Dobry wieczór. Mam 36 lat i od kilkunastu lat jestem zupełnie sama. Szczerze mówiąc nie zapowiada si
Dobry wieczór. Mam 36 lat i od kilkunastu lat jestem zupełnie sama. Szczerze mówiąc nie zapowiada się w ogóle na to aby to się kiedykolwiek w moim życiu zmieniło bo po pierwsze że względu na bardzo trudny zbieg okoliczności a po drugie ja mam za dużo schorzeń wewnętrznych. Co prawda nie jestem osobą która się porusza na wózku inwalidzkim ani też osobą cały czas leżącą. Natomiast obiawiam się że będę już na zawsze starą i zgorzkniałą panną która umrze np. za 25 lat albo i nawet na pół roku jeśli nic w moim życiu się nie zmieni. Co mam z tym zrobić ?
6 odpowiedzi
Dzień dobry. W Pani wiadomości słychać dużo samotności, zmęczenia i lęku o przyszłość, a przy przewlekłych chorobach to bardzo zrozumiałe. Umysł układa to w twarde i absolutne wyroki „zawsze/na pewno”, ale to raczej sposób obrony przed rozczarowaniem - pomocne bywa łagodniejsze pytanie: Co dziś mogłoby wnieść odrobinę kontaktu ze sobą lub z innymi dookoła mnie? Co mogłoby wnieść odrobinę sensu w moją codzienność? Proszę pomyśleć o mikrokrokach: grupa wsparcia dla osób z chorobą przewlekłą, krótki wolontariat zdalny, klub w schronisku dla zwierząt, kurs online z czatem - formaty, w których tempo i ekspozycję na ludzi lub zwierzęta można regulować. Równolegle warto dać sobie przestrzeń na rozmowę z psychologiem/psychoterapeutą o wstydzie, rezygnacji i schemacie „ze mną się nie da”, oraz poprosić lekarza prowadzącego o wsparcie snu i energii. Najważniejszy krok ma już Pani za sobą - dostrzeżenie trudności i poszukiwanie zmiany. Pozdrawiam serdecznie, Monika Bała
To przykre, że czujesz się tak samotna i bez nadziei — to ogromny ciężar, który ciężko dźwigać w pojedynkę. Być może warto zacząć od rozmowy z psychoterapeutą, który pomoże Ci zrozumieć te emocje i znaleźć sposób, by odzyskać poczucie sensu i większego spokoju. To pierwszy krok, by zacząć naprawdę troszczyć się o siebie i być może stworzyć bliską relację.
Dzień dobry, opisuje Pani bardzo trudne emocje. To zrozumiałe, że przy długotrwałym doświadczeniu samotności i problemach zdrowotnych może się pojawić takie myślenie. Warto jednak pamiętać, że nasze przekonania o przyszłości często są zabarwione aktualnym nastrojem. Im gorzej się czujemy, tym bardziej pesymistycznie patrzymy na siebie i życie. W takiej sytuacji pomocne może być spotkanie z psychoterapeutą, który pomoże Pani przyjrzeć się tym emocjom, odkryć ich źródła i stopniowo odbudować poczucie wpływu na swoje życie. W terapii można też pracować nad relacjami (zarówno z samą sobą, jak i z innymi ludźmi) co może być dobrym rozwiązaniem w przypadku Pani sytuacji. Pozdrawiam serdecznie
Brzmi jak moment w którym człowiek patrzy na swoje życie jak na zamknięty rozdział chociaż wcale nim nie jest. Samotność potrafi podsunąć bardzo surową wizję przyszłości i wmówić że wszystko już postanowione. Tymczasem rzeczywistość bywa o wiele mniej przewidywalna niż nasze czarne myśli. Zmiana nie zaczyna się od wielkich kroków tylko od odzyskiwania kawałka po kawałku wpływu na swoje dni. Trzeba zacząć tam gdzie jesteś a nie tam gdzie chciałabyś być. W twojej opowieści słychać tęsknotę za bliskością ale też ogromne zmęczenie. To dobry moment żeby nie zostać z tym sama i poszukać przestrzeni w której możesz bez presji pobyć z tym co cię boli i sprawdzić co realnie da się zrobić. Jeśli chcesz możesz przyjść na konsultację i nie jako osoba która ma wszystko naprawić tylko jako ktoś kto potrzebuje trochę światła w miejscu które stało się zbyt ciemne.
Dzień dobry. W Pani słowach wyczuwalne są ogromna samotność, smutek i obawa, że przyszłość nie przyniesie już niczego dobrego. Kiedy przez wiele lat brakuje bliskości, łatwo zacząć postrzegać obecną sytuację jako coś nieodwracalnego. Rozumiem również, że problemy zdrowotne mogą dodatkowo odbierać Pani nadzieję na stworzenie związku. Chciałabym jednak zwrócić uwagę, że posiadanie wielu schorzeń nie przekreśla możliwości bycia kochaną ani budowania wartościowych relacji. Również wiek 36 lat nie oznacza, że jest za późno na bliskość. Jednocześnie nie chciałabym składać Pani obietnic, że na pewno spotka Pani partnera. Warto natomiast oddzielić to, czego Pani najbardziej się obawia, od tego, co rzeczywiście wiadomo o przyszłości. Niepokoi mnie szczególnie sposób, w jaki mówi Pani o sobie, oraz wspomnienie o możliwości śmierci w najbliższym czasie. Jeśli towarzyszą temu myśli o odebraniu sobie życia lub poczucie, że nie chce Pani dalej żyć, bardzo ważne jest pilne skorzystanie z pomocy psychiatrycznej lub bezpośredniej pomocy medycznej. Zachęcałabym Panią do konsultacji psychologicznej, aby przyjrzeć się poczuciu beznadziejności, samotności i wpływowi chorób na samoocenę. Warto również stopniowo szukać kontaktów społecznych dostosowanych do Pani możliwości zdrowotnych, bez presji natychmiastowego znalezienia partnera. Pani wartość nie zależy od stanu zdrowia ani od tego, czy jest Pani w związku. Zasługuje Pani na bliskość, wsparcie i satysfakcjonujące życie również teraz, a nie dopiero wtedy, gdy pojawi się druga osoba.
