Dobry wieczór, Jestem Alan mam 16 lat i wszystko zaczęło się dwa lata temu. Dwa lata temu odciąłem

Dobry wieczór,
Jestem Alan mam 16 lat i wszystko zaczęło się dwa lata temu.
Dwa lata temu odciąłem się totalnie od wszystkich znajomych, utrzymuję z nimi kontakt tylko elektroniczny, kiedyś potrafiłem wychodzić z nimi na dwór na 12 godzin. Zaczęły pojawiać się u mnie poczucia wina, gdy byłem mały zginął mój tata na początku było ciężko, potem jakoś to minęło, a dwa lata temu zaczęło znowu krążyć mi to po głowie i mam wrażenie, że nie żyje on przeze mnie, pamiętam lub mój mózg jest na tyle zryty, że sobie to wymyślił ostatni dzień, w którym się z nim widziałem. Zjadł on obiad i powiedział, że wychodzi, chciałem iść z nim, ale nie mogłem wyjść do popóki nie zjem obiadu, a on na mnie nie poczekał ( Miałem 3 lata ). Dzień później mama wzięła mnie braci i kuzynki do pokoju i powiedziała, że tata nie żyje - że umarł na raka, wtedy nie wiedziałem, że z dnia na dzień się na to nie umiera. Siedziałem pod kocem i płakałem, chciałem wypłakać się, żeby nie robić wstydu na pogrzebie. I od dwóch lat krąży mi pytanie po głowie - Czy gdybym zjadł ten obiad szybciej to czy mój tata by żył? Najgorsze jest chyba to, że nigdy już nie uzyskam na to odpowiedzi. Dwa lata temu też zauważyłem, że podobają mi się mężczyźni, na początku to zlewałem myślałem, że to przejdzie, ale kilka miesięcy się to utrzymywało, i utrzymuje się to do dziś uważam, że jestem gejem. Nie akceptuje tego chyba głównie dlatego, że gdy miałem 8 lat to mama powiedziała mi żebym nigdy nie był gejem, wtedy uważałem to za głupie, ale gdy usłyszałem to kilka miesięcy temu, gdy wiedziałem już o swojej orientacji to zrobiło mi się przykro, nikt nie wie, że jestem gejem. Moje wychodzenie z domu ograniczyło się do wyjść do szkoły, z czym też jest duży problem, ale opiszę go zaraz. W zasadzie tak sobie myślę, że lepiej było by gdybym zginął, nie musiałbym mówić mamie o mojej orientacji, nie zniósłbym jej rozczarowania. Po ukończeniu ósmej klasy musiałem pójść do szkoły średniej, w szkole nigdy nie miałem problemów ani z poznawaniem osób ani z ocenami. Przed pierwszym dniem czułem ogromny stres i niechęć do szkoły, tak jak nigdy. Teraz jestem w drugiej klasie nie utrzymuje za bardzo z nikim kontaktu, nie jestem wyśmiewany, ocen złych nie mam, mam tylko problem z frekwencją i nie jest to tak, że jestem leniwy i nie chcę mi się chodzić do szkoły, po prostu gdy pomyślę sobie o szkole, o tym, że muszę tam iść to odechciewa mi się jeszcze bardziej, unikam szkoły jak to tylko możliwe mam mało obecności, przez co stresuje się jeszcze bardziej, że nie zdam klasy, mi na szkole nie zależy, ale wiem, że zależy na tym mojej mamie. Sam tworzę koło, nie chodzę do szkoły bo się stresuję, a potem stresuje się tym, że mogę nie zdać przez frekwencje, ale nie wiem jak sobie z tym poradzić. Rok temu zacząłem się zastanawiac nad wiarą, i uświadomiłem sobie, że nie wierze w Boga więc poprosiłem mame czy mogła by mnie nie namawiać do niczego co jest związane z wiarą, a moja mama mówiła, tak nie wypada, x osoba która u nas była, była wymówką, że ta osoba jest wierząca, ale przestałem się tym przejmować. Próbowałem też porozmawiać z mamą o tym, że nastolatkowie też mogą mieć problemy, ale moja mama stwierdziła, że nastolatkowie nie mają się czym martwić bo mają wszystko. Wiem też, że mój tata się zabił przez co moja mama go nienawidzi, nie mogę z nią porozmawiać na jego temat czy na temat orientacji, o pomoc też nie ma co prosić bo mi powie, że z nią można porozmawiać, ale ja znam jej poglądy. Kiedyś myślałem, że jakoś to się ułoży, ale przez ostatni miesiąć mam wrażenie, że dużo się u mnie w mózgu zmieniło - przestałem mieć wymówkę, że jak zginę to mamie będzie ciężko, i nie wydaje mi się, że wytrzymam dalej niż do sylwestra. Nie jestem sobie wstanie wyobrazić, że musiałbym przeżyć jeszcze kilka lat szkoły by móc się wyprowadzić, nie znoszę szkoły, teraz ciężko jest mi nawiązać kontakt z osobami w prawdziwym życiu - po prostu się stresuje, mam wrażenie, że widzą moje wady. W internecie wszystko jest prostsze. Myślaląć, nie wydaje mi się, że pożyje więcej niż do stycznia 2022 roku, ale pewnie skończy się jak zawsze - stchórzę. Dwa tygodnie temu nożyczkami pociąłem sobie palce u ręki, w zasadzie nie wiem czy można to tak nazwać, było tylko kilka kropel krwi, napisałem też list pożegnalny, ale nie mam żadnej takiej konkretnej myśli, że się zabiję, żadnej daty. Chyba napisałem go po prostu na wszelki wypadek gdzie opisałem całe moje życie odczucia itp. Robiłem test na depresje Skala depresji Becka – test, nie wiem czy jest to wiarygodne źródło, ale uzyskałem 34 pkt. Ma może Pan pomysł czy jakieś leczenie bez angażowania mojej mamy było by możliwe. Czy wie Pan/Pani co moze mi być? Dziękuje