Dwa lata temu poznałam chłopaka, zaprzyjaźniliśmy się, wiedzieliśmy o sobie wszystko. On przyznał, ż

Dwa lata temu poznałam chłopaka, zaprzyjaźniliśmy się, wiedzieliśmy o sobie wszystko. On przyznał, że ma stwierdzoną socjopatię i faktycznie wiele wskazywało na to, że nim jest. Zakochałam się w nim i on wiedział co do niego czuję mimo to twierdził, że chciał tylko przyjaźni. Nie przeszkadzało mu to jednak w okazywaniu mi czułości damsko-męskich (pocałunki,przytulanki,seks). Jakieś 6 miesięcy temu powiedział, że poznał dziewczynę i w ciągu kilku dni się z nią zaręczył. Oczywiście byłam zdruzgotana tą informacją. Nie potrafiłam się z tym pogodzić ale też nie potrafiłam zerwać kontaktu, a on sam tego nie chciał (ponieważ twierdził, że kocha mnie ale jak siostrę!). Mimo, że wiedział co do niego czuję i jak mi z tym ciężko potrafił pisać do mnie o 1 w nocy, o tym jak jego narzeczona jest cudowna. Proponował nawet wspólne wypady - w trójkę - na piwo. W końcu nie wytrzymałam psychicznie, powiedziałam kilka słów za dużo, pokłóciliśmy się i zerwaliśmy kontakt. On zarzucił mi wtedy, że traktował mnie jak rodzinę, jak przyjaciela, a ja jako przyjaciel nie potrafiłam cieszyć się jego szczęściem. Dziś - po kilku miesiącach rozłąki - wiem, że to była dobra decyzja, bo to co robił było znęcaniem się psychicznym na mnie. Ale mimo tej wiedzy nie jestem w stanie go nienawidzić, mało tego bardzo za nim tęsknię i czuję wyrzuty sumienia, że nie potrafiłam być dobrym przyjacielem. Jak sobie z tym poradzić? Gdy przypominam sobie sytuacje, w których mnie ranił czuję ból i chce mi się płakać. Ale było też całe mnóstwo pięknych chwil. Przez to, że nie mogę o tym zapomnieć nie mogę ruszyć do przodu z własnym życiem.