Dobry wieczór. Jako psycholożka powiedziałabym, że w Pani wiadomości słychać nie tylko samotność, ale też bardzo dużo bezsilności i utraty nadziei. To, że ma Pani choroby wewnętrzne i od kilkunastu lat jest sama, może naprawdę mocno wpływać na sposób myślenia o przyszłości. Ale określenie siebie jako „starej i zgorzkniałej panny” brzmi bardziej jak głos cierpienia niż obiektywny opis Pani życia. Najpierw chcę zatrzymać się przy jednym fragmencie: napisała Pani, że może umrzeć „nawet za pół roku, jeśli nic się nie zmieni”. Muszę zapytać wprost: czy ma Pani obecnie myśli, że nie chce żyć, że chciałaby Pani umrzeć albo zasnąć i się nie obudzić? Czy pojawił się konkretny plan zrobienia sobie krzywdy, zamiar, przygotowania albo dostęp do środków, których mogłaby Pani użyć? Czy boi się Pani, że może stracić nad sobą kontrolę? Jeżeli odpowiedź na któreś z tych pytań brzmi „tak”, szczególnie jeśli ma Pani plan lub zamiar, proszę nie zostawać z tym sama i nie czekać na zwykły termin konsultacji. Potrzebna jest pilna pomoc psychiatryczna lub medyczna, obecność zaufanej osoby i odsunięcie od siebie rzeczy, którymi mogłaby Pani zrobić sobie krzywdę. Jeżeli nie ma myśli samobójczych, ale jest silne poczucie „moje życie już się nie zmieni”, to również jest bardzo ważny sygnał. Tak może wyglądać depresja albo stan depresyjny połączony z przewlekłą samotnością i obciążeniem zdrowotnym. W takim stanie mózg bardzo łatwo zamienia dzisiejszą sytuację w prognozę na całe życie: „Jestem sama teraz, więc będę sama zawsze.” „Mam choroby, więc nikt mnie nie zechce.” „Nic się nie zmieniło przez lata, więc już nigdy się nie zmieni.” To są zrozumiałe wnioski emocjonalne, ale nadal nie są pewnikiem. Nie próbowałabym jednak budować Pani nadziei wyłącznie na zdaniu: „na pewno znajdzie Pani partnera”. Tego nikt uczciwie nie może zagwarantować. Ważniejsze jest, żeby Pani życie przestało zależeć od jednego warunku: „będę mogła żyć dopiero, kiedy pojawi się ktoś bliski”. Na początku pracy terapeutycznej przyjrzałabym się trzem obszarom: jak choroby wpływają na Pani samoocenę i relacje, dlaczego przez tyle lat nie udało się stworzyć bliskiej relacji oraz jak obecnie wygląda Pani codzienność poza poszukiwaniem partnera. Czasami są tam lęk przed odrzuceniem, wycofanie, poczucie bycia „gorszą”, unikanie ludzi albo przekonanie, że trzeba najpierw być całkowicie zdrowym i bezproblemowym, żeby zasługiwać na relację. Choroba przewlekła może ograniczać życie, ale nie odbiera człowiekowi zdolności do bliskości, czułości, seksualności, przyjaźni ani związku. Relacja z osobą obciążoną zdrowotnie po prostu wymaga więcej rozmowy o możliwościach, granicach i wsparciu. Bardzo zachęcałabym Panią również do budowania życia społecznego, które nie jest tylko „poszukiwaniem mężczyzny”. Jedna bezpieczna przyjaźń, grupa zainteresowań, regularny kontakt z ludźmi, aktywność dostosowana do zdrowia czy wolontariat mogą być równie ważne, bo samotność bardzo szybko zaczyna zniekształcać obraz własnej wartości. Partner nie powinien być jedyną osobą mającą uratować człowieka przed pustką. W Pani sytuacji rozsądne byłyby dwa równoległe kroki: konsultacja psychologiczzna/psychoterapeutyczna oraz, jeśli beznadzieja, płaczliwość, utrata energii czy myśli o śmierci są nasilone, konsultacja psychiatryczna. Leczenie depresji nie oznacza, że problem samotności „jest tylko w głowie”. Chodzi o odzyskanie takiego poziomu siły, przy którym można realnie coś zmieniać. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami doświadczającymi długotrwałej samotności, obniżonej samooceny, depresji, lęku przed odrzuceniem i poczucia, że choroba lub życiowe okoliczności przekreśliły możliwość bliskości. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pani przypadku jako psycholożka zaczęłabym od oceny bezpieczeństwa i nastroju, a później od bardzo konkretnego planu odbudowy życia społecznego oraz poczucia własnej wartości — niezależnie od tego, kiedy pojawi się relacja partnerska. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące samotności, życia z chorobą przewlekłą, lęku przed pozostaniem bez partnera i odbudowywania relacji po wielu latach wycofania. Najważniejsze: 36 lat nie jest końcem życia uczuciowego. Ale jeśli dziś pojawia się Pani myśl, że dalsze życie nie ma sensu bez partnera, to właśnie ten poziom cierpienia wymaga teraz pomocy — wcześniej niż samo pytanie, czy i kiedy pojawi się ktoś bliski.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.

