobić bardzo prostą obserwację. Raz dziennie zapisać od 0 do 10: - energia, - zainteresowanie czymkolwiek, - przyjemność, - lęk, - poczucie „pustki”, - jakość snu. Dopisać jedną rzecz, którą Pan danego dnia zrobił i czy cokolwiek się wtedy zmieniło. To często pokazuje, czy problemem jest przede wszystkim brak bodźców, czy raczej brak zdolności do reagowania na bodźce, a to już duża różnica. Nie próbowałabym również na siłę zapełniać każdej minuty. Jeżeli układ nerwowy jest przeciążony, ciągłe dostarczanie sobie bodźców może jeszcze bardziej męczyć. Lepiej wprowadzić niewielką strukturę: krótki spacer, posiłek o stałej porze, jedno proste zadanie, krótki kontakt z drugim człowiekiem i jedną aktywność, która kiedyś była choć trochę interesująca. Nie chodzi o to, żeby od razu „cieszyć się życiem”, tylko sprawdzić, czy organizm zaczyna na cokolwiek reagować. Kiedy potrzebna jest pilniejsza pomoc? Proszę nie czekać na zwykły termin konsultacji, jeżeli pojawią się: - myśli, że nie chce Pan żyć albo że życie nie ma sensu, - myśli o zrobieniu sobie krzywdy, - bardzo duże zaniedbanie jedzenia, higieny lub snu, - dezorientacja, - słyszenie lub widzenie rzeczy, których inni nie doświadczają, - kilka nocy prawie bez snu połączonych z niezwykłym pobudzeniem, - poczucie całkowitej utraty kontaktu z rzeczywistością. W takich sytuacjach potrzebna jest pilna ocena lekarska. W ZESPOLE EMITBERG takie doświadczenie potraktowalibyśmy nie jako „problem z nudą”, ale jako pytanie o zmianę funkcjonowania psychicznego. Można zacząć od konsultacji psychologicznej stacjonarnie lub online i wspólnie sprawdzić, czy dominuje obniżenie nastroju, apatia, lęk, przeciążenie, derealizacja czy jeszcze inny mechanizm. Najważniejsze: nie musi Pan uczyć się tolerować życia jako pustego i biernego tylko dlatego, że teraz tak je Pan odczuwa. Jeżeli ten stan jest nowy i bardzo różni się od tego, jaki był Pan wcześniej, warto potraktować go jako objaw do zrozumienia, a nie jako nową „prawdę o życiu”